ในอดีตชุมชนขนาดใหญ่ที่เรียกว่าเมืองในเกาะภูเก็ตมีอยู่ 2 แห่ง และมีชื่อเรียกต่างกันอยู่ 2 ชื่อ คือ เมืองถลาง และเมืองภูเก็ต ถลางไม่ได้เป็นชื่อเมืองอย่างเดียว แต่เป็นชื่อเกาะทั้งเกาะด้วย เช่นเดียวกับภูเก็ต เป็นทั้งชื่อเมืองและเกาะ เพียงแต่เรียกในช่วงระยะเวลาที่ต่างกัน และขึ้นอยู่กับผู้เรียกด้วย ปัจจุบันเมืองถลาง  เมืองภูเก็ต  ได้ถูกรวมกันมาเป็นจังหวัด ๆ หนึ่งของราชอาณาจักรไทย  เรียกว่าจังหวัดภูเก็ต โดยอาณาเขตของจังหวัดทั้งหมดตั้งอยู่บนเกาะ ในทะเลอันดามันของมหาสมุทรอินเดีย และเป็นเกาะใหญ่ที่สุดของประเทศไทย
         ในยุคก่อนประวัติศาสตร์  เชื่อกันว่ามนุษย์ชนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานบนเกาะถลาง  คือ  กลุ่มชนพวกเงาะ
(Negritos) ซึ่งน่าจะเป็นพวกเดียวกับเซมัง  ซาไก  ที่ยังมีอยู่ทางแถบชายฝั่งตะวันตกของแหลมมลายู 
และอาศัยอยู่ตามบนเกาะที่กระจัดกระจายอยู่ในทะเลอันดามัน  ต่อมาก็มีพวกชนชาวมอญได้แผ่ขยายลงมาจากเมืองพะโค (Pegu) มาอยู่บริเวณนี้  ชนสายหนึ่งของพวกนี้  คือ  เซลัง (Selung หรือ Salon) พม่าเรียกชาวเลเผ่ามาซิงนี้ว่า ฉลาง ไทยอาจเรียกเพี้ยนมาเป็นถลาง  ชาวเล  เผ่ามาซิง  ที่อาศัยอยู่ตามเกาะต่าง ๆ
ชายฝั่งมหาสมุทรอินเดีย  ทะเลอันดามัน  ถัดต่อจากชน 2 กลุ่มนี้  ก็มีพวกนักเดินเรือค้าขายมาจากประเทศอินเดียใต้  แถบอ่าวเบงกอล  เข้ามาค้าขายและขุดหาแร่ดีบุกบริเวณตะกั่วป่า  คงรู้จักเกาะถลางในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของตะกั่วป่าตั้งแต่ครั้งนั้น  ชาวอินเดียที่เข้ามาในยุคแรก ๆ ซึ่งพิจารณาจากจารึกศิลาที่พบในตะกั่วป่า  สันนิษฐานได้ว่าเป็นพวกทราวิท (Dravidians) จากแคว้นกลิงค์และแคว้นอื่น ๆ ทางใต้  ฝั่งตะวันออกของชมพูทวีปซึ่งพูดภาษาทมิฬ
        เมื่ออาณาจักรศรีวิชัยสิ้นอำนาจลงในปลายพุทธศตวรรษที่ 18 อาณาจักรตามพรลิงค์กลับมีอำนาจขึ้นใหม่บนแหลมมลายู และเปลี่ยนชื่อเรียกว่า อาณาจักรศิริธรรมนคร ได้รวมเข้ากับอาณาจักรสุโขทัย และเปลี่ยนเรียกชื่อว่า เมืองนครศรีธรรมราช ในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แล้วเมืองตักโกละก็ได้รวมอยู่ในราชอาณาจักรไทยตลอดมา
          ภูเก็ตปรากฏชื่อในปี พ.ศ. 700 บันทึกโดยนักวิทยาศาสตร์ชาวกรีกชื่อ ปโตเลมี ซึ่งเป็นนักสำรวจ แผ่นดินทั่วโลก โดยกล่าวถึงเกาะใหญ่ทางทิศตะวันตกขอแหลมมาลายูและเรียกชื่อว่า จังซีลอน (JUNK CEYLON) พร้อมทั้งเขียนแผนที่และหมู่เกาะแถบนั้น เกาะภูเก็ตหรือเกาะถลาง ได้รับการบันทึกต่อมาว่าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรศรีวิชัย ซึ่งมีศูนย์กลาง อำนาจที่เมืองไชยาและอาณาจักศรีธรรมนคร มีศูนย์กลางอำนาจที่นครศรีธรรมราช จนมาถึงอาณาจักรสุโขทัยและ อยุธยาตามลำดับ
         เมื่ออาณาจักรศรีวิชัยสิ้นอำนาจลงในปลายพุทธศตวรรษที่ 18 อาณาจักรตามพรลิงค์กลับมีอำนาจขึ้นใหม่บนแหลมมลายู และเปลี่ยนชื่อเรียกว่า อาณาจักรศิริธรรมนคร ได้รวมเข้ากับอาณาจักรสุโขทัย และเปลี่ยนเรียกชื่อว่า เมืองนครศรีธรรมราช ในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช แล้วเมืองตักโกละก็ได้รวมอยู่ในราชอาณาจักรไทยตลอดมา

 || อ่านต่อ >>>