 เพลงร็องเง็ง
เป็นเพลงพื้นบ้านที่เล่นกันในหมู่ชาวไทยมุสลิม
ในจังหวัดภาคใต้
เดิมทีร้องเป็นภาษามาลายูซึ่งเป็นภาษาพื้นเมือง
ต่อมาได้มีการแต่งเนื้อร้องเป็นภาษาไทยแถบจังหวัดพังงา
ภูเก็ต เรียกว่าเพลงตันหยง
หรือตันโย้ง
เพลงที่นิยมเล่นในจังหวัดพังงาได้แก่เพลง
บุหงา ตันหยง ซีนาโดง ฯลฯ
ลิเกป่า
เป็นศิลปะการแสดงที่แพร่หลายในภาคใต้ฝั่งตะวันตกของประเทศไทย
แถบจังหวัดตรัง พังงาและกระบี่
ลักษณะการเล่นคล้าย-กับลิเกฮูลูของไทยมุสลิมในจังหวัดชายแดนภาคใต้
ต่างกันที่ลิเกป่า
มีผู้เล่นประมาณ 10 คน
เครื่องดนตรีที่ใช้ได้แก่
รำมะนา กลอง โหม่ง ปี
หรือซอและฉิ่ง
หนังตะลุง
ภูมิปัญญาไทยและวัฒนธรรมพื้นบ้านไทยที่สำคัญอย่างหนึ่งของกลุ่มชนแถบฝั่งทะเลอันดามัน
หนังตะลุงในจังหวัดพังงาและภูเก็ต
มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่แตกต่างจากหนังตะลุงฝั่งตะวันออก
ทั้งในด้านการขับร้องบท
การเจรจา
รูปหนังและธรรมเนียมการเล่น
ระบำร่อนแร่
เป็นการแสดงนาฎลีลาที่ถ่ายทอดวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนในท้องถิ่น
ถ่ายทอดการทำมาหากินที่แตกต่างจากภูมิภาคอื่น
คือการร่อนแร่ดีบุก
ซึ่งเป็นอาชีพดั้งเดิม
และสร้างรายได้ให้แก่จังหวัดอย่างมหาศาลในอดีต
การแต่งกายในการแสดงใช้ชุดย่าหยา
ซึ่งเป็นชุดพื้นเมืองของท้องถิ่น
ระบำรีดยาง
เกิดจากากรประยุกต์ท่าทางเพื่อแสดงถึงการประกอบอาชีพการทำสวนยางซึ่งเป็นอาชีพหลักของชาวพังงา
ระบำกะลา
เป็นนาฎลีลาที่ประยุกต์เยาวัสดุเหลือใช้จากการประกอบอาชีพการทำสวนมะพร้าว
มาดัดแปลงท่าทางเพื่อถ่ายทอดถึงขั้นตอนของการประกอบอาชีพ
ที่มา :
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดพังงา |
