บ้านหมื่นกรอบ

สิ่งที่ท่านจะอ่านต่อไปนี้..ในความสำนึกของข้าพเจ้า
มิได้จัดไว้ในหมวดหมู่ใด
ด้วยว่าไม่มีความรู้ทางด้านโครงสร้างแห่ง โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
แต่อยากเขียน จึงขออภัยไว้นะที่นี้…
ถ้อยคำ สรรพนาม นาม บางตอนไม่เหมาะสำหรับผู้ใหญ่ และผู้ลากมากดี
แต่มิเป็นอันตรายสำหรับเยาวชน..เพราะจำจากคำพูด…ของพวกเขาเหล่านั้นมา
………………………………………………………………………………………………………………….

ไม่จดจาร จารจด กฏเกณฑ์ถ่อย
ไม่เฝ้าคอย คอยเฝ้า เข้าคูหา
ไม่ตาตั้ง ตั้งตา ว่าจะมา
ลงประชา พิจารณ์ มารถือปืน
อยากยิงกู กี่นัด ซัดมาเถิด
เพราะจะเกิด คนอย่างกู อยู่ทุกหน
อำนาจมึง ได้มา ด้วยปืนกล
กับเสียงบ่น สาปแช่ง แม่ง……………..เอ้ย
มาเถิดมา พวกมา ประชาชาติ
ร่วมกันวาด พากเพียร เขียนอีกหน
ประวัติศาตร์ ชาติไทย ใช่ของคน
ทำปี้ป่น วอดวาย ภายใต้ปืน
ไทยคือไทย คนไทย ใช่เขลาขลาด
ไทยทั้งชาติ หวาดใช่ คนใจหิน
ไทยคือไทย หวาดใช่ ปืนมายิง
ไทยจักพิง หลังสู้ คู่ขวานไทย
มามึงมา เข่นฆ่า ให้สาสม
เหยียบให้จม ปลักดิน สิ้นสงสาร
มามึงมา ตัดหัว เสียบประจาน
กูไม่คลาน ก้มราบ กราบเท้ามึง
จะมึงกู ก็ไทย ใช่ใครอื่น
เราเคยยืน คู่กัน ฉันท์สหาย
เพราะอำนาจ บาดใจ มาทำลาย
คนกับควาย ควายกับคน ปนในมึง
ไม่ขอจาร จำจด กฏเกณฑ์ชั่ว
พวกมึงมั่ว หมกเม็ด กูเข็ดเหลือ
ให้เลือกตั้ง ตั้งให้เลือก เปลือกปอกดู
เห็นทั้งคู หาเห็น เป็นพวกมึง
ลงประชา พิจารณ์ ผ่านตลอด
แล้วก็คลอด ธรรมนูญ กูลเกื้อหนุน
จะเก่าใหม่ ใหม่เก่า เหล่านายทุน
เหล่าสถุล สกุลถ่อย หรอย………….จังฮู้

กองสีและพู่กัน ฝุ่นจับเขรอะ
วางอยู่บนกองผ้าริมเขียวสีขาวที่ไม่ขาวแล้ว
ตรงนั้น..มุมห้อง
นานแล้วซินะที่ฉันไม่ได้จับมัน
นานแล้วซินะที่ฉันปล่อยมันวางไว้
เมื่อไหร่กันนะ?

ทุกครั้ง ทุกที่ ที่ฉันผ่าน
โรงเรียนสีขาว ต้านยาเสพติด รักสิ่งแวดล้อม
มหาวิทยาก็เหมือนกัน สีขาวซ๊ะ
นั่นใครชูป้าย
อ๋อ พวกรณรงค์ รักสิ่งแวดล้อม
นั่น เจ้ากระทรวงสิ่งแวดล้อม ก็มีป้ายเหมือนกัน
เฮ้อ นี่ก็โรงพยาบาล สาธารณสุข
ดีวุ้ย ทุกแห่งหนที่ฉันไป รักษ์สิ่งแวดล้อม
ป้ายโฆษณาเต็มเลย
กี่บาทกันวะเนี่ย?

นานแล้วที่ฉันไม่ได้จับพู่กัน ขีดเขียน ข้อโฆษณา
ทำไม?
เพราะตั้งแต่เทคโนโลยี และความทันสมัยเข้ามา
คนเขาก็หัน ก็แห่ ไปใช้บริการป้าย
ป้ายINKJET
มันทันสมัยนะ งานเนี้ยบ เร็ว สวย
แพงนิดหน่อยไม่เป็นไร
แต่ทันสมัย ทันสมัยโดยที่ไม่คิดเลยว่า
มันคือ ขยะ ขยะที่ทำลายไม่ได้
และนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันไม่ยอมลงทุน
ลงทุนเพื่อหาผลกำไร ซึ่งเหลือไว้ คือ ขยะ ขยะที่ทำลายไม่ได้
แต่……..คนอื่นไม่ได้คิดเหมือนฉัน
ฉันก็ไม่ได้สนใจ เพราะมันคือการลงทุน
ทุกคนมีสิทธิ์เลือกได้
แต่ที่ฉันไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจ ก็คือ
คำว่า รักธรรมชาติ รักษ์สิ่งแวดล้อม
ของสถานที่ต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง
ปฐมบทของการประชาสัมพันธ์ ทำไมเริ่มต้นที่
ขยะ ขยะที่ทำลายไม่ได้
แล้วก็พิมพ์ แล้วก็พิมพ์ ผืนแล้ว ผืนเล่า
แล้วก็ทิ้ง แล้วก็ทิ้ง ผืนแล้ว ผืนเล่า
เฮ้อ…..

พู่กันถูกหยิบขึ้นมา สีดำที่ชุ่มโชก
พร้อมที่จะขีดเขียนเป็นตัวอักษร
ฉันจะเขียนอะไรดี
เขียนให้เจ้าพ่อ เจ้าแม่ วงการ INK JET
เจ้าแม่ของปีศาจในคราบเทคโนโลยี
ฆาตกรสิ่งแวดล้อมที่ถูกกฏหมาย
เอาละไมใด้เขียนนาน
เอาแค่คำไทยหนึ่งคำ อังกฤษหนึ่งคำ……………พอ
……………………
………………..

เรียบร้อย..สวยไหม?

……………………แม่ JET

””“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“
อิงค์เจท เป็นระบบการพิมพ์ใหม่ในวงการโฆษณา
ที่ได้รับความนิยม มันก็ คือ พริ้นท์เตอร์ขนาดยักษ์นั่นเอง
โดยพิมพ์ลงบนวัสดุที่เรียกว่า ไวนีล ซึ่งก็ คือ พลาสติค หรือ ยาง ดีๆนี่เอง
ราคาค่าบริการคิดเป็นตารางเมตรมีตั้งแต่ 150 บาทไปจนถึงเกือบ 2000 บาท
ระบบการพิมพ์มีสองระบบ คือ อินดอร์ กับ เอ้าท์ดอร์
ระบบสีที่ใช้ ก็มีตั้งแต่ 4 หัวพิมพ์ ถึง 32 หัวพิมพ์
บางครั้ง
ก็พิมพ์บนกระดาษโฟโต้ เพื่อให้ได้รูปถ่ายขนาดยักษ์
ตัวเครื่องก็มีราคาตั้งแต่ 500000 จนถึง หลายล้านบาท
ที่นิยมตอนนี้คือเครื่องของจีนเพราะมีราคาถูก
เงินลงทุนที่ใช้เพื่อเปิดกิจการ ก็ประมาณ5-600000 บาท ที่เหลือก็ผ่อนเอา

และนี่คือที่ผลิต ขยะอุตสาหกรรมชนิดใหม่
ที่ต่อไปเราท่านต้องเผชิญ
โชคดีเถอะ คณะกรรมการจัดการบริหารสิ่งแวดล้อม
……………………………………………………………………………………………..

กรอบ…ผู้คน..กระจก..และเชือกฟางเส้นนั้น..

วันนี้ฉันมองเห็นกองกระจก
มากมายหลายร้อยชิ้น
ดูน่ากลัว
ทำไงดี?
ก็เก็บให้เป็นมัดซิ..จัดการเลยดีกว่า…
ฉันค่อยๆหยิบกระจกทีละชิ้น สองชิ้น
แล้วจัดการมัดมันเข้าด้วยกัน
อืมดีนะ วางก็ง่าย หยิบก็ง่าย เป็นระเบียบดีด้วย
แต่ไอ้เชือกฟางที่ยาวๆนี่ละทำไงดี ….อ้อ
ก็เอากระจกนี่หละ..เฉือนมันทิ้งซะ..จบเลย..
ไม่จบซิ..มีบางอย่างที่ฉันมองเห็นได้…
กระจกที่สุมอยู่..พร้อมจะทำให้เกิดอันตรายได้…
เชือกฟางจัดการมันให้เป็นมัด สงบนิ่ง เป็นระเบียบ
และเชือกฟางเองนี่แหละที่ไม่เป็นระเบียบ
มันก็ถูกตัดได้ด้วยกระจก
เหมือนสังคมของการอยู่ร่วมกัน
กระจกบาดคนได้หากถูกวางเกะกะ และคนขาดความระมัดระวัง
เชือฟางมัดกระจก จัดระเบียบได้ด้วยคน
ในขณะที่ตัวมันเองก็ต้องถูกกระจกตัดหากตัวมันไม่เรียบร้อย
เชือกฟาง กระจก ผู้คน
อยู่ร่วมกันได้
เชือฟางอาจถูกโยนทิ้งเพราะดูไร้ค่า
กระจกดูอันตรายหากมันอยู่ไม่เป็นที่ และไร้ระเบียบ
คนที่มองดูกระจกแล้วเฉยชา
วันหนึ่งอาจเผลอไผลให้กระจกบาดได้
แต่ถ้าทุกอย่างรู้หน้าที่
ของที่อันตรายก็สงบนิ่ง
สงบนิ่งแม้ว่าของที่ผูกมัดมันจะถูกทำอันตรายจากมันได้
กระจกถูกเชือกฟางผูกมัด
เชือกฟางถูกกระจกตัดให้เป็นระเบียบ
คือสิ่งที่เรามองเห็นในวันนี้…
แต่…ท่านมองเห็นเป็นเช่นไร?
คิดเห็นเป็นเช่นไร?
บอกกันบ้างก็ดีครับ

…………..งานประลองเพื่อค้นหาเจ้ายุทธ
การประลองรอบแล้วรอบเล่าผ่านไป ผู้ที่หยัดยืนในวันนี้ ..อาจมิใช่ในวันพรุ่ง..
หลายวันแล้วที่เป็นเช่นนี้ ..แต่จะมีใครสักคนคาดคิดว่า…
จากนี้ไปจะไม่เป็นเช่นนี้อีกแล้ว…….
เพราะ..วันนี้ตั้งแต่เช้า..ผู้ที่หยัดยืนยังคงเป็นบุรุษหนุ่ม…
บุรุษหนุ่มที่นุ่มนวล อาจอง ฝีมือกล้าแข็งยิ่ง
สิ่งที่ประหลาดที่สุดที่ทุกคนประสพพบเห็น
ไม่ว่าเขาจะยั้งมือไว้ไมตรี หรือ ทำให้ผู้เข้าประลองตกตาย
สิ่งหนึ่งที่เขาไม่มี คือ รังสีอำมหิต
รังสีอำมหิต แห่งการฆ่าฟัน
บางคนทอดร่างไร้วิญญาณลงพร้อมกับรอยยิ้ม
รอยยิ้มแห่งความปิติสุข
มันมิได้ปิติสุขเพราะต้องทอดทิ้งสังขารไม่
แต่มันตายพร้อมรอยยิ้ม
ยิ้มเพราะคิดว่าตัวเองต้องกำชัยชนะในกระบวนท่าสุดท้าย
ที่มันทุ่มเทใช้ออกมา
แต่หากมันรู้ตัวอีกครั้งมันก็ทอดร่างลงเป็นซากศพพร้อมกับรอยยิ้มของมัน
รอยยิ้มที่เปี่ยมสุขครั้งสุดท้าย
ผู้คนที่พบเห็นบุรุษหนุ่มในคราครั้งแรก
ต่างก็มิได้ให้ความสนใจ ด้วยคิดว่า
ไร้ชื่อ ไร้นาม คงไปได้ไม่กี่กระบวน
แต่ตอนนี้หาเป็นเช่นนั้นไม่
ชาวยุทธทุกคนต่างวิพากษ์กันไปต่างๆนาๆว่า…
เป็นวิทยุทธของค่าย สำนักไหน
ดูไปคลับคล้าย”เด็ดบุปผา ต่อหยก” อันลือลั่น
ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเจ้าสำนัก วังบุปผา คนสุดท้าย
หากจะมีแต่ บุรุษในตำนาน เท่านั้น
ที่ให้ความกระจ่างได้ว่า
แท้จริงแล้ววิทยายุทธของคนผู้นี้มิได้เลิศเลอ
อาศัยวิชาตัวเบาระดับกลางในการหลบหลีก
พึ่งพาสายตาอันคมกล้า และสมองที่สั่งการรวดเร็ว
หลบหลีก คว้า จับ และจบการต่อสู้ด้วยความประมาทของคู่ต่อสู้
ความประมาทในวินาทีสุดท้าย
แล้วจบการประลอง ด้วยการมีชัย
มีบ้างบางคนที่ฟังแล้วซักถาม
คงไม่ใช่เรื่องยากกระมังที่จะเอาชนะได้
คำตอบที่ได้จากเทพกระบี่ บุรุษในตำนานผู้ที่หันหลังให้ยุทธจักร
กลับสั่นสท้านยิ่ง
แม้แต่เราก็ยากยิ่ง ท่านไม่ต้องจำเป็นต้องสังเกต
ท่านเองก็คงรับรู้ได้ไม่ใช่รึ?
ผู้ที่พ่ายแพ้นั้น ล้วนพ่ายแพ้ด้วยวิทยายุทธของตนเองทั้งสิ้น
ตกตายด้วยอาวุธของตนเองทั้งสิ้น
เราท่านยังไม่ได้เห็นวิชาที่แท้จริงของมันเลย
หากท่านกล้าแข็ง มันก็จะกล้าแข็งกว่าท่านนิดนึง
หากท่านว่องไวมันก็จะว่องไวกว่าท่านครึ่งก้าวเสมอ
ที่น่าตระหนกกว่านั้น
ตัวมันเองไม่มีรังสีรังการฆ่าฟัน
ไม่มีกระบี่ ไม่มีปราณกระบี่
มันไม่มีอะไรเลย
มันมีแต่คำตอบให้ท่านล่วงหน้าว่า
ท่านจะพ่ายแพ้มันด้วยศาสตราใดไปไม่ได้ นอกจาก….
อาวุธและพลังฝีมือของท่านเอง
หากข้ายังเวียนว่ายในยุทธภพ ตอแยเรื่องราวในยุทธจักร
ข้าจะไม่ประลองกับมันเด็ดขาด ด้วยว่าเมื่อผลปรากฏ
ข้าไม่อยากตาย เพราะคิดว่ากระบี่ที่ทิ่มแทงออกไปหมายชีวิตมัน
แต่กลับทิ่มแทงเข้ามาปลิดชีพตัวเอง
คำตอบนี้ดูน่าสพรึงกลัวยิ่ง และยิ่งน่าสพรึงกลัวเมื่อคนที่เอื้อนเอ่ยออกมา คือ
บุรุษในตำนาน ฉายา เทพกระบี่
ทันใดนั้นเสียงก็ดังก้องมาจากบนลานประลอง
…..การประลองได้ถึงที่สุดแล้ว….ผู้ที่จะได้การยอมรับเป็น เจ้ายุทธ คนใหม่คือ
…..”……………………”
..ชื่อมิได้ถูกประกาศออก เพราะไม่มีใครรู้ชื่อ แซ่ ของมัน
แต่คนที่ก้าวออกมานั้น ก็คือ บุรุษหนุ่ม
บุรุษหนุ่มที่สอาดหมดจดยิ่ง
บุรุษหนุ่มที่อาจอง
บุรุษหนุ่มที่ลงมือได้อำมหิตโดยปราศจากรังสีการฆ่าฟัน
อีกเพียงสองก้าวก็จะถึงซึ่งเก้าอี้แห่งเจ้ายุทธ
เก้าอี้ที่ทุกคนปรารถนาและใฝ่ฝันอยากจะนั่ง
พลัน…บุรุษหนุ่มก็ได้ยินเสียงทักทายเป็นเสียงของสตรีนางหนึ่ง
เสียงที่ธรรมดายิ่ง”ช้าก่อนท่าน”
..บุรุษหนุ่มว่าที่เจ้ายุทธคนใหม่หันกายกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม
รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ยิ่ง ….
แล้วก็ค่อยๆทอดกายลง สิ้นใจพร้อมกับรอยยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์และปิติสุขยิ่ง
ไม่มีใครรู้ว่านางเดินขึ้นมาแต่เมื่อไหร่?
เพราะทุกสายตาจับจ้องแต่ว่าที่เจ้ายุทธคนใหม่
รู้สึกตัวอีกครานางลงมือแล้ว
เป็นการลงมือที่เรียบง่ายยิ่ง
อาวุธที่ใช้กลับเรียบง่าย
……เป็นเพียงปิ่นปักผมอันหนึ่ง…
……ปิ่นปักผมธรรมดาที่สท้านยุทธภพ…
……เพราะมันปักลงบนทรวงอก และจมหายไปตรงตำแหน่งหัวใจพอดี…..
หลังจากลงมือนางก็เดินจากไปด้วยอาการสงบ
สตรีธรรมดานางหนึ่งไร้ซึ่งวิทยายุทธ
คำพูดที่ดูธรรมดายิ่ง”ช้าก่อนท่าน”
และปิ่นปักผมธรรมดาอันหนึ่ง
นางเดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียง
ใบหน้าสอาดหมดจดที่ประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความปิติสุขของบุรุษหนุ่ม
ความปิติสุขของผู้ที่กำชัยชนะเหนือชัยชนะ
คงเหลือไว้เพียงคำถาม
“นางลงมือด้วยสาเหตุอะไร”
…………………………………………………………………………………………….
….เราผู้เฒ่า เขียนเรื่องนี้เพราะอยากเขียน
….ไม่มีอะไรเป็นแรงบันดาลใจนอกจาก
…..คำพูดที่ว่า”ฆ่าคนไม่จำเป็นต้องอาศัยฝีมือ หากแต่ใช้ความตั้งใจ และความพยายาม”
ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นตัวละครตัวหนึ่งที่พยายามฆ่า เซียวฮื้อยี้ ถ้าจำผิดต้องขออภัย
มีเรื่องมากมายที่อยากเขียน แต่ว่าตอนนี้คงไม่เหมาะสม กลัวการเข้าใจผิดกัน
ก็เลยเก็บไว้ เมื่อไหร่ทุกคนเข้าใจกันดีแล้วค่อยเขียน น่าจะดีกว่า จะได้ไม่เป็นการต่อยอดความคิดกันอีก ถึงแม้ว่าจะไม่เกี่ยวกัน เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผู้เฒ่าเอง
มันเกิด และจบไปแล้ว แต่ก็ไม่เขียนดีกว่า กลัวไง แก่แล้ว เดี๋ยวไม่ได้อุ้มหลาน ตอนนี้ลูกก็ได้สิบสองขวบแล้ว อย่างเก่งก็ไม่เกินอีกยี่สิบปีหร้อก น่าจะได้อุ้มหลานแล้ว อยู่ถึงรึเปล่าวะเรา?

กรอบ….ของความเข้มแข็งครั้งสุดท้าย

ที่รักของฉัน
ฉันมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ..เพื่อที่จะบอกเธอว่า
ฉันพร้อมแล้ว
พร้อมที่จะแลกคำอำลา ไม่ว่าจะกล่าวด้วยประโยคใด
เธออาจจะประหลาดใจว่า ทำไมถึงได้รวดเร็ว
ก็จะมีค่าอันใดในเมื่อช้าเร็วมันก็ต้องมี ต้องเกิด
และที่สำคัญ..ฉันยังรักเธอ รักที่จะเชื่อในสิ่งที่เธอบอก
เธอบอก”ให้เข้มแข็ง”
ที่รักของฉัน
ฉันมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ
เห็นไหม รอยริ้วจากสายธารแห่งน้ำตาหาได้มีไม่
เพราะฉันเข้มแข็งดั่งเธอบอก
เข้มแข็งที่จะบอกกับตัวเองว่า
ฉันไม่ได้แพ้ เพียงแต่ฉันไม่ถูกเลือกต่างหาก
ฉันเข้มแข็งพอที่จะก้าวเดินต่อไป
บนถนนสายที่ไม่มีชื่อ
และบนถนนสายนี้
ฉันพร่ำบ่นกับตัวเองว่า
ฉันไม่ได้แพ้ เพราะต่อแต่นี้ไป
ฉันจะเป็นคนเลือก
ด้วยความที่อยากรับรู้อารมณ์ของผู้ได้เลือกว่า
มันอิ่มเอมและหอมหวานเพียงใด
ที่รักของฉัน
อย่าได้ห่วง
กาพย์ กลอน กวี
ก้อนหิน สายน้ำ แล ใบไม้ทุกใบ
ไม่ต้องว่าฉันจะทิ้งขว้างมัน
เพื่อรองรับอารมณ์ของฉัน
มันยังคงอยู่กับฉันต่อไป และฉันจะเก็บเกี่ยวเพิ่มเติมมันอีก
ที่รักของฉัน
คำอำลาเอื้อนเอ่ยขึ้นแล้ว
มิต้องโอบกอดฉัน
เพราะหลังจากที่เราหันหลังให้กัน
ฉันคงมิอาจรับรู้ได้ในใบหน้าเธอ
แต่ใบหน้าของฉัน
รอยริ้วของสายน้ำตามันไหลเอ่ออีกครั้ง
มันแตกต่างจากครั้งที่เคยไหลหลั่ง
เพราะนี่เป็นน้ำตาของผู้เข้มแข็ง
น้ำตาของความเข้มแข็ง
ความเข้มแข็งในความอ่อนแอ…….ครั้งสุดท้าย……

ลมพรายพัด สบัดไหว ใส่ใบหน้า
ลมเพียงมา เพื่อ ไกล สั่นใจหวิว
ลมมาเพียง เพื่อพัดไม้ ให้ปลิดปลิว
เอื่อยเฉื่อยฉิว “ลมผ่านหน้า” มาเพื่อไป
…………………………………………………………..
สายลมบางๆที่ไม่คุ้นเคย
พัดผ่านหน้าฉันไป
ทิ้งไว้ซึ่งความฉงน….นี่
เรายื่นหน้าไปให้ลมพัด หรือ ลมพัดมาโดนหน้าเรากันแน่
แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้ได้
ลมนั้นจะไม่พัดพามาอีก
เสียดาย ไม่ใช่ซิ เสียใจมากกว่า
เสียใจที่วุ่นวายในชีวิตของคนผู้หนึ่ง
วุ่นวายในความเอื้ออาทร และเป็นห่วง
จนชักนำไปสู่คนอีกคนหนึ่ง
คนที่ทำให้ลมวูบนั้น พัดผ่านหน้าเราไป
จะด้วยความใดก็แล้วแต่
เรารู้แต่ว่า…เราผิด
ผิดแต่แรกที่ไม่ควรไปยุ่งเรื่องความรักของหนุ่มสาว
หนุ่มสาวที่เราเองก็ไม่ได้เคยพบเห็น
แม้เราจะดีใจว่า เรื่องทำเหมือนจบลงแล้วก็ตาม
แต่เราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่า ความเป็นจริงคืออะไร
เราจะรู้ไปทำไม?
เพราะสิ่งที่เรารับรู้
เราได้ทำลายทรัพยากรทางภาษา
ไปถึงสามคนในคราเดียว
ใน ณ นาที คงมีเรื่องสองประการที่ควรทำ
ประการแรก เราผู้เฒ่า เจ้าบ้านหมื่นกรอบ ขอกล่าวคำว่าขอโทษ ต่อ “ลมผ่านหน้า”
ขอโทษที่เข้าไปวุ่นวายด้วยอักษรแลความคิด
ประการที่สองเราผู้เฒ่าขอร้องท่านอย่าได้ด่วนจากสหายที่บ้านนี้ไปเลย
อยู่และร่ายรำมนต์ตราแห่ง กาพย์ กลอน กวี ต่อไป
มันเป็นธรรมดาแห่งสังคมของคนหมู่มากที่ต้องอาจเกิดการก้าวล่วงไปบ้าง
เราจะไม่พูดว่าที่ทำไปเพราะความเป็นห่วงตามประสาคนแก่
แต่เมื่อการณ์เป็นเช่นนี้ก็คงต้องวิงวอนท่านรับคำขอโทษ รับคำร้องขอ
จากเราผู้เฒ่าผู้เลอะเลือนคนนี้ด้วย
……………………………………………………………………………………………
ด้วยใจจริง แล ศรัทธา แห่งกาพย์ กลอน กวี ของท่าน
เจ้าบ้านหมื่นกรอบ

จังสี่เตี้ยม
เพ้ย เจ้าเฒ่าสามขามานี่ คราครั้งนี้เจ้าต้องสนทนากับข้าสักครา
ท่านเจ้าบ้านสุขสบายดี
ถ้าเจ้าสุขสบายข้าย่อมสุขสบายเช่นท่าน คราครั้งก่อนข้าเห็นท่านมาผลุบๆโผล่ๆจะสนทนาด้วยก็ไม่ทัน คราครั้งนี้ท่านเห็นทีจะหลีกเร้นข้ายาก
ท่านเจ้าบ้านมีความใดกับข้ารึ?
ก็เรื่องที่ผู้คนสนทนากันเมื่อวันวานท่านคงไม่ต้องให้ข้าบอกนะ
แล้ว
ไม่แล้วยังไง ข้าจะไม่ไถ่ถามท่าน หากท่านต้องเล่าให้ข้าฟังเองว่าท่านคิดเยี่ยงไร?
อืมม ก็ได้เห็นแก่ท่านที่นับถือข้าเป็นสหายโดยไม่รังเกียจ
ท่านกล่าวหนักไป ไหนเลยต้องมีเส้นแบ่งกั้นในคำว่าสหาย
ก็เพราะไม่มีนี่แหละท่านเจ้าบ้านกับข้าถึงได้สอดมือเข้าไปยุ่งกับสหายน้อย ฮะ ฮ่ะ โชคดีที่เรากลับถอนตัวได้ทัน เหลือแต่ท่านกริ่งเกรงว่ามือท่านยื่นลึกเกินไป
อืม ท่านกล่าวได้ใกล้เคียง ช่างเถอะเรื่องนั้น ข้าต้องการรู้ว่าท่านคิดประการใดมากกว่า
ตอนแรกท่านก็คงคิดเหมือนกับข้าว่า เป็นเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวสองคนใช่ไหม?
อืม ใช่ ข้าคิดเยี่ยงนั้น แต่ ตอนนี้ไม่ใช่ กลายเป็นสาม
ใช่ สองในสาม สามเหลือสอง หรือ ต่างเป็นหนึ่ง ย่อมไม่ช้าในความคิดข้า ข้าจะกล่าวให้ท่านฟังตามความคิดข้านะ
………………………………………………………………………………………………………………………..
ข้าพเจ้าขออภัยที่ไม่สามารถเขียนเรื่องนี้ต่อได้ในเวลานี้
เนื่องจากจะไปล่วงเกินสหายท่านอื่นๆ ขอเวลาสักระยะ
เมื่อมีเริ่มต้น ย่อมต้องมีตอนจบ ขออภัย

บ้านหมื่นกรอบ

สี่มุม ล้อมเป็นกรอบ ครอบหมื่นชีวิต รับทำกรอบรูป แต่ไม่รับตีกรอบครอบคน