บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

ยามี่จัง >>

เพราะเรา..คู่กัน (10) :

เพราะเรา..คู่กัน (10)


ข้าวตังสะดุ้งตื่นร่างกายเย็นเฉียบยังคงเกร็งแน่น จนแทบกระดิกกระเดี้ยไม่ได้อยู่อึดใจ หล่อนต้องพยายามขยับแขนขา ให้เลือดค่อยๆฉีดไหลจนรู้สึกอบอุ่นเป็นปรกติอีกครั้ง
“ฝันประหลาด คงใกล้จะสิ้นสุดแล้วสินะ”
ข้าวตังรำพึงกับตัวเอง จากครั้งหลังสุดที่หล่อนตามแม่ไปวัด หล่อนก็เริ่มเข้าใจในฝันประหลาด ที่ช่วงแรกๆแค่ฝันมัวๆขาดๆ เหมือนการต่อภาพจิ๊กซอร์ เมื่อฝันซ้ำซากนานวันเข้า รายละเอียดก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ชัดเจนขึ้น เป็นเรื่องเป็นราวมากจนหล่อนปะติดปะต่อเรื่องราวได้จนจบ..เรื่องในอดีตชาติที่หล่อนฆ่าน้องสาวฝาแฝดของตน
“ไหมจะกลับมา.. กลับมาทวงชีวิตคืนจากพี่เหมยให้ได้คอยดูสิ”

“เชอะ นึกหรือว่าชั้นจะกลัวแก ชั้นจะทำให้แกไม่ได้ผุดได้เกิดเลย”
ในฝันหล่อนมองเห็นตัวเองลากร่างของน้องไปที่สวนและได้รับความร่วมมือจากอาซูน ชายหนุ่มวัย26 ที่แม่รับมาช่วยทำสวน อาซูนหลงรักหล่อนมานานหล่อนรู้ดี แต่หล่อนไม่เคยรักเขานอกจากหลอกใช้งาน
“อาซูน แกช่วยฉันหน่อยสิ ฉันอยากแต่งงานกับอาตง แต่นังไหมน้องสาวตัวมาร มันขวางทางฉันแกช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”
อาซูนแค่พยักหน้าแต่ไม่เคยทำอะไรได้สักที จนคืนนั้นเขาช่วยหล่อนกำจัดศพน้องและโบกปูนบ่อน้ำเก่าๆ และรับปากจะเป็นคนรับผิดถ้าพ่อแม่ถามขึ้นมา เขาเขียนจดหมายสารภาพผิดให้หล่อนนำไปให้มารดา แล้วก็หลบหนีออกจากบ้าน แต่รับปากจะมาช่วยหล่อนในทุกครั้งที่มีปัญหา
“ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณหนูเหมยได้เสมอ มีอะไรให้คนไปหาผมที่บ้านท้ายสวนนะครับ ผมจะหมั่นไปรอที่นั่น”
อาซูนไม่เคยทำให้หล่อนผิดหวัง เขาช่วยหล่อนหาหมอทำเสน่ห์มาฝังรูปฝังรอยอาตง แต่ถูกหมาในบ้านที่คนใช้เลี้ยงไว้เป็นยามขุดคุ้ยพบเข้า หล่านฟ้าจึงให้คนใช้นำไปเผา และเริ่มดูแลอาตงเอง ทว่าเหมยยังสามารถใช้คนไปหาอาซูนให้ช่วยซื้อยาเบื่อหนูมาให้หล่อนใช้ได้อีก เหมยติดสินบนสาวรับใช้ในครัวคนหนึ่งให้คอยเทผงยาลงในหม้อยาสมุนไพรของอาตงเสมอ ทำให้อาการของอาตงแย่ลงทุกวัน หล่านฟ้าสังหรณ์ใจคิดว่าเหมยอาจเป็นคนอยู่เบื้องหลังของเรื่องราว จึงจัดของกำนัลและสั่งให้เหมยกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ ข้าวตังมองเห็นตาอำมหิตของตัวเองในฝัน ตนในร่างเหมยช่างโหดร้ายจนหล่อนเองยังรู้สึกหนาวเยือก

วันที่หล่านฟ้าสั่งให้เหมยเก็บข้าวของเพื่อกลับบ้าน เมื่อหล่านฟ้าลงสวนไปดูคนงาน เหมยรีบวิ่งไปที่ครัวพร้อมห่อยาเบื่อหนูอีก4ห่อสุดท้าย
“อาชิว แกไปเก็บผ้าให้ชั้นที ชั้นจะเอายาไปให้สามีชั้นดื่มเอง”

ลับตาคนใช้เหมยเทยาลงจนหมดและนำเข้าไปที่ห้องนอนของอาตง
“ไอ้ขี้โรค รีบตื่นมากินยาเร็วๆเข้า จะได้ตายๆไป ไปหานังไหมให้สมใจแกไงละ แต่ก่อนที่ชั้นจะกลับไป แกจงรู้ไว้ด้วยอาตง ยาที่แกกินเข้าไปทุกมื้อชั้นใส่ยาเบื่อหนูแถมลงไปด้วย และถ้วยนี้ชั้นก็เทยาที่เหลือใส่ลงจนหมด แกอย่าหวังว่าจะมีสาวคนใดมาเป็นสะใภ้ในบ้านนี้แทนชั้นได้อีก ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของแกต้องเป็นของชั้นแต่คนเดียว รีบกินซะจะได้ไปตายสักที”
ข้าวตังมองเหมยในฝันด้วยหัวใจสั่นระริก ราวกับใจหล่อนจะกระดอนออกมา เหมยตรงเข้าเทน้ำยาสมุนไพรลงในปากของอาตงอย่างบ้าคลั่งผิดมนุษย์ พร้อมกับตะโกนด่าไม่หยุดยั้ง จนได้ยินเสียงของหล่านฟ้าดังแว่วมา หล่อนจึงรีบวิ่งหนีไปซ่อนตัวในสวนดอกไม้ ตามที่นัดแนะกับอาซูนไว้ ข้าวตังมองเห็นหล่านฟ้าสาวสวยคนนั้น คนที่เป็นแม่ของอาตง แม่ที่ร่ำไห้ด้วยความทุกข์ทรมาน ทรมานกับภาพกระอักเลือดของลูกชายคนเดียว แม่ที่รักลูกไม่ผิดแม่รื่นของหล่อนในชาตินี้ ชายหนึ่งที่ยืนกอดแม่ของอาตงช่างเหมือนพี่พงศา ชายหนุ่มที่ข้าวตังหลงรักไม่ผิดเพี้ยน หรือนั่นคือบิดาของอาตงในอดีต??
“แม่จ๋า พาลูกไปตายที่สุสานน้องไหมได้ไหมจ๊ะ ลูกคิดถึงเธอเหลือเกิน คงเป็นการขอครั้งสุดท้ายแล้ว...”
หล่านฟ้าพาลูกรักไปที่สุสานของไหม ข้าวตังได้ยินคำอธิษฐานของอาตง ชายหนุ่มรูปงามคนนั้นคนที่หล่อนเห็นแล้วยังเกิดความเสน่หากับท่าทีที่เคร่งขรึม แต่ก็มีอำนาจประหลาดที่ทำให้คนพบเห็นแล้วอยากคิดพบอยู่เรื่อยๆไม่สิ้นสุด
“แม่ธรณีที่ยิ่งใหญ่ ข้าขอเซ่นสาบานต่อท่านด้วยเลือดแห่งข้า เลือดที่ทุกหยดหลั่งเป็นความหมายเดียวกัน นั่นคือรัก รักที่มอบแด่เธอคนเดียว น้องไหมของข้า เกิดชาติหน้าหรือทุกๆชาติต่อจากนี้ไป ขอให้เราได้เกิดมาพบและได้ครองรักกันทุกครั้งไปเทอญ”

ข้าวตังมองเห็นคนแอบลับล่อตรงชายป่า เมื่อหล่านฟ้าฝังศพลูกชายลงที่สุสานของไหม ร่างนั้นรีบหลบกลับไปที่สวนดอกไม้ไปรายงานให้เหมยทราบเรื่อง หญิงสาวจึงเดือดดาลราวไฟไหม้ป่า วิ่งตรงเข้าไปที่ห้องนอนของอาตงอีกครั้ง หล่อนทำลายข้าวของมีค่าในห้องจนป่นปี้ก่อนจุดไฟเผา แล้ววิ่งหนีออกจากบ้านพร้อมอาซูน คนใช้ในบ้านต้องรีบร้อนช่วยกันดับไฟ
ดึกคืนนั้นเหมยให้อาซูนขุดศพของอาตงออกมา พร้อมกับกระดูกของไหมผู้เป็นน้องสาว คนเฝ้าสวนทนกำลังที่เข้มแข็งกว่าของอาซูนไม่ได้ จึงรีบกลับไปรายงานหล่านฟ้า เหมยให้อาซูนเอาไหบรรจุเศษกระดูกของไหมไปเทบนเขาเพื่อให้สุนัขจิ้งจอกแทะกิน ส่วนศพของอาตงที่ยังสดใหม่ หล่อนให้อาซูนแบกไปทิ้งในทะเลเป็นอาหารแก่ปลาใหญ่น้อยทั่วทะเล (ปล.ตามความเชื่อที่ว่าจะพรากคู่รักให้หลุดรอดจากกันได้ตราบฟ้าอวสาน)
จากนั้นเหมยจึงเร่ร่อนหนีคดีฆ่าอาตงไปเรื่อยๆ โดยมีอาซูนตามดูแลหล่อน อาซูนที่น่าสงสารข้าวตังมองชายหนุ่มในฝันคนนั้น เขาเป็นชายหนุ่มที่มีร่างสูงตรงแกร่งกล้าสมชายทว่าใบหน้าห่างไกลจากคำว่าชายงามหลายหมื่นไมล์ เป็นเหตุให้เหมยผู้นิยมชายงามไม่เคยมีใจเผื่อแผ่ให้สักกระพี้ แต่ชายหนุ่มคนนั้นยังทำตัวเป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ ซื่อสัตย์ต่อความรักและความสุขของหญิงสาวที่เขาใฝ่ปอง ข้าวตังมองเห็นเหมยที่มีชีวิตที่เหลวแหลกกับครอบครัวคนรักหลายต่อหลายหน ทุกครั้งที่ถูกสามีทิ้ง อาซูนจะรีบมาดูแลปกป้องหล่อน และเมื่อหล่อนมีสามีใหม่ หล่อนก็ลืมอาซูนทุกครั้งไป ผิดกับชายหนุ่มตลอดชีวิตเขามักตามดูแลคนรักอยู่ห่างๆจนวันสุดท้ายของชีวิตเขา หล่อนยังได้ยินเขาอธิษฐานว่า
“แม่ธรณีที่รักแห่งข้า เกิดชาติหน้าฉันใดขอให้ข้าได้รักและปกป้องนางผู้เป็นที่รักแห่งข้าด้วยเทอญ”
ข้าวตังรู้แล้วอาซูนมาเกิดเป็นพ่อของหล่อนในชาตินี้ แล้วไหมกับอาตงละ? ฝันที่มากมายและยาวนานหลายปีเริ่มคลายปริศนาแล้ว ฝันที่เป็นลางสังหรณ์ของคนตาย!!คนตายที่ต้องชดใช้ ใช้หนี้ชีวิตให้น้อง หล่อนรู้ว่าโรคหัวใจของหล่อนจะไม่แสดงอาการออกมาอีกแล้ว มันหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นกับชีวิตหล่อนมาก่อน เพราะหล่อนใกล้จะลาจากโลกนี้ไปสู่ภพใหม่ ที่อาจจะมีกรรมเก่าที่ทรมานกว่านี้มารอหล่อนอยู่ ถ้าหล่อนยังไม่ได้รับการอโหสิกรรมจากน้องและอาตง ไหมเอ๋ยเจ้าอยู่ที่ไหน? พี่รออยู่...

…………………………..

หญิงสาวรู้ว่าฝันที่ชัดเจนครั้งนี้เป็นฝันครั้งสุดท้าย ที่เตือนสติคนก่อนตาย ให้รีบจัดการกับเรื่องราวที่ยังเป็นห่วง จัดการกับปัญหาที่ยังกังวลก่อนจากโลกนี้ไป ข้าวตังจึงเริ่มสั่งคนใช้ให้เปิดห้องเก็บของ นำข้าวของที่มีค่าและหล่อนเคยชอบออกมาจนหมดสิ้น จากนั้นเข้าไปนำข้าวของส่วนตัวที่ห้องนอนของตัวเองออกมาอีก จัดแบ่งให้กับญาติๆ และเพื่อนบ้าน รวมทั้งเพื่อนสนิทคนนั้น พี่พงศาที่หล่อนแอบรักเขา พี่พงศาเคยเป็นพ่อของอาตงนั่นเอง ในชาตินี้ความเกลียดชังนั้นจึงกั้นความรู้สึกดีๆของข้าว ให้หมดความหมายกับพี่...หญิงสาวคิดด้วยความเจ็บปวดใจจนอดน้ำตาไหลมิได้
“มือถือรุ่นนี้ ข้าวได้มาจากพ่อเป็นของขวัญวันเกิด เมื่อสองวันก่อนค่ะ”

“น้องข้าวครับ ควรเก็บไว้ใช้เองนะครับของขวัญจากพ่อ”

“พี่พงศ์คิดว่ามือถือทุกรุ่น ถ้าไม่มีแบตเตอรี่ จะใช้ได้ไหมคะ?”
พงศามองหน้าคนถาม พักนี้ข้าวตังสวยเศร้าแปลกผิดตาราวคนละคน ขนข้าวของแสนหวงทุกชิ้นออกแจกจ่ายคน นี่ก็ผิดปรกติ ข้าวตังผู้สวยและรวยแถมงกอย่างวายร้าย งกมากกว่าทุกคนที่เขาเคยพบเห็นมา เขารู้ว่าหล่อนแอบรักเขาและแม่ก็เชียร์เขาอยู่บ่อยๆ แต่หัวใจเขาก็ยังคงเหมือนแม่น้ำที่รับหินได้ไม่หยุดหย่อน ไม่ว่าข้าวตังจะทุ่มลงมาสักกี่ครั้งกี่ก้อน มันก็ไม่ยอมรู้สึกรู้ความสักที
พงศายังจำวันแรกที่พบหล่อนได้ นิสัยช่างงกเมื่อหลายสิบปีก่อน ที่เขาพบครั้งแรกตอนหล่อนทำโทษคนใช้ยังติดตาเสมอ วันนั้นมะลิสาวใช้คนสนิทของรื่นนำเครื่องดื่มมาให้เขา ข้าวตังหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่เห็นเสื้อที่มะลิสวม
“ใครใช้ให้แกไปรื้อของในห้องเก็บของของชั้น ฮึนังมะลิ”

“มะลิไม่กล้าค่ะคุณหนู คุณนายเอามาให้มะลิเองค่ะ”

“ไม่ต้องมาอ้างชื่อแม่นะ ถอดออกมาเดี๋ยวนี้”
พงศาเห็นสาวสวยอมโรคสาดกาแฟร้อนๆลงร่างของคนใช้ในวันนั้นด้วยความขุ่นเคืองใจ จึงขอตัวกลับก่อน เขาเองไม่ถึงกับใจดำ แต่กับคนป่วยเจ้าอารมณ์ก็เคยพบเห็นมามาก แต่คนป่วยงกข้าวของแบบข้าวตังยอมรับว่ามีน้อยจนเขาแทบไม่รู้จัก ราวกับว่าชาติก่อนหล่อนเคยอดอยากยากไร้ไม่เคยได้สมหวังกับข้าวของเงินทองอย่างนั้นแหละ พงศาจึงรังเกียจนิสัยหล่อนพอๆกับรังเกียจพ่อของหล่อน
“ข้าวให้พี่พงศ์ค่ะ สักวันพี่พงศ์จะเข้าใจ ข้าวเหมือนมือถือรุ่นนี้ในสายตาของพ่อ มันเป็นของแพงมีค่า ที่พ่อมอบให้ด้วยความรัก แต่ข้าวเป็นมือถือที่ไร้แบตฯเสียแล้วค่ะ มันเลยไม่สามารถใช้งานได้อีก”

วันนั้นหล่อนขนข้าวของมาเต็มคันรถมาแจกจ่ายคนใช้ในบ้านเขา รวมไปถึงเพื่อนบ้านอีกหลายๆคน ที่หล่อนเคยไม่ชอบหน้ามาก่อน ทุกคนออกมารับของขวัญด้วยความงุนงง แต่ก่อนที่หล่อนจะกลับไป สิ่งที่เขาไม่คาดคิดว่า ตัวเองจะพูดกับหล่อนมาก่อน มันก็หลุดจากปากเขาไปอย่างไม่รู้ตัว
“เอาข้าวของมาแจกพรุ่งนี้จะมาเอาคืนหรือเปล่านะข้าว..”

หรือของเหล่านี้หล่อนไปริบคืนจากใครมาอีกสินะ?
ประโยคท้ายนั่นเขาแค่คิดในใจเท่านั้น แต่พงศาก็ใจเสียเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาว ข้าวตังมักโกรธกริ้วคำพูดของใครๆที่เอ่ยไม่ถูกใจหล่อน และนั่นก็เป็นอีกสาหตุที่ให้อาการป่วยของหล่อนกำเริบหนัก ข้าวตังเดินย้อนมาหาเขาพร้อมกับรวบมืออุ่นหนาใหญ่ของชายหนุ่มขึ้นวางบนศีรษะตนเอง
“ข้าวเคยเป็นคนเลวเกเราพาลไม่เข้าท่าในสายตาของพี่พงศ์มานานจนพี่รำคาญบ่อยๆ แต่วันนี้และเดี๋ยวนี้ข้าวอยากบอกว่า ทุกอย่างทุกสิ่งที่ผ่านมาข้าวเสียใจและรู้ผิดแล้ว พี่พงศ์จะอโหสิให้ข้าวได้ไหมคะ”
“เฮ้ย ข้าวพูดอะไรแบบนั้น พี่ล้อเล่นนะจ๊ะ ไม่เอาน่าอย่าคิดมาก เดี๋ยวไม่สบายอีกนะ”
พงศาเกิดอาการเมตตาหญิงสาวขึ้นมาอย่างกระทันหัน เลยชวนหล่อนอยู่เป็นเพื่อนทานข้าวกลางวัน ก่อนเดินไปส่งหล่อนที่รถ คนขับรถที่บ้านของหล่อนรีบลงจากรถ มาเปิดประตูตอนหลังรอทันที เขาโบกมือแล้วหันหลัง แต่ก่อนที่หล่อนจะก้าวขึ้นรถ เขาเหลียวกลับไปโบกมือให้หล่อนอีกหน ก่อนตะลึงอึ้งสักครู่แล้วรีบกระพริบตาไล่ความตกใจ...ตกใจที่เห็นหล่อนไม่มีเงา!!!
.....................ยามี่จัง///...

โดย : ยามี่จัง : anomie_jj@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 13 เม.ย. ปี 2009 [ เวลา 23 : 47 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook