บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

คือ...คำตอบ :

คือ...คำตอบ


คือ…คำตอบ

สายใยบางเบาเชื่อมไว้…….
ให้เราไม่ห่างไปตามกาลเวลาที่เปลี่ยนผัน
“ปราง คิดอะไรอยู่จ๊ะจะว่าเรื่องงานคงไม่ใช่”
“คิดถึงเพื่อนเก่าน่ะตาล ไม่ได้ติดต่อกันเลย”
“เพื่อนคนนั้นคงสำคัญกับเธอมากสินะ”
“เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กน่ะ กับพายเราสนิทกันมากคงจะผูกพันมากเพราะไปไหนด้วยกันตลอดเลย”
“เคยลองมึกเข้าไปในความผูกพันมั้ย บางทีมันมีบางอย่างแอบแฝงอยู่โดยที่เราไม่รู้ตัวนะ”
“ไม่เคยคิดหรือนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย”
“ลองคิดดูซิที่ว่าผูกพันหนักหนาน่ะ มีอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า”
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่รู้สึกเลยว่าชีวิตได้ขาดอะไรไป ไม่เคยคิดจะสนใจหรือมองใคร แต่ก็ไม่เคยนึกย้อนมองดูสิ่งที่แอบแฝงอยู่อย่างที่เพื่อนร่วมงานของเธอว่ามาสักนิด คงเพราะชิดใกล้กันเกินไปก็เลยมองไม่เห็นสายใยบางๆที่เชื่อมกันระหว่างเรา มองไม่เห็นสายใยที่ผูกพันเกินกว่ามิตรภาพของเพื่อน
ระหว่างเธอและฉัน คงใกล้กันเกินไป
จึงมองไม่เห็นสายใย
และมีอะไรซ่อนอยู่ในความผูกพัน
ในวันนี้ก็รู้เมื่อได้มองลึกลงไป
ใจของฉันมีเธอมาแสนนาน
ไม่เคยมองลึกลงไปก็เลยไม่รู้ที่ผ่านมา
ทำไมไม่เคยมีใคร
ก็ใจมันให้เธอไปหมดแล้ว
ไม่มีแล้วอะไรที่ขาดหาย
เธอคือ ความรัก
เธอคือ หัวใจ
ที่มาเติมความรู้สึกอยู่เสมอ
ไม่เคยต้องการใคร
ก็ใจมีเธออยู่แล้ว….
เธอลูบที่ข้อมือที่ใส่สร้อยเส้นเล็กๆเส้นหนึ่งไว้ นึกไปถึงวันที่เธอได้สร้อยเส้นนี้มา

“พาย! สายแล้วนะเดี๋ยวตกรถกันพอดี”
“บ่นจัง ไปทันขึ้นรถอยู่แล้วน่า”
“ไม่ต้องมาพูดมากเลย นายน่ะช้าประจำ”
ฉันกับพายเราสนิทกันมากเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ เรียนที่เดียวกันมาตลอด รู้นิสัยของกันดีว่าเป็นอย่างไร
มีนักศึกษาจำนวนหนึ่งกำลังรอขึ้นรถที่หน้าตึกของคณะ ที่มีการจัดเลี้ยงทุกปีในช่วงปิดเทอม และปีนี้ซึ่งเป็นปีสุดท้าย จะไปจัดกันที่ทะเล

“สุขสันต์วันเกิดครับ” เธอทำหน้างงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญของเธอ
“ขอบใจนะ” เธอรับของขวัญจากเพื่อนในคณะคนหนึ่งมาพร้อมกับรอยยิ้มส่งไปให้
“วันนี้วันเกิดเธอเหรอ?” พายถาม
“ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกนะว่านายลืม”
“แล้วไงล่ะ เธอเองก็ลืมไม่ใช่เหรอฉันรู้หรอกน่า”
“ใครว่าลืม แกล้งทำเป็นลืมไปงั้นแหละ”
เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถเธอก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไรเลยสักคำ เอาแต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เหมือนมีอะไรน่าสนใจมากมายจนชายหนุ่มรู้สึกถึงความผิดปกติเพราะเธอไม่เคยเงียบได้นานขนาดนี้
“ปราง! เป็นอะไรไปโกรธเหรอ?” เธอหันมามองหน้าเขา
“ป่าว จะโกรธเรื่องอะไรล่ะ”
“ที่ฉันลืมวันเกิดเธอไง ขอโทษนะ”
“ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้สนใจหรอก”
“ถ้างั้นก็ยิ้มให้ดูก่อนสิ” เธอฉีกยิ้มออกม่แต่ดูเหมือนไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่
“เอานี้ไปเป็นของขวัญแทนแล้วกันนะ” เขาถอดสร้อยที่สวมอยู่ออกมาก่อนจะพันไปรอบๆข้อมือของเธอประมาณสองรอบก่อนจะล็อคไม่ไห้มันหลุด
“หลวมไปนิด ไม่เป็นไรเนอะ” เขาจับข้อมือเธอพลิกไปมา
“อืม ขอบใจนะพาย” คราวนี้เธอยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ
“ในที่สุดฉันก็ได้ของขวัญจากยายจนได้”
“เฮ้อ! เธอนี่น๊า….อีกหน่อยก็คงไม่เจอกัน ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกแล้ว คงจะเหงาเนอะก็เราเคยตัวติดกันตลอดเลยนี่นา”
“อืม คิดแล้วก็น่าใจหาย แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะเราคงไม่มีทางลืมกันแน่ๆ ”
“เราอาจไม่ได้ติดต่อกันเลยเนื่องด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่สักวัน…สายใยความผูกพันจะนำเรามาพบกันจนได้ล่ะ ”

…..หวังว่าสายใยความผูกพันจะนำพาให้เราได้พบกันจริงๆอย่างที่นายว่านะพาย….

ปรางฉายเดินก้าวเข้าไปในร้าน ‘ม่านฟ้าหมอกฝน’ ที่เธอมักผ่านมาประจำแต่ไม่เคยแวะเข้ามเลยสักที วันนี้ได้โอกาสเธอจึงเข้ามาสักหน่อยเห็นใครๆก็ว่าชาร้านนี้รสชาติดีมาก แล้วก็เป็นเหตุให้ได้พบใครบางคนที่คุ้นตาเหลือเกินนั่งอยู่ในร้าน ขาที่กำลังจะเดินก้าวเข้าไปทักกลับต้องหยุดเมื่อมีสาวรูปร่างดี ผิวขาวน่าตาน่ารักเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะเดียวกับเขาซึ่งก็คงมาด้วยกันเพราะมีถ้วยชาวางอยู่สองที่ แถมกระเป๋าถือก็วางอยู่ข้างที่ผู้หญิงคนนั้นนั่ง ขาที่เมื่อกี้จะก้าวไปหาชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเดินไปที่เคาน์เตอร์แทน เธอนั่งลงตรงเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ที่ทางร้านจัดไว้ก่อนจะสั่งชามาดื่ม ท่าทางครุ่นคิดของเธอทำให้เจ้าของร้านสาวสวยที่หัวใจไม่ว่างแล้วที่แอบสังเกตท่าทีของเธอตั้งแต่เข้าร้านมาเอ่ยถามขึ้น
“ขอโทษนะคะ คุณกับผู้ชายโต๊ะนั้นรู้จักกันเหรอคะ?”
“ค่ะ เราเป็นเพื่อนกันน่ะค่ะ เพื่อนเก่า” สาวเจ้าของร้านยิ้มออกมาเมื่อได้รู้คำตอบ และก็ไม่ได้ถามอะไรต่อจากนั้นอีก
……มันจะเป็นไปได้แค่ไหนหนอ ที่เขาเองจะรู้สึกเหมือนเธอ พายอยากรู้จริงๆว่าเธอเองเป็นเหมือนฉันมั้ย
ฉันไม่กลัวเลยหากคำตอบนั้นต่างกับฉัน ไม่เสียใจ เพราะความเป็นเพื่อนเราจะยังคงอยู่เสมอ....

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันแวะเข้ามาที่ร้าน ‘ม่านฟ้าหมอกฝน’ ฉันรู้สึกว่าการมานั่งจิบชา มองอะไรเพลินๆมันก็สงบดี และไม่เคยคิดว่าจะได้มาพบกับพายเลย
“ปราง! ปรางใช่มั้ย สบายดีมั้ยไม่เจอกันนานเลย”
“สบายดี นายล่ะพาย” ฉันรู้สึกดีใจมากที่ได้เจอเขา ดีใจจนแทบพูดอะไรไม่ออก
“ก็ดี แต่จะไม่ดีก็ตรงที่ไม่ได้เจอเธอไม่มีเธอเป็นคู่คิดอยู่ข้างๆเหมือนวันเก่าๆเมื่อตอนสมัยเรียนนั่นแหละ”
“เหรอ!”
“ไปนั่งคุยกันในร้านดีกว่า วันนี้ฉันว่างเธอเองก็เหมือนกันใช่มั้ย” ฉันพยักหน้าเบาๆ
เขาให้ฉันไปนั่งรอที่โต๊ะก่อน ส่วนเขาเดินไปสั่งชา ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านจะหันมายิ้มให้กับฉันเหมือนกับจะบอกอะไรเป็นนัยๆสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
“ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยมีใครเลย ไม่เคยคิดจะสนใจผู้หญิงคนไหนที่รู้สึกพิเศษด้วยเลย เหมือนกับว่าที่มีที่เป็นอยู่ก็ดีอยู่แล้วไม่จำเป็นต้องเพิ่มเติม เพราะไม่ได้ขาดหาย เธอล่ะปราง”
“ฉันเองก็เหมือนกัน ที่เป็นอยู่ก็โอเคดีแล้ว ”
เขาจ้องมองมาที่ฉันจนฉันต้องหลบสายตาไปในที่สุด เหมือนเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างในแววตา
“แต่วันนี้ฉันรู้แล้วล่ะ ว่าทำไมถึงฉันไม่เคยมีใคร ไม่เคยคิดที่จะสนใจใครจริงจังก็เพราะทั้งหมดในชีวิตฉันมีเธอเป็นคนเติมเต็มหมดแล้วยังไงล่ะ” เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยออกมาต่อ
“ถ้าเราไม่มาเจอกันอีก ฉันก็คงยังไม่รู้ถึงคำตอบนี้หรอก ความใกล้ชิดกันของเรามันมากซะจนมองไม่เห็นถึงความรู้สึกลึกๆบางอย่างที่ซ่อนอยู่ เธอว่าอย่างนั้นมั้ย?”
“ใช่ ฉันก็คิดเหมือนนายแหละพาย ยังคิดอยู่เลยว่าฉันเองรู้สึกไปคนเดียวหรือเปล่า แต่พอได้ยินนายพูดแบบนี้ก็โล่งใจ ว่าเรามีความรู้สึกเดียวกัน”
คือ…สายใยบางเบาที่เชื่อมเราไว้ตลอดมา ความใกล้ชิดก่อเกิดความผูกพันและความรักที่เริ่มต้นขึ้นในหัวใจโดยไม่รู้ตัว

ความรู้สึกที่หลบซ่อนอยู่ในหัวใจ….คือคำตอบ
คำตอบที่ว่ามันคือ…ความรัก ที่หลบซ่อนอยู่ในสายใยบางเบามาแสนนาน
โดย : ใบไม้ในสายลม
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 29 ก.ย. ปี 2008 [ เวลา 11 : 17 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook