|
|
เมืองหริภุญไชย
หรือลำพูน
เป็นชุมชนสำคัญอีกชุมชนหนึ่งบริเวณลุ่มแม่น้ำปิง
ที่มีความเจริญรุ่งเรือง
|
|
และมีวิวัฒนาการสืบต่อกันมาเป็นเวลานาน
ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 2ได้กล่าวถึงเมืองลำพูน
ซึ่งตรงสมัยพ่อขุนศรีนาวนำถม
ผู้ปกครองสุโขทัยก่อนสมัยพ่อขุนรามคำแหง
จากหลักฐานต่างๆ
ทำให้ทราบเรื่องราวของหริภุญไชย |
|
ว่าสร้างขึ้นโดย ฤาษี ชื่อ
วาสุเทพ
เมื่อสร้างเสร็จได้ไปทูลเชิญ
พระนางจามเทวีจากเมืองละโว้มาปกครอง
ราว พ.ศ. 1200
พระนางได้นำบริวารและพระสงฆ์เสด็จขึ้นมาทางน้ำ มาปกครองเมืองหริภุญไชย
และมีเชื้อสายของพระนางปกครองสืบมาหลายพระองค์
นับเวลานานถึง 600 ปี
จนกระทั่งถึงสมัยพระยาบาหรือยีบา
ได้เสียเอกราชแก่พระยามังรายในราว
พ.ศ. 1824
หริภุญไชยจึงมีสภาพเป็นเมืองหนึ่งของดินแดนล้านนาไทยเรื่อยมา
และในสมัยพระยากาวิละได้ฟื้นฟูเมืองลำพูนให้เจริญขึ้น
และมอบให้เชื้อสายของพระองค์ไปปกครองเรื่อยมา
อนึ่งในสมัยพระนางจามเทวีนี้
พระนางได้ทรงสร้างเมืองลำปางหรือเขลางค์นครให้ราชบุตรปกครองอีกเมืองหนึ่งด้วย5
เมืองหริภุญไชยเป็นเมืองโบราณที่มีความอุดมสมบูรณ์
มีศิลปวัฒนธรรมและพระพุทธศาสนารุ่งเรืองมาก
มีศิลปกรรมที่มีลักษณะของตนเอง
คือ ศิลปสกุลช่างหริภุญไชย
ตลอดจนพบว่ามีการใช้ภาษามอญโบราณในศิลาจารึกของหริภุญไชยด้วย
ปัจจุบันหริภุญไชยหรือลำพูนมีฐานะเป็นจังหวัดหนึ่งในภาคเหนือของไทย
ลำพูน
เดิมชื่อ หริภุญชัย
เดิมเป็นถิ่นฐานของเมงคบุตร
(คือพวกชนเผ่าสกุลมอญในสุวรรณภูมิ
ภาคเหนืออันเป็นสาขาหนึ่งของชนเผ่ามอญ
เขมร จากมหาอาณาจักรพนม)
พระพุทธองค์ทรงพยากรณ์ว่า
ต่อไปจะบังเกิดนครหริภุญชัยขึ้น
และเมื่อพระองค์ปรินิพพานแล้วพระบรมสารีริกธาตุจึงปรากฏขึ้นมาเอง
เมืองหริภุญชัย
เป็นเมืองโบราณเก่าแก่ที่สุดในภาคเหนือ
สร้างขึ้นระหว่างแม่น้ำ 2 สาย คือ
แม่น้ำปิง และแม่น้ำกวง
ความมุ่งหมายการสร้าง
เพื่อเป็นแหล่งขยายอารยธรรมของอาณาจักรที่
รุ่งเรืองของละโว้ไปทางทิศเหนือ
ไปสู่ชนที่อาศัยอยู่กระจัดกระจายในบริเวณแถบนั้น
|
|
||
อ่านต่อ
>>> |
|
|
|
|
