บ้านหมื่นกรอบ

สิ่งที่ท่านเคยด่าใครหลายๆคน

ท่านได้แสดงให้เราเห็นแล้วว่า…….

สิ่งที่ท่านบอกว่า….สร้างสรรค์…

ท่านได้ทำให้เราเห็นอย่างจุใจ……ในวันแรกของ…

สิ่งที่ท่านก่นด่า..ข่อนขอด..ว่า

งมงาย…ไร้สาระ…งี่เง่า

ท่านได้บ่งบอกเราด้วยถ้อยคำที่ว่า…..

ท่านได้กระทำให้เราเห็นว่า……

ความดื้อดึงที่แสดงออกด้วยการพยายามจะกระทำ….ให้ได้….

….ผมจะนั่งตรงนี้เพราะฮวงจุ้ยมันดี…

พยายามที่จะกระทำให้ได้และได้กระทำจนสำเร็จ…

………ฆ้อนไม้ผูกโบว์แดง……..

หนึ่งคะแนนเสียงที่ได้ให้ไป….

มันได้มีค่าอะไรมากมาย…หากทวงถามไป..

อาจได้คำตอบว่า…ไม่มีหนึ่งคะแนนของคุณ..พรรคผมก็ได้…….

แต่…นั่นอาจจะเป็นเพียงแค่สมมุติฐานที่ตั้งขึ้นจากการกระทำของท่าน

ที่ผมเข้าใจไปเอง….

แต่…..หากอยากได้คำตอบจากผม…

ว่าสิ่งที่ท่านได้แสดงออกมา..ว่ารู้สึกอย่างไร..ผมอยากบอกว่า……

…นั่น..ไม่ได้ทำให้เห็นว่า…เป็นฮีโร่ในสภา….แต่..  มันกลับเป็น..ขยะในสภา….มากกว่า…..

หากหนึ่งคะแนนที่ให้ท่านไปแล้วท่านเห็นความสำคัญ…

ยังไม่สายที่จะปรับเปลี่ยนพฤติกรรม….

อย่าดึงดันใช้นิสัยถาวรที่เคยกระทำในขณะที่ยังไม่มีตำแหน่ง..

มาใช้แบบไม่ไตร่ตรองเลยครับ….เดี๋ยวทุกคนเขาจะรู้ว่า….

…ทำไมทุกคนถึงรังเกียจ……

เดี๋ยวทุกคนเขาจะรู้ว่า…แท้จริงแล้ว….

ไม่ใช่ท่านไม่อยู่กับเขา..แต่..เขาทุกคน…ไม่ให้ท่านอยู่…

เสร็จนาฆ่าโคถึก  เสร็จศึกฆ่าขุนพล

นี่มันกลยุทธ์บัดซบอันใด  จัญไรชนผู้ใดเป็นผู้คิดค้น

ร่างที่ไร้วิญาณนอนทับถมมิมีวันจบสิ้น

วีรชน  คือคำที่ถูกคิดค้นขึ้นมา

เพื่อ…..ปลุกปลอบใจ

แท้จริง  ยังไม่สามารถแยกแยะได้

วีรชน  เหยื่อ  หรือ เครื่องบัดพลี



บ้านนี้เมือง  เมืองนี้

ประชาชนเป็นได้แค่เพียงเศษธุลีใต้รองเท้าของเหล่าขุนพล

หากผู้ใดมีขวัญอันกล้าแข็ง  ลุกขึ้นยืนหยัดท้า

คำว่าเหยื่อ….แล…เครื่องบัดพลี…จักถูกจารึกไว้บนหลุมศพ

หลุมศพที่ไร้ร่างจะให้ดินกลบฝัง

แม้มันผู้หนึ่งผู้ใด  ยอมทอดกายขายวิญญาณ

ทำตามสั่งโดยไร้การแข็งขืน….

ยามร่างไร้ลมหายใจ…มันผู้นั้นจะถูกจารึกด้วยคำว่า..

วีรชน…เป็นบำเหน็จ

บำเหน็จที่ต้องแลกมาด้วยชีวต…..

ณ ที่นี่………………………..ที่ตรงนี้……..

       เคยพริ้วพราย  รายริ้ว   ทิวอักษร           ทั้งกาพย์-กลอน    โคลง-ฉันท์    ขยันเขียน
ตั้งกระทู้     ใส่สู่บล้อก    เพราะสำเนียง           ร้อยคำเรียง         เรียงอักษา     ค่ากวี

   มีจอมยุทธ์      ไม่หยุดนิ่ง   สร้างสิ่งสรรพ     วางสำรับ       กับดัก     ไว้งับขา
โปรยคำหวาน      หว่านคำคม  สมอุรา           (ตั้ง)กระทู้มา   ผายลม    ให้ดมกัน
เห็นงูเขียว    เลี้ยวลด    เคี้ยวคดอยู่                เขียวไม่รู้       ดูซื่อ   อย่าถือสา
เขียวไม่รู้      มีกับดัก    พักกายา                  กับดักอ้า    งับครั้งเดียว    หางเขียวช้ำ
นั่้นกระบี่    ไล่ล่า   จนหน้าตั้ง    เพียงเพื่อหวัง    สั่งสม    คมสมอง
จะยืนเดิน   นอนนั่ง   ตามครรลอง      หนึ่งไร้สอง    ต้องกระบี่   นี้ยืนยง

เทพบุตร    สุดซ่าส์   ก็มาบ้าง      อย่าปล่อยร้าง   ทางนี้     อาอี๊ขา
น้ำชาริน   สุรากรุ่น    อ้วนอุ่นมา     พักอุรา    ชมจันทร์    นิรันดร
มีน้องใหม่   มีดบิน  เข้าถิ่นยุทธ์     แต่สะดุด   หลงป่า   พนาสัณฑ์
เห็นรังไม้   ไหวไหว   นั่นใครกัน     อ๋อเพื่อนฉัน    คนสุรินทร์   ถิ่นไทยงาม
ใต้ตะวัน    ยังมีบ้าน   สำราญชื่น    จะหยิบยื่น    คืนบ้านร้อน     หรือย้อนแสง
สาดสายส่อง  ต้องปทุม  พุ่มสีแดง   ที่ร้อนแรง   บัวจันทรา   เมฆาเมิน

และ……ที่นี่…….ที่ที่…

เคยพรายพริ้ว   ริ้วรายเรียง    เคียงสมร     เคยอดนอน   สอนสั่ง   ทางอักษร
เคยหยอกล้อ   ต่อเถียง   สำเนียงกลอน    เคยเว้าวอน   อ้อนเจ้า  ก่อนเข้านอน

แต่……………….

คนช่างคิด    ไม่คิดเลย   จะเฉยนิ่ง       ท่านวาสิน   ถิ่นไทยแท้   ไม่แลเหลียว
โรงเตี้ยมร้าง   เสี่ยวเอ้อหลับ   ช่างดายเดียว  ขาดมือเรียว   จิตดี   ชี้ทางนำ

ไร้หวีดหวิว    ผะผิวผ่าว   เรื่องราวเศร้า     ท่านขุนเขา  แสนดาว   ถึงคราวหาย
ปล่อยหลุมศพ   หมาไล่เงา   เล่านิยาย      บอกความหมาย  ปางสีฝุ่น   อบอุ่นใจ
ปุถุชน   คนไก่ป่า   ถึงครานิ่ง   ปู่โล้วทิ้ง   มอนิเตอร์   เหมือนเจอสาว
อีกมารซื่อ  ชื่อบะหมี่  ไร้ข่าวคราว        แล้วห่านเล่า  เจ้าซาบู  อยู่ไหนเอย
เสียงแว่ววู่  กู่ก่งก๊ง   คงลืมสิ้น    หมดเพลงพิณ   ซอสามสาย    ละลายสูญ
ธุลีดิน   หวินเอง   วังเวงพูน       เงาลมอุ่น  ที่จุนเจือ   ไม่เหลือเงา
อิสตรี   มารไม่มา  ข้านั่งเฝ้า     ส่วนท่านเฒ่า   วัยทอง   ต้องห่างหาย
ตำหนักมาร    ขานขับ  ก็กลับกลาย    (นู๋)โปร์มลาย    คล้ายจารย์มี่  ไม่มีแวว

นั่นรังไม้   ร้ายไม่รัก  กลัวกลับกลอก    มีคนหยอก  ย้อนตะวัน   ฉันแลเห็น
แต่ยังขาด  คนดี  ศรีอุเทน       ขาดคนเล่น   เช่นเจ้า   สองเงากลาย
ลมผ่านหน้า   มาช้าช้า   แล้วลาลับ      ดาวแดงดับ   สางไพร   ให้ฉงน
ซุนปินเล่า   เฝ้าใคร  ไม่มายล     ขาดยอดคน   เฒ่าแปดนิ้ว   สยิวกาย
ขาดถั่วทอf  พราะทอดถั่ว   ว่ากลัวไหม้   หมดขวัญใจ  นวลีย์   ก็ลี้หาย
ขาดท่านรัตน์  ขาดน้องฟรอส   ขาดยอดชาย  แป๊ะทงไซร้    ไร้เนี่ยฟง   หลงรอคอย

ท่านดอกแก้ว   ที่แวววับ  ก็ลับร้าง     ไร้ปีกกาง  แมงปอ   ล้อวสันต์
ไร้ผู้คน   บ่นกวี  ที่เคยฟัง      โรงเตี้ยนตั้ง   ดั่งเตี้ยมร้าง   อ้างว้างเอย

ก็……แค่ว่า…….

มาพริ้วพราย   ลายลักษณ์  สำนักเก่า   บ้านยุทธ์เรา   เจ้า-ข้าอยู่  คู่เขนย
แม้เป็นบ้าน  เก่า-เก่า   เฝ้าละเลย    อย่าเงียบเฉย    เลยเพื่อน   มาเยือนกัน
หากทอดทิ้ง  เรือนชาน  บ้านหลังนี้   บ้านหลังที่  เราเพียรสร้าง  ปล่อยวางเฉย
แม้ทุกคน     ปล่อยปละ  หรือละเลย   บ้านที่เคย   คึกคัก   คงดับลง

ร้างไร้   ก็ร้างไร้      ลืมทุกอย่าง   ที่สร้างสม
ไร้รัก   ร้างคารม   คำพร่ำบ่น   คนกวี
โรงเตี้ยม   เคยมีแขก    น้ำชาแจก   แลกวิถี
คบหา   ถ้อยพาที     มากวจี   ไมตรีงาม
ผ่านกาล  มานานเนิ่น    ล้ม-ลุก-เดิน   เผชิญหนาม
หนาว-ร้อน   หมื่นโมงยาม   ราตรีกาล   นานสิบปี
ถึงคราว   ทีี่บ้านยุทธ์  ดูคล้ายหยุด  อยู่กับที่
มากล้น   คนกวี   เพือน-น้อง-พี่   ต่างลี้กาย

คงเป็น  ธรรมสัจจะ  เหมือนมีพระ  ต้องมีมาร
มีสุข  มีพบพาน    ย่อมมีกาล  วารเภทภัย
โหยหา  ฤาร่ำร้อง   เปล่งเสียงก้อง  ร้องเรียกใคร
สงัดเงียบ   เฉียบหทัย   หมดเสียงไห้   ไร้ผู้คน
บ้านเอย  โอ้บ้านยุทธ์    แม้เจ้าหยุด  อยู่กับที่
ไร้คน   ที่เคบมี    ไร้กวี   ที่เคยมา
แต่ตัว  บัดซบเฒ่า   อยู่กับเจ้า   เฝ้าเหมือนหมา
รอคอย  เจ้าของมา   จวบชีวา   ข้าจับจม………….

ตัวบัดซบตัวหนึ่ง……
  มีความรักมากมายเพียงพอที่จะแจกจ่ายให้กับผู้คนรอบข้าง
ผู้ที่ให้ย่อมเปี่ยมด้วยน้ำมิตร
ผู้ที่น้ำมิตรไหนเลยจะมีศัตรู
ผู้ที่ไม่มีศัตรู คือ ไร้คู่แข่ง
คนที่ไร้คู่แข่ง ย่อมคือ ผู้ไร้เทียมทาน

ตัวบัดซบตัวหนึ่งไร้ซึ่งวรยุทธ์ แต่ กลับเป็นผู้ไร้เทียมทานได้
ไหนเลยจะเป็นเรื่องไม่น่ายินดี

ณ เวลานี้   ตรงที่นั้น…….นั่น….

มีทหารผู้กล้า….ทหารพระราชา…ผู้ยอมถวายชีวา…..ปกปักรักษาผืนดิน……………..ถิ่นไทย….

มีทหารผู้ดูเหมือนกล้า…ยืนทายท้าห่ากระสุนบ้า…แต่แอบภาวนา……..ขออย่าให้เป็นกู..ผู้มา…..เพราะ……
คำสั่ง……..??

มีทหารผู้กล้าๆกลัวๆ…….มาเพียงเพราะเงินตรา….หวังเพื่อ..เจือจุน..ค้ำหนุนครอบครัวเบื้องหลัง…..หวังมอง..ไปเบื้องหน้า…ได้บ้าง…?

เขาเหล่านั้นถูกนำมาหล่อ หลอม รวมกัน…..ภายในเบ้าของความกระหายใคร่อยาก…ของคน..บางคนที่
ใช้ห่ากระสุน ดินระเบิด ก่อเกิดเป็นเพลิงสงคราม…โหมกระหน่ำ..ทำละลาย…..จนตกผลึก..กลายเป็น..
กองกระดูกมหึมา….แล้วตีตราด้วยป้ายแขวน…ทดแทนค่าชีวิตด้วยคำว่า…….วีรชน…

ณ  ที่นี่  เวลานี้

ผู้มีอำนาจ…..บาทใหญ่…ผู้ที่ได้รับสมญาว่า……นักกาฬเมือง…..
กำลังใช้ความคิดอันปราดเปรื่อง…….คุยเฟื่อง…เรื่องชาติของกู…
เชิดชู…….วีรชน..เหล่านั้น…..
แหกปากตะโกนก้อง……ยกเป็นพี่เป็นน้อง……..ผู้เสียสละ……
สวะเถอะนักกาฬเมืองทั้งหลาย…….ถามได้จะถาม……
เมื่อไหร่…..จะถึงคราวพวกมึงบ้างที่คิดจะ….เสียสละ…..

ไม่ต้องถึงเลือด…เนื้อ….วิญญาณ…….
ขอแค่ละทิ้ง….อำนาจ…..และอัตตาบ้าบอเหล่านั้น…..

ไม่ต้องถึงเลือดเนื้อ…..แล…..ชีวิต….
ขอแค่….ไอ้ที่พวกมึงคิดน่ะ………….ทำให้เห็นบ้าง……
จะกราบกรานและยกให้เป็น…………โคตรวีรชน……เลยพ่อเอ๊ย…..
………………………………………………………………………