บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5

บุหงาพัดโบก >>

ทวิกาลวันวานแห่งอดีต 3 :

ทวิกาลวันวานแห่งอดีต3


ตอนนี้ฉายเดินทางกลับมาถึงบ้านแล้ว เฮ้ออ เหนื่อย ชะมัด
คุณตาคะ คุณตา ตาจ๋า
คุณฉาย อ้าวตา มาไหนคะเนี๊ยะ ฉายสะดุ้งโหย่ง มาแบบนี้ฉายตกใจแย่เลยนะคะตา คืองี้คะ ตาคะ พรุ่งนี้ฉายค่อยทำความสะอาดบ้านได้ไหมคะ วันนี้ฉายเหนื่อยจังเลยคะ
ได้ซิ เหนื่อยก็พัก บ้านหลังนี้เป็นของหนูนะ ตาบอกฉาย
ตาคะ พระองค์เจ้าปิติมาลมานพคือใครคะ
ฮ่า ๆ ๆ รู้จักแล้วเหรอ ตาหัวเราะอะไรคะฉายไม่เข้าใจ
พระองค์เจ้าปิติมาลมานพเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้เป็นพระโอรสในเสด็จองค์ใหญ่ กับ ท่านหญิงอิ่ม
ตาคะ แล้ว "ท่านชายนพ" ฉายสะดุดนิด ก่อนงงกับคำพูดตัวเอง "ท่านชายนพ" เหรอ ฉายเรียกแบบนี้ได้อย่างไรทั้ง ๆ ที่เคยได้ยินครั้งแรก แต่ช่างเถอะ
แล้วคนอื่น ๆ ไปไหนหมดละคะ
อ้อ ท่านชายนพท่านไม่มีใครทั้ง บุตร และ ธิดา ท่านไม่ได้เษกสมรสหรอก เอาละ ตาจัดให้ครัวไว้ให้แล้ว ข้าวของบางอย่าง ตาก็เอาไปจัดไว้ในที่ "ที่ควร" คุณตาพูดตัดบทซะงั้นแหละ
คะ ขอบคุณนะคะคุณตา เอ้อเดี่ยวคะ หนูมาอยู่นี้ยังไม่ทราบเลยคะว่า คุณตาชื่ออะไร ฉายถาม
ตาชื่อ มน ครับ
หลังจากคุยกับคุณตามนเสร็จ ฉายเดินขึ้นไปบนบ้าน แล้วไปจัดการทำอาหารการกินเตรียมไว้เพราะนี้มันก็เย็นมาก ๆ แล้ว
คืนนี้ฉันมองไปรอบ ๆ บ้าน แสงสว่างวิบวับ ที่ท่าน้ำ ตัวบ้านที่สีดูอบอุ่น กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ระรินกลิ่นหอม ทำให้ฉายเคลิบเคลิมจนฉายหลับไปที่โซฟาหน้าบ้านนั้นเอง

นานแค่ไหนไม่รู้ที่ฉายหลับไป ฉายค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นมาที่เก้าอี้โซฟาชุดเดิม คงดึกมากเพราะ อากาศเย็นมาก ๆ จนฉายต้องห่อตัว ฉายค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินเพื่อจะไปห้องนอนบนชั้นสอง แต่ว่า
สิ่งที่อยู่รอบ ๆ ตัวฉายมันเปลี่ยนไป ตู้ โชว์ มีสิ่งของวางไว้มากมาย และมีตั่งตัวใหญ่วางอยู่ที่ริมระเบียง ตอนรักร้อยเสียงไม้ปักแจกันไว้ตามมุมต่าง ๆ ฉายมองไปรอบ ๆ อย่างคนลืมตัว ฉายปล่อยให้สิ่งที่แปลกประหลาดผ่านไป ฉายมองดูสิ่งต่าง ๆ ที่ตกต่างไว้อย่างสวยงาม ฉากลับแลที่อยู่ขวาสุดด้านนอก มีขันสาคร สงสัยเป็นที่อาบน้ำ บนบ้านมีตู้โชว์มีเครื่องลายคราม ฉากประดับมุก ก่อนที่ฉายจะรู้สึกตัว สายตาของฉาย ก็ซุกซนพอที่จะมองเห็นภาพใครบางคนที่ฉายไว้ ถึงแม้จะเป็นขาวดำก็ตามที ภาพถ่ายนั้นเป็นบุรุษนุ่งผ้าโจงคาดเข็มขัด แต่ทว่าไม่ได้สวมเสื้อ ยืนถือดาบในมือ ใบหน้านั้นคมเข้มยิ่งนัก ยิ่งพิศ ยิ่งเพลิน จนยากที่ฉายจะถอนมาจากภาพนั้นได้ แต่แล้ว ฉายก็สะดุ้งเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงให้ฉายตื่นสู่ภวังค์นั้น
ฉายสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ฉายหยิบขึ้นมาดู พ่อบุญธรรมของฉายนั้นเอง ถึงแม้ท่านจะเป็นฝรั่งแต่ท่านก็สามารถพูดไทยได้ เพราะเราแลกเปลี่ยนภาษากันตอนที่ฉายอยู่ต่างประเทศ
ฮัลโหล สวัสดีคะ พ่อ
ฉาย สบายดีนะ เป็นไงหาบ้านได้หรือยัง
ได้แล้วคะพ่อ พ่อละคะสบายดีไหม
อื่มดีมากเลยลูก ฉายอีกประมาณ 2 เดือน พ่อจะไปเมืองไทย
ฉายสะดวกมารับพ่อไหม อยากไปหา ไปดู คิดถึงลูกฉายเต็มที
มีของไปฝากลูกฉายด้วยนะ
ขอบคุณคะพ่อ ถ้าพ่อมาฉายยินดีไปรับพ่อเสมอนะคะ
โอเค ที่เมืองไทยคงดึกแล้ว ไปนอนเถอะ พ่อกลับบ้านละ
คิดถึงลูกฉายนะ
ฉายก็คิดถึงพ่อคะ บาย
ฉายวางโทรศัพท์ แล้วมองไปรอบ ๆ คิดว่าเมื่อกี้คงฝันไป แล้วก็มองที่นาฬิกา เที่ยงคืนกว่าแล้ว ฉายค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ก่อนจะวิ่งถอยหลังมาดูที่ผนัง รูปภาพนั้นเอง บุรุษผู้คมเข้ม ยืนถือดาบด้วยทีท่าองอาจผู้นั้นเป็นใครกันนะ ฉายเดินมองไปเรื่อยจนกระทั้งเจอ ฉาย ๆ ค่อยเอื้อมมือไปปลดภาพนั้นออกมาจากผนัง ฉายมองแล้วมองเล่าไม่รู้เบื่อ เฮ้อคนอะไรหล่อจริง ๆ ก่อนที่ฉายจะเอาภาพไปแขวนไว้ที่เดิม ใจมันสะดุดอะไรไม่รู้ให้พลิกหลังกรอบภาพนั้น ข้างหลังกรอบรูปมีตัวอักษรเขียนไว้ด้วย
"ประทานแด่ น้อง"
อ้อภาพนี้ คงเป็นภาพที่เจ้าของต้องการมอบให้ใครสักคนนั้นเอง
พออ่านจบฉายก็เอาภาพนั้นแขวนคืนที่ แล้วเดินไปทางหลังบ้านเพื่ออาบน้ำ แล้วขึ้นนอนที่ชั้นสอง
บริเวณชั้นสอง ฉายเดินผ่านห้องหลายห้อง ที่ยังดีที่สองข้างทางนั้นมีโคมไฟเปิดไว้ พอมาถึงห้องนอน ฉาย ๆ ค่อยเปิดประตูเข้าไป ฉายต้องประหลาดใจซ้ำสอง เพราะ ห้องนี้จัดได้ถูกใจฉายซะเหลือเกิน
เตียงแบบโบราณสี่เสา ห้อยผ้าลูกไม้บางเบา ลมพัดพริ้วปลิวสะบัดกลิ่นหอมอ่อนของกลิ่นร่ำช่างรัญจวนใจฉายอย่างบอกไม่ถูก มีความเหลือเกิน ฉายค่อย ๆ ล้มตัวลงนอน แต่ก็ไม่ลืมที่ก่อนนอนฉายจะไหว้พระ ฉายปิดไว้ ค่อย ๆ หลับอย่างเป็นสุข แต่ว่า คืนนั้นฉายก็ฝันประหลาดเหลือ ฉายฝันว่ามีใครคนหนึ่งมาพูดคุยกับฉาย ที่สำคัญคน ๆ นั้นช่างเหมือนกันบุรุษในภาพนั้นยิ่งนัก สุดท้ายคืนนั้นฉายก็หลับไปพร้อมความฝันที่สวยงามมีความสุขอย่างประหลาดเหมือนมีใครโอบกอดไว้ทั้งคืนอบอุ่นเหลือเกิน
โดย : บุหงาพัดโบก mailto:navy30@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 1 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 19 : 36 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook