บ้านหมื่นกรอบ

หนึ่งสิ่งที่วิ่งแหวกแยกอากาศ….
มุ่้งตรงเข้าสู่ที่หมาย…

หนึ่งร่างพลางทรุด…
ดุจตายแต่ไม่ตาย….

แม้ฉันไม่เคยรักแลศรัทธา…ในหนึ่งร่างนั้น
แต่เมื่อเห็น…ไทยล้างไทย…
เพียงเดินสู่เป้าหมาย….ภายใต้คำ…
ความชอบธรรม..
ทั้งๆที่มีวิธีการอื่นให้เลือกกระทำ

หรือว่า…..

เป็นบทบรรญัติตอกย้ำความเสียสละ….
เดินรอยตามพระอริยะผู้ยิ่งใหญ่สูงสุด….
ในภาค..ปางปราบมาร…
ยอมกล้ำกลืนฝืนกินกรรมยอมรับการเวียนว่าย….
เพื่อให้โลกสงบ….จึ่งจำต้องเสียสละ…..

ฉันยอมรับได้แม้จะเต็มไปด้วยความรันทด…
หากการนี้..ครั้งนี้…..แลกมาได้ด้วยความสงบสุข….
แต่มันจะเป็นเช่นนั้นหรือ?
หากยึดถือคนไทยที่ขัดแย้งเป็นมาร
แล้วสำแดงอำนาจในมือ…..ปราบมาร….

ฉันไม่รู้..และ..ไม่อยากรู้…ว่า
ใคร..คือผู้กระทำ

หากตอบฉันได้..ช่วยตอกย้ำเพียงว่า…
นี่…เป็น……ปางปราบมาร….
ไม่ใช่เป็น….มารปราบมาร…
เพราะ..ถ้าเป็นประการหลัง…….
แผ่นดินนี้…เห็นทีจะอยู่ลำบาก………….

…………………………………………
…………………………………………
มิได้ศรัทธาในสีใด…เสื้อใด…….
มีเพียงความสังเวชใจ……..
เราคนไทย..กำลังเป็นแพะขาว-แพะดำ…
ที่เผชิญหน้ากันบนสะพานไม้ไผ่….
ไม่มีใครหลีกให้ใคร..สุดท้าย…
ก็เบียดกันตกน้ำทั้งคู่…….
………………………………………….
………………………………………….

เขาบอกว่า….
เบื้องหลังรัฐบาล คือ ทหาร
เบื้องหลังทหาร  คือ  อำมาตย์
จริงเท็จ…ฉันไม่รู้…เพราะ…..
ไม่รู้จะรู้ไปทำไม

เขาบอกว่า
เบื้องหลัง นปช. คือ เสื้อแดง
เบื้องหลังเสื้อแดง    คือ อดีตนายก
จริงเท็จ…..ดูเหมือน..ฉันจะรู้…
แต่…รู้แล้วได้อะไร….เพราะ….

สิ่งที่ฉันอยากรู้…ใคร

อยู่..เบื้องหลัง..ที่สุด

ถ้าถามว่าทำไม…ตอบให้ก็ได้ว่า…..
จะได้เตรียมตัวให้ถูก

       สิงสู่     อยู่บ้านนี้  มานาน       สุดแสน      สำราญ   งานเขียน
บ่อยครั้ง   ว่ายวน   แวะเวียน            เยี่ยมเยียน   กระทู้     ดูงาม
ถ้อยที      วจี       ถ้อยอาศัย           ติดขัด        สิ่งใด      ได้ถาม
คำตอบ     ชอบด้วย  กระทงความ      คิดถาม      ได้ตอบ    ชอบใจ


    คือจอมยุทธ์  ระบือนาม  งามน้ำจิต   คือวาสิน  งามความคิด  ผลิตสิ่งใหม่
    คืองูเขียว  เลี้ยวลด       เคี้ยวคดไป        ตอบคนได้  สะใจ      ในคารม
    คือนวลีย์   REWIND     อยู่ใต้สุด    ผู้เคยผุด   “ฟายเอ้ย”  มาเอ่ยถาม
    คือพี่บี่     ไล่ล่า           มาตอบความ    ให้ไปถาม  เทวดา   ผู้มาเยือน
ถึงแก้ผ้า      แก้ผ่อน   นอนกลางฝน     เกิดเป็นคน   ไล่ล่า   หาความหมาย
ปลายกระบี่  ที่เห็น   ชี้เป็นตาย           ลดเลิกได้   ให้กระบี่   อยู่ที่ใจ
จึงทิ้งฝัก     ปักกระบี่  นี้แทนเสียม       คบหาเพียง   ไก่ป่า  ผู้อาศัย
บัญญัติเพลง  ผีเสื้อ   ไว้กันภัย            นามนั้นไซร้   ปุถุชน  คนคุ้นเคย

ที่เลยละ  ผืนราบ  อาบอักษร           คนเคยสอน  มองไป     ในเงาเหรียญ
ไต่ภูผา   สู่ปลายเขา  ด้วยพากเพียร   นามที่เขียน  เจ้าขุนเขา  ดาวแสนดวง

นั่นสหาย   เจ้าอาหาร  อาจานมี่        สูตรเด็ดมี  สารพัด   เที่ยวจัดหา
นู๋โปร์โป๊   แล่นโลด  โพสต์เพลงมา     วันวิสาข์    สิลาลับ    ไม่กลับคืน

กลับมาเยือน  เรือนชาน  อยากพานพบ      ใคร่อิงซบ   อบไอ  ในอักษร
อุ่นละมุน       กรุ่นไอ     ในบทกลอน       แฝงคำสอน  สางไพร   ใจชื่นชม

ไร้แมงปอ     ล้อลม      เงาลมหาย   ไร้เส้นสาย  สองเงา    เคยเฝ้าเขียน
ไร้หวินเอง    ถั่วทอด    คู่ยอดชาย    คนรับใช้    เสี่ยวเอ้อ  ไม่เจอนาน

แต่ยังดี   มีอาอี๊    ที่มาตั้ง            คิดถึงฝั่ง    สายน้ำไหล       ไม่กลับหวน
บ้านปลายหนาว  ฉันอยู่มา น้ำไหลทวน   ซาบูชวน  มารบะหมี่  มาตีความ

ห่านบินแล้ว  บินลับ   ไม่กลับบ้าน    ห่านบินผ่าน  ไม่เห็นป้าย  ให้กังขา
เห็นห่านชน  กับป้าย  เต็มสองตา    สมฉายา   ข้าคือห่าน  หิมาลัย

ท่านจีดิต   จิตดี  ไม่คิดชั่ว            แต่เพราะกลัว  กระทู้ความ  จึงคร้ามขัน
เฒ่าพาที  ผีโฉบหัว   อย่างมัวมัน   จิตอย่างฉัน   ไม่กล้าเล่น  ขอเผ่นไกล

อีกเฒ่าโล้ว   จัดว่าเก๋า  แต่เก่าก่อน    ท่านรัตน์นอน  บังเกอร์  ไม่เจอสาว
เห็นน้องฟรอส  ดอดมา  ว่าเรื่องราว  นึกถึงคราว   ครั้งแรก  ได้แตกกลอน


หมดเวลาแต่เพียงเท่านี้ต้องมีต่อ เพราะว่ามีคนที่ไม่เคยคิดถึงอีกเยอะ  
จริงๆนะ ไม่เคยคิดถึงใครเลย เหมือนที่แฟนสาวถามชายหนุ่มว่า…
ระหว่างฉันกับตัวเธอ เธอรักใครมากกว่ากัน
ชายหนุ่มตอบว่า…ฉันรักตัวเองมากกว่า
เพราะว่า…ตลอดเวลา..ฉันระลึกอยู่เสมอว่า…
เธอกับฉัน..คือ..คนคนเดียวกัน

การเดินทาง..ที่ไร้การจารึกจดจำ….ของตาอ๋า…ยายพร….
จบลงอย่างบริบูรณ์ ฉากสุดท้ายภายใต้ท้องทะเลอันเงียบ……สงบ…
ที่ฉาบผิวหน้าด้วยคลื่น ลม อันบ้าคลั่ง….
เถ้ากระดูกของยายพรถูกโปรยหว่าน..ลง ณ จุดใกล้เคียงกับที่ที่เคยโปรยให้ตาอ๋า
เศษ ซาก เถ้า ธุลี กองนั้น รีบจมลงสู่ก้นบึ้งแห่งท้องทะเล…
ราวกับกลัวว่าถ้าชักช้ามันอาจถูกเรียกกลับคืนผ้าขาวบางผืนนั้น….
คลื่นลมแม้จะบ้า คลั่ง เพียงใด…..ก็มิอาจกลืนกิน…
กลีบดอกไม้หอม และพรรณไม้มงคล ที่หลายๆคนบรรจงเลือกสรรมา
เป็นบรรณาการครั้งสุดท้าย ที่มิเคยมีครั้งแรกเลยในยามมีชีวิตอยู่….

กาลเวลา……มักคร่าทุกสิ่งไปจากลมหายใจของเรา….
ไร้ซึ่งการจารึกหรือจดจำ
ไม่มีอนุสรณ์สถานใดๆที่ถูกสร้างให้เป็นเครื่องเตือนใจ
สำหรับตาอ๋า ยายพร
แต่…นั่น…..
อาจเป็นสำหรับคนบางคนที่เกิดมาร่วมชายคาและใช้สกุลเดียวกัน…..

กาลเวลา…มักคร่าทุกสิ่งไปจากลมหายใจของเรา…..
แต่…ความระลึกถึง…ทุกภาพ..ทุกตอน….
ของชีวิต..ตาอ๋า..ยายพร…
ยิ่งนานวันยิ่งแจ่มชัดขึ้นมาในทุกอณูของการดำรงชีวิตอยู่

ในโลกมายา ณ จุดนี้
หากที่นี่เป็นอนุสรณ์สถานแห่งรัก
การจดจารจารึกชื่อ ตาอ๋า-ยายพร
มิได้หวังให้ผู้หนึ่ง ผู้ใดผ่านมาพบเห็น
มิได้ประกาศว่า เป็นคู่รักที่คู่ควรนำไปเป็นแบบอย่าง
เพราะ…..ตาอ๋า-ยายพร
มิได้กำเนิดมาเพื่อครองคู่ให้เป็นแบบอย่างแก่ผู้หนึ่ง ผู้ใด….
หากแต่..เกิดมาเพื่อ…..
เป็นพ่อและแม่ที่ประเสริฐที่สุดสำหรับข้าพเจ้าคนเดียว….เท่านั้น…..
…….คิดถึงนะ..ตาอ๋า-ยายพรของ..ไอ้หงอกคนนี้

                 เมืองไทย……..คนไทย
                   เป็นอะไรไปกันหมด
               ศีลธรรม…จารีต…ประเพณี…
                     ขนบ-ธรรมเนียม
                        วัฒนธรรม

                    ไหลเข้า   ไหลออก
                 ไหลออกน้อยกว่าไหลเข้า
                  ของไทย..ไม่ใช่…
                  ของใคร…เอามายัดใส่สมอง
          หลงไหลได้ปลื้ม….หลงไหลจน….ไม่ปลื้ม….
                        ลืมถิ่นกำเนิด
          เชิดชูต่างชาติ…จัญไรภัยชนิดไร้ขีดจำกัด
                       อุบาทว์..อุบัติ…

                      เป็นคนต้องเสียคน
                      เป็นสาวต้องเสียสาว
                      อาบกลิ่นคราบ-คาว
        เอาไว้คุยโตโอ้อวด  โก้เก๋….เท่หหหหหหหหหห์..ซะ
                สุดท้าย..ท้ายสุด..หยุดอยู่ตรงที่
                           สวะสังคม…….
…………………
        ……………………..
………………………………………………….เฒ่าบัดซบ……..




แรงดลใจจากเด็กหญิงชั้นประถมคนหนึ่ง
ที่เดินหายเข้าไปในหลืบสวาทกับเพื่อนชายตอนบ่ายสามครึ่ง
หายไป 2 ชั่วโมงแล้วเดินออกในสภาพเสื้อกระโปรงยับยู่ยี่
แต่….เธอไม่มีอาการสะทกสท้านแต่ประการใด…..
สาธุ…โชคดี…….เถอะ…….

รู้ธรรม  คือ  ว่าง
ไร้ธรรม  คือ ว่าง

ว่าง จากการรู้ธรรม คือ สงบนิ่งในวุ่นวาย
ว่าง จากการไร้ธรรม คือ ไขว่คว้าด้วยสับสน

ปราศจากความอยากทั้งปวง แม้มิได้นุ่งห่มจีวร
ถือว่า รู้ธรรม

แม้ปลายทางที่มุ่งหวัง คือ นิพพาน
ก็ยังเป็นความ อยาก ถึงนุ่งห่มจีวรเก่าคร่ำคร่าเพียงใด
ทำได้ก็แค่เพียง ปฏิบัติธรรม
ความว่างที่เกิดขึ้น จึ่งว่างแบบไร้ธรรม
       มารศาสนา…นาม….เฒ่าบัดซบ

ความตั้งอก ตั้งใจ ในการจะฟันฝ่าชีวิต
เพื่อที่พาคนรอบข้าง และ ตนเอง…..
ไปสู่จุดหมายปลายทางที่กำหนด……
ฉันทำให้มันตกผลึกเป็นตะกอนแข็ง..ห่อหุ้มกำแพงนั้นไว้….
แต่ก็………ถูก การณ์-เวลา กัดกร่อนจนเหลือเพียง…
เยื่อบางๆของความเหน็ดเหนื่อย อ่อนล้า ทับอยู่บนเส้นใย…..
เส้นใยแห่งความปรารถนาดี…มัน
เคลือบ-คลุม..กำแพง….
กำแพงแห่งความอดกลั้น อดทนให้ทรงอยู่
โดยมิให้มรสุมแง การณ์-เวลา เข้าไปสั่นคลอน
นั่นเพราะ…..






กำแพงนั้นแม้ดูแข็งแกร่ง..แต่…
กลับเปราะบางอย่างยิ่ง ด้วยหากว่า..
เยื่อ และ ใย นั้นฉีกสะบั้นลงเมื่อใด
แม้เพียงลมหายใจอันแผ่วโผยสายหนึ่งไปกระทบเข้า….
มันก็พังครืนลงมาอย่างง่ายดาย……..หากหวังได้..






หากหวังได้ ฉันก็หวังเพียงให้ การณ์-เวลา ผ่านไปอย่างรวดเร็วที่สุด
เพื่อที่จะเก็บเกี่ยวลมหายใจเฮือกสุดท้ายของฉัน…..
ให้จากไปพร้อมกำแพงแห่งความอดทน อดกลั้นนั้น
อย่างน้อย….
ก็ยังพอทำให้ฉันดูเหมือนเป็นคนดีกับเขาได้บ้าง
อย่างน้อย….
มันก็ทำให้ผู้คนรอบข้างไม่ได้รับรู้ว่า……
หากกำแพงที่พังลงในยามที่ฉันมีลมหายใจอยู่…
มันเลวร้ายขนาดไหน?????
เฮ้อ…………..

หากแม้นมีมนุษย์ตนหนึ่ง คนใด  หรือ…..
เป็นกลุ่มมนุษย์ กลุ่มหนึ่ง ก้อนใด………..
ข้าพเจ้าหาสนใจ ใส่ใจไม่ แม้ว่ามันจะถูกเรียกขานว่า..
เผด็จการ หรือ ทรราช….
ขอเพียงมันนำพาเมืองนี้ ประเทศนี้ไปสู่ความสงบสุข
และเจริญรุ่งเรือง
ข้าพเจ้าก็ยินยอมค้อมหัว กรานกราบมันได้โดยไม่เคอะเขิน
คงเป็นเพราะ..ข้าพเจ้ารู้สึกสะอิดสะเอียน
กับเหลือบ ริ้น ประชาธิปไตย ที่แหกปากตะโกนคำว่า..เพื่อประชาชน..ซะเต็มที
ประชาธิปไตยลูกยายเอ็งนะซิ
ที่บอกให้เข้ามาเพื่อกอบโกย ช่วงชิง……….
และ
..หลอกลวงประชาชนไปวันๆ

การศึกษา ไม่ใช่ คำตอบของชีวิต..
แต่..
มันเป็นเพียงแบบทดสอบเล็กๆบทหนึ่ง ว่า คุณพร้อมพอสำหรับความสำเร็จหรือไม่

สิ่งที่ดี และ ดีที่สุด ที่พ่อ แม่ มอบให้….
ไม่ได้หมายความว่า..จะเป็นสิ่งที่ใช่..สำหรับลูก

สุขมีไว้ให้เป็น
ส่วนทุกข์…….มีไว้ให้เห็น
อยากเป็น หรือ อยากเห็น………….เลือกได้

คนผู้หนึ่ง…….
ยิ่งสะสม..อดีต..ไว้กับตัวมากมายเพียงใด….
นั่นย่อมหมายถึง…..
การใกล้ถึงซึ่งกรรมสิทธิ์ในโลงใบหนึ่ง………….อย่างชอบธรรม…..

รัก………..
มิใช่คำตอบของทุกสิ่ง……
มันเป็นเรื่องราวของการนิยม……นิยาม…….
ของผู้ที่คิดว่ามี และคิดว่าใช่ …….


รัก…….
เป็นเรื่องราวงี่เง่าเรื่องหนึ่งที่เห็นแก่ตัว
ของคนที่คิดว่ามี แล้วตีความหมาย
เข้าข้างตนเองอย่างน่ารังเกียจ….
โดยไม่ใส่ใจ หรือ คิดคำนึงว่า……
ผู้ที่รับจะคิดว่าไม่ใช่ ……


รัก…..
จึงเป็นเพียงข้ออ้าง…….
เชื้อเชิญขึ้นสู่สะพานที่ทอดไปหาการ..สมสุ่……
และ…
อยู่เคียงกัน….
ทั้งทั้ลับ………..แล……แจ้ง
เป็นการผูกมัดกันไว้ด้วยคำเพียงคำเดียว
……..รัก……..
หากหมดไป…หายนะของความหอมหวานมักคืบคลาน
คืบคลานมาเยี่ยมเยียนเสมอ………..ทำไม?


กระนั้น…..
ผู้คนก็ใฝ่หา  อยากได้พูด   อยากได้ฟัง……
อยากได้สัมผัส…….
โดยลืมนึกไปว่า……
กุหลาบงามมักมีหนามอันบัดซบ….
คอยทิ่มแทงอยู่เสมอ…หากเผลอไผล…
ไม่ทันระวังตัว..เพราะมัวแต่คิดจะดมดอมกลิ่นหอมของมัน……
………………………..
………………………………….
………………………………………………….บ้านหมื่นกรอบ…………………

ความรักก็เหมือนรัฐธรรมนูญ……
พยายามกันจริงที่จะเปลี่ยนแปลง แก้ไข เขียนใหม่
ทั้งที่ของเดิมมันดีอยู่แล้ว…..
……..
…….
ในด้านความรัก
เรา..ท่านเอง…..ก็ไม่ต่างจากนักการเมืองบัดซบเหล่านั้นนัก

ประชาธิปไตย…ก็เปรียบเสมือน……
ภรรยาที่ตกแต่ง……..
ถึงแม้จะอยู่ตรงหน้า…และ…..
ดีแสนดีเพียงใด…..
ก็ยังไม่วาย
ที่จะต้องออกไปดิ้นรน…แสวงหา
แหกปากร้องขอ
ตามริมถนน…

ซากศพ…….
ที่เกิดจากสงคราม……
ไม่ว่าระหว่างใครก็ตาม…….
หากนับได้……หนึ่งซาก
ก็ถือว่า…………มากมายเกินพอ……..

ภาพวาดที่งดงาม…
ไหนเลยจะตัดสินได้ที่…จำนวนสีที่ใช้…….

กรอบรูปที่งดงาม……
แท้จริง…
อาจเป็นเพียง..อากาศธาตุที่ห่อหุ้มอยู่……

ยามไม่มี…กระเสือกกระสน..ดิ้นรน..ไขว่คว้า…
เพื่อให้มี…
ครั้นพอมี…กลับพบว่า….

การไม่มีย่อมประเสริฐกว่า……

พึงแสวงหา…ความมี..ในความ…ไม่มี…
แล้วจะพานพบว่า…
ในความไม่มีนั้น…..
มันมีทุกสรรพสิ่งพร้อมมูลอยู่แล้ว….

ข้าพเจ้า…….
มิได้สนใจ…ใส่ใจ….
ในคำนำหน้า หรือว่า
ยศถาบรรดาศักดิ์…ห่าเหว อะไรของท่านไม่….

เพราะนั่น..ก็เป็นเพียงต้นทุน..ทางสังคมของท่านเท่านั้น…

สิ่งที่….ข้าพเจ้าสนใจ…….
มีเพียงเรื่องเดียว….

ท่านได้ทำอะไร….ดีๆบ้างในหนึ่งลมหายใจ…ของท่าน….
แค่นั้น…แค่นั้น…จริงๆๆๆ

กล้วยไม้………..ในป่า
ขอเพียงถิ่นอาศัยมันเหมาะสม
ถึงฤดูกาล..
มันก็จะออกดอกให้เราชม…………..

มันไม่ขออะไรมากมายในชีวิตของมัน…
นอกจากที่ยึดเกาะ
โดยมิคิดไชชอนเข้าไป….
เพื่อดูดซับน้ำเลี้ยงของผู้ให้ร่มเงาไม่…..

มันปราถนาใคร่อยากก็เพียงน้ำที่ได้จาก….
ความชื้นของอากาศ…เท่านั้น……..

คนเล่า…….
อาศัย  พักพิง  พึ่งพา
เยี่ยงกล้วยไม้ป่า……หรือไม่???????

กล้วยไม้…….ในป่า….
ถูกแซะ…ถูกตัด…..
มาไว้ในเมือง………….

ถูกถนอม….เลี้ยงดู
ใส่ปุ๋ย…พ่นยา…..
แตกราก….แตกกอ….
แต่ไร้ดอก……………..
อนิจจา……ไม้ป่า..ในเมือง

ทอดทิ้ง…วางนิ่งไว้มุมสวน…..
รอเวลา….รอเวลา….


เพียงเพราะว่า…..ไม่ได้..เห็นดอก…ดั่งใจ…

กล้วยไม้งี่เง่าไม่ออกดอก….
หรือว่า….
คนงี่เง่าไม่เข้าใจธรรมชาติกล้วยไม้ป่ากันแน่…….????????????

มนุษย์……………………..
มักหาข้ออ้าง และ ยกเหตุผล ต่างๆ นาๆในการกระทำของตน……
ว่า………
”เพื่อมวลมนุษย์ชาติ”
แต่……..

แท้ที่จริงแล้ว….ในท้ายที่สุดของปลายเหตุ แห่ง ผล
ไม่มีใครทำอะไร…..เพื่อใคร……นอกจาก
เพื่อตัวเอง
มนุษย์จึงก่อกำเนิด เกิดขึ้นด้วยพื้นฐานของการ
”เห็นแก่ได้”…..”เห็นแก่ตัว”….

ในความเห็น ทั้งสองประการ
จึง..ฟูมฟักนิสัย และ กมลสันดาน บางอย่าง บางประการ
หยั่งรากลึกลงไปในจิตใจ

บางครั้ง
ถูกเก็บงำไว้อย่างมิดชิด

บางครั้ง
ก็เปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง
นั่นคือ……..

ไม่ชอบเห็นใครดีกว่าตน
การนี้…จึงทำให้มนุษย์เป็นสัตว์สังคมชั้นหนาแน่น
ที่ชอบฟังเรื่องเลว ทราม บัดซบ ของผู้อื่น
และ……
ชื่นชมที่จะให้ใครพูดถึงตน…ในแง่ดี

มันจึงเป็นเรื่องไม่ยาก ที่มนุษย์มักดาหน้ากันออกมา
ตี แผ่ แล่เรื่องราว ปูมหลังของคนอื่น ให้ฝูงชนอื่น ได้ฟัง
เพื่อเป็นการยกระดับของตนเอง
นี่ก็เป็นสันดาน  พื้นฐานต้นๆ….ของมนุษย์ทุกผู้ทุกนาม
”คือ..การเป็นที่ยอมรับของมนุษย์ด้วยกัน”

คนพูด พูด เพื่อให้เป็นที่ยอมรับว่า…ได้พูดไปแล้ว
คนฟัง  ก็ฟัง เพื่อให้เป็นที่ยอมรับว่า.  ไปฟัง มาแล้ว

เมื่อ…
พื้นฐาน สันดานดิบ ของมนุษย์เป็นเช่นนี้….
ก็ป่วยการที่จะร้องแรกแหกกระเฌอ อ้าปากตะโกน คำว่า
สันติภาพ
หรือ
สงบสุข
สงคราม จึงมิอาจถูกลบออกจากพจนานุกรมได้ ไม่ว่าสมัยใดๆ…
………………………………………………………………………………

………………………………………………………………………………

เรื่องราวของความขัดแย้งของ..สีแดง  สีเหลือง
กำลังดำเนินอยู่ท่ามกลางความน่าสพรึงกลัว
ฤาอาถรรพ์ของสยาม ทุกครั้งที่เกิดเหตุ…
จักต้องอาศัยเพียงเลือด และ น้ำตา
ของคนไทยด้วยกันเองชโลมล้าง
ชโลมล้างด้วยด้วยสองสิ่งนี้….ทุกครั้งไป……..แต่….


การดำเนินไปในลักษณะนี้..กลับน่าสพรึงกลัวน้อยกว่า
การจบลง…
จบ และ สิ้นสุด โดยมีผู้แพ้ ผู้ชนะ…
ผู้แพ้ที่รอเวลาแก้ตัว……

ชนะนาย แพ้เป็นบ่าว…..
เรื่องเศร้าๆ สีที่แพ้จะอยู่สงบสุขได้อย่างไรในสังคม
โดยไม่ถูก ขุดคุ้ย ข่อนแคะ……


เรื่องของเรื่องต้องมี แพะรับบาป
แพะรับบาปที่ห่อหุ้มด้วยความเสียสละ  ไว้ภายใน
นั่นไง…..นั่นไง…..
สีเขียว…สีเขียว

สีเขียว….
หากบ้านเมืองนี้ คำที่พร่ำ จะปกปักรักษาอธิปไตย เอกราช
ออกมาจากปากผู้เป็นใหญ่ ในมือมีอำนาจเด็ดขาดฃ
จำต้องทำ…..ทำเพื่อให้สองสีเสมอกัน
แล้วอยู่ในสังคมได้อย่างเป็นผู้แพ้  ผู้ชนะ  เท่าๆกัน

ในยามนี้….บ้านเมืองไม่มีอะไรต้องเสียหาย
เพราะ  มันเกินคำว่า”เสียหาย” ไปแล้ว

ว่าแล้ว…..ก็ เอ้า
มาเถอะนะ พ่อมา  สีเขียวผู้กล้าทั้งหลาย
ใช้อำนาจในมือของท่าน ปราบอำนาจ

มเป็นแพะรับบาป แล้ว
รอให้กาล เวลา ละลายเปลือกนอกออก
เพื่อแสดงคราบไคลของผู้เสียสละ

แต่…อย่านะ พ่อนะ
อย่ามาเพื่อใช้อำนาจ  เพื่อเป็นผู้หลงอำนาจซะเอง ………….นะ

เอายังงี้ดีไหม?……….
เปลี่ยนจากขับไล่ เป็น กดดัน
ไอ้พวกสันหลังยาว สันหลังหวะ
ให้ เป็นสันหลังไว ทำงานรับใช้ประชาชน
………………………………………………
………………………………………………
เอายังงี้ดีไหม?
ไหนๆก็มารวมตัว ช่วยกันสุมหัว
เป็นช่อง เป็นสาย
ทำลายพวกค้ายาบ้า ค้ากาม
ปราบไอ้พวกวางก้าม อวดโต  ชอบคุยโอ่ “กรูลูกใคร”

ทำให้ฉิบหายบรรลัยไป…..คงได้ใจกันพิลึก
………………………………………………..
………………………………………………..
อย่างนั้นไม่เอา
อย่างนี้ไม่ชอบ
งั้น……………..เอาอย่างนี้ดีไหม?
บ้านใคร บ้านมัน
ทำหน้าที่ของตนให้ดี
มีลูกก็เลี้ยงลูก  ไม่มีลูกก็เลี้ยงหลาน
ไม่มีลูก มีหลาน ก็เลี้ยงหมา เลี้ยงแมว
ปลูกผัก ปลูกหญ้า กันไป
………
……..
อาจจะดูเหงาๆ แต่ เรื่องเศร้าๆไม่เกิด
ปล่อยให้ทุกอย่างที่เป็นปัญหา แก้ด้วยเวลา และ ตัวของมัน
เชื่อเหอะ ประเทศไทย คนไทย
ยังอยู่ได้อีกหลายพันปี………………………………………………

ความสุข ชั่ว หมื่น แสน ล้าน ชั่วโมง….
มัก…ถูกทำลายได้โดยง่าย….เพียง….
เศษเสี้ยววินาทีของการทรยศ คด โกง….
…….
……
…….เช่นนั้น……..
หากท่านเรียนรู้ที่จะซื่อสัตย์ ซื่อตรง
ต่อบางคน ต่อบางสิ่ง…
อย่าลืมที่จะเรียนรู้…….การเก็บรักษามันไว้…
ตราบลมหายใจสุดท้ายของท่าน…………………

ไฟเขียว
ใครๆก็ชอบไฟเขียว….
จะเลี้ยว จะตรง….ก็ว่ากันไป…
ไฟเขียวจึงมีไว้….เพื่อให้เกิดสภาพคล่อง
ลื่น ไหล ขยับไปได้…………….

ไฟเหลือง
มีไว้เตือนว่าควรจะหยุด หรือเตรียมตัวหยุด หรือ  หยุด
ตามแต่สถานการณ์
แต่……หลังจากนี้ไปต้องหยุด….

ไฟแดง
แม่งแดงอีกแล้ว….
โดนด่าทั้งปี ทั้งชาติ……
ยังไงก็ขอเป็นคนสุดท้ายของไฟเขียว
ยังดีกว่าเป็นคนแรกของไฟแดง
ต้องหยุด ไม่หยุดก็แย่ ก็ยุ่ง…….

เห็นไฟเขียว เหลือง แดง
มันอาศัยอยู่ด้วยกัน แบ่งหน้าที่กันชัดเจน
แล้วก็อดปลื้มไม่ได้….
แล้ว….แล้ว……..เอ้อ….
นี่ถ้าเสือ้เหลืองเห็นเรื่องชั่วช้า แล้วออกมาแสดงตน
เฮ้ย……..เหลืองมาแสดงตัวแล้วนะ เตรียมตัวหยุดนะ
ถ้าไม่หยุด…..
อะ เฮ้ย อะเฮ้ย…นี่เสื้อแดงแสดงตัว
ความชั่วทั้งหมด หยุด STOP ซะดี ดี๋

ถ้าเป็นอย่างไฟเขียว เหลือง แดง ได้ก็ดีเน้าะ
…….
…….
…….
แต่……..
เฮ้ย…..ไอ้เหลือง ไอ้แดง ยังไม่เลิกกันอีกเหรอ
เดี๋ยวไอ้เขียวก็โผล่มาหรอก…
ไม่เห็นหรือไง…..
ไฟเขียวน่ะ….มันอยู่บนสุด

เมื่อหญ้าแพรกแทรกเผ่า พันธุ์ ใต้โคนต้นไม้ใหญ่
แทง ราก ผลิใบ สยายกิ่ง ก้าน
จึ่งเปล่งเสียงบอกต่อไม้ใหญ่
“ข้าพเจ้าขออาศัยโคนร่มเงาของท่าน โดยไม่รบกวน
อีกทั้งยังจะช่วยดูด ซับ ละอองน้ำ ความชื้น จากอากาศ
อันจะทำให้โคนต้นของท่านชุ่มฉ่ำ
ยังความเจริญเติบโต ให้ท่านเพิ่มขึ้นโดยเร็ว”

“ไม่เป็นไร”
เสียงไม้ใหญ่ตอบ
“เชิญตามสบาย ข้าจะเป็นร่มเงาให้เจ้าเอง”

เมื่อหญ้าแพรกแทรกราก ก็เริ่มผลิใบขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว
ด้วย ดูด รับ ซับ เอาน้ำและแร่ธาตุจากไม้ใหญ่
ไร้เสียงบ่น ไม้ใหญ่ย่อมมีเหตุผล
เหตุที่รอผล และ…นั่นไง….นั่นไง…..

นั่นไง…..
ชายหนุ่มพร้อมจอบ เสียม พลั่ว มุ่งหน้ามาแล้ว
เขาถาก เขาถาง และ ขุด ขุด ขุดแล้วโกย….โกย
เขาขุดราก ถอนโคนหญ้าแพรก จนแหลกราญสายพันธุ์
เขาโกย เขากอบ แล้วสุมไว้รอบโคนไม้ใหญ่
รอให้กาลเวลาย่อยสลาย กลายเป็นอาหารของไม้ใหญ่

“นี่แหละที่ฉันรอคอย…..”
ไม้ใหญ่เปรยกับตนเอง
“ฉันยอมให้แกอาศัย เกาะกิน เป็นร่ม เงา ให้
ยอมให้แกดูดซับน้ำ และแร่ธาตุ  
ก็เพื่อให้แกเจริญ เติบโต แล้ว…
ถูกถอนราก ถอนโคน กลายมาเป็นอาหารของฉัน”

ไม้ใหญ่ยิ้มย่อง……และ…
รอคอยหญ้าแพรกชุดต่อไปให้มาอาศัยอยู่กับมัน………
……………………………………………………………………..
……………………………………………………………………..
ชายหนุ่มลูบ คลำไม้ใหญ่อย่างทนุถนอม……
“อีกไม่นานก็ตัดได้แล้ว”

เขายิ้มที่มุมปาก…แล้วเดินจากไป……..

งงนะเนี่ย
ทำไมต้องตีความ

งง….ว่ะ…….
เอาแบบนี้ดิ

เพื่อความกระจ่างชัดในรัฐธรรมนูญ
ใครก็ตามที่ลงสมัครรับเลือกตั้ง
ต้องผ่านการอบรม รัฐธรรมนูญ
มันจะได้เข้าใจตรงกัน
อบรมซัก 10 วัน
แล้วพูดให้กระจ่างว่า
รัฐธรรมนูญแต่ละมาตรา…..
ความหมายคืออะไร
อะไรใช่ ไม่ใช่
อะไรทำได้ ทำไม่ได้
เมื่อถึงเวลาที่ทำผิด….
ก็ฟันให้กลิ้งไปเลย…ไม่ต้องมานั่งตีความกัน…เพราะ…
ถือว่าบอกไปแล้ว


เน้าะ…อบรมซัก 10 วัน
เอาแบบว่า ผู้เข้าการอบรมเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่าย
จะได้รู้ว่า….
เสียสละเวลาได้ไหม?
เสียสละกำลังทรัพย์ได้ไหม?
ถ้าใครทำไม่ได้…ก็ไม่ต้องมาป่าวประกาศนโยบายว่า…
จะยอมเสียสละเพื่อชาติ…..

จะได้หายงง
แล้วก็ไม่ต้องมานั่งตีความให้วุ่นวาย….
เอาเล้ย…
เลือกตั้งคราวหน้านี่แหละ…….
………………………………………เน้าะ……

ทำไมน้อ……..รัฐบาลไหนก็อยากแก้รัฐธรรมนูญ….
รู้คำตอบ  แต่  อยากตั้งคำถาม…ซะอย่างนั้น

เอางี้ดีกว่า…….
ให้รถถังออกมา  ยึดอำนาจ  
ประกาศเคอร์ฟิวทั่วประเทศ….
ดีนา……หลังเที่ยงคืนห้ามออกจากบ้าน..
ประหยัดพลังงานได้ตั้งเยอะ
เศรษกิจทั่วโลกก็งี่เง่าแบบนี้แล้ว
ไม่ต้องกลัวอะไรเสียหาย
ปลูกผัก ปลูกหญ้ากินกันไป
มีข้าวซะอย่าง มีทรัพยากร แหล่งท่องเที่ยว
วัฒนธรรม จารีต ประเพณีที่ดีแบบไทย
ไม่ต้องพวกตาน้ำข้าวชาติไหนหรอก

ดีนา..เคอร์ฟิวเนี่ย
โจรก็ไม่กล้าออกมา
เอา ม.17  ม.21  ออกมาใช้
ใครโกงกิน  ปล้นฆ่า ค้าสิ่งเสพติด
ยิงเป้า ปุ ปุ ปุ โทษฐานภัยสังคม…..

ยึดอำนาจซัก 5 ปี (แต่อย่าทะลึ่งบ้าอำนาจซะเองละ)
แล้วก็ล้างรัฐธรรมนูญที่เกี่ยวข้องกับการเมือง ประชาชนทิ้งทั้งหมด…..
หลังจากนั้น..เราก็เลียนแบบบอลโลก บอลยูโร
ใครอยากได้อะไร แบบไหน ในรัฐธรรมนูญ
เขียนไปรษณียบัตร ส่งความคิดเห็นมา
พร้อมชื่อที่อยู่ เบอร์โทร
ความเห็นของใคร….ได้รับการบรรจุไว้ในรัฐธรรมนูญ
รับไปเลย…ความเห็นละ 5000 บาท…
หมดเขตส่งเมื่อไหร่…..
พิจารณาเสร็จเมื่อไหร่…
ประกาศใช้เลย………แล้วก็คืนอำนาจให้ประชาชนเขาไปเลือกตั้งกัน
(เชื่อเถอะ..ให้ท่อน้ำเลี้ยงใหญ่ขนาดไหน..
ก็เลี้ยงพวกผี เปรต ได้ไม่ถึง 5 ปีหรอกเน้าะ)

แล้วเราก็รับสมัครคนว่างงาน…
มาคัด มาแยก
ความเห็นไหนมาก ไหนน้อย
ไล่คะแนนกันไป แล้วก็เขียนเป็นรัฐธรรมนูญ
เราก็จะได้รัฐธรรมนูญฉบับประชาชน
ที่มาจากประชาชนจริงๆ
แต่….แต่ช้าแต่…แต่ช้าก่อน…
หนึ่งข้อที่ต้องมีก็คือ…..

ก็คือ..
รัฐธรรมนูญของประชาชน….ฉบับนี้
ห้ามบุคคล คณะบุคคล ตัวแทน…
หรือแม้แต่ผู้ทำการปฏิวัติ……
ล้มล้าง แก้ไข ยกเลิก เปลี่ยนแปลงโดยเด็ดขาด….
ทีนี้เราก็ใช้ไปเถอะ..ไม่ต้องใครมาแก้ มาฉีก รัฐธรรมนูญของเรานิ…….
………………………………….
………………………………….ว่าแล้วก็……..
ทหารพร้อม
รถถังพร้อม…..
จัดให้ซะหน่อย………..ทนๆเอา…..5 ปีเอง

วันนี้สื่อจำเป็นต้องเลือกข้าง
แล้วเป็นไง…….
ถูกด่าเช็ด…พูดได้ไง…..
สื่อต้องเลือกข้าง
…….แล้ว…..
…….แล้วที…..คนนั้น….
คนนั้นไง…..
เขียนในบทความของหนังสือพิมพ์ตัวเอง….
วันนี้ทุกคนต้องเลือกข้าง….
ไม่เห็นมีใคร….ว่าเลย….
ไม่เห็นสื่อไหนด่าเลย…..
ว่าเป็นสื่อยังไง…ใช้ให้คนเลือกข้าง….


วันนี้สื่อจำเป็นต้องเลือกข้าง
แล้วเป็นไง…….
ถูกด่าเช็ด…พูดได้ไง…..
ไม่รู้บ้างเล้ย…สื่อนะเขาเลือกข้างกันไปตั้งนานแล้ว…
…..แต่ก่อนเลือกเขาก็จะดูก่อนนะว่า……
ข้างไหนชนะ…….55555555…กูอยู่ข้างนั้น….
…………………………………………………………
…………………………………………………………
ใครจะว่ายังไงไม่รู้…ช้อบ ชอบ ท่านสมัคร….
ชอบมานานมาก…
และยิ่งชอบขึ้นไปอีกที่ท่านด่าสื่อไม่เลือกหน้า….
ทั้งไทย…ทั้งเทศ…..
ชอบมาก…..
แต่…เบื่อรัฐบาลนะจ๊ะ…จะบอกให้….

ไม่มีคำบรรยาย…ใดๆ..เหมือนกันทุกยุค…ทุกสมัย…
ในความรู้สึก……

รัฐบาล…คือ….ผู้ได้สัมปทานรัฐธรรมนูญโดยชอบธรรม….
เป็นผู้อาสาเข้ามาเพื่อ โกงกินโดยอาศัยความสามารถส่วนตัว……
ช่างมันเถอะ…..

ไม่ว่าจะมาจากไหน…ใช้ชื่อว่าอย่างไร…
ก็ยังเกลียดตัวเองเหมือนเดิมนะ…จุ๊บ จุ๊บ

รัฐบาลควรรับผิดชอบด้วยการลาออก

เป็นประจำจริงๆ…
ประโยคยอดฮิตติดอันดับรัฐธรรมนูญไทย
เอางี้……
…………ฟังนะ…..
เป็นฝ่ายค้านมากี่ปี…..
ทำอะไรเป็นมั่ง…..ข้อมูลก็สู้บนเวทีมือตบไม่ได้…
หรือว่า….จะแสดงให้เห็นว่า…ค้านไม่เป็น..
ค้านไม่ได้เรื่อง…ให้คนเขาหมั่นไส้….
คราวหน้าจะได้ไม่เลือกมาเป็นฝ่ายค้านอีก
รู้นะคิดอะไรอยู่……

รัฐบาลควรรับผิดชอบด้วยการลาออก
แล้ว..ให้ผมมาเป็นรัฐบาลเองจะดีกว่านะ….
เพราะ..ผมค้านไม่ค่อยจะเป็นคร้าบ…..

อันที่จริงนะ…..
บ้านเมืองเป็นอย่างนี้….ต้องไล่ฝ่ายค้านก่อน…
ฝ่ายค้านต้องออกมารับผิดชอบ…..
ทำหน้าที่ตรวจสอบรัฐบาลได้ห่วยแตกมั่กมั่ก
เซ็งวะ…..

ทุกคนสามารถทำได้อย่างสงบ ปราศจากอาวุธ เป็นการแสดงออกซึ่งประชาธิปไตย
พูดจริงนะ…พูดกันจริง….

ทำกันจริงนะ……ทำกันจริง…..

สงบก็ไม่สงบ…
อาวุธก็เพียบ….
ชาวบ้านชาวช่องเดือดร้อน…
ยังทะลึ่งพูดได้ว่า….
คนส่วนน้อย…ต้องเสียสละเพื่อชาติ….
กูทำแทบตายยังไม่พอกิน…
แล้วพวกมันอยู่กันเฉยๆ….
แม่ง…อ้วนเอา   อ้วนเอา…..

งง……กับประชาธิปไตย…และ…
การชุมนุมอย่างสงบ……
ยึดครองถนน
ยึดทำเนียบ
บุกเพื่อจะยึดรัฐสภา
แล้วก็ประกาศกร้าวว่า…
เราจะยึด..บชน.
อ๊ะโอ๋…แม่เจ้า…….


ทุกคนสามารถทำได้อย่างสงบ ปราศจากอาวุธ เป็นการแสดงออกซึ่งประชาธิปไตย
เอาดิ…พื้นที่ทับซ้อนนั่นไง…
กว้างดี..ลองไปชุมนุมอย่างสงบบ้างดิ…
เอาดิ…รักชาติ รักแผ่นดิน..รักประชาธิปไตย…..
เอาดิ….ไปเลย….
ไปชุมนุมกันอย่างไม่สงบและพกอาวุธไปด้วยก็ด้ายยยยยยยยยย
ประกาศไปเลย….
พรุ่งนี้เราจะยึดเขาพระวิหารคืน…….เอาเลย…….เชียร์……

ตัวผมเองคิดว่า….บ้านเมืองยังมีทางออก
แล้วไง….
แล้วไหนละ….
ทางออก………

ประเด ประดัง กันออกมาเชียวนะท่านผู้รู้ทั้งหลาย
สาด ซัด ความรู้สู่ประชาชน…
พร้อมข้อเรียกร้อง……

อยู่เงียบๆบ้างก็ดีนะ….

เป็นครู..ก็สอนไป….
เป็นหมอ..ก็รักษาไป……
ตำรวจเจ็บมาก็เยียวยาไป….
ไม่มีใครเขาว่าเป็น ทรราชหรอก….
เป็นนักวิชาการ….ก็หมั่นหาความรู้
แล้วเอามาพัฒนาประเทศ…..
อย่างที่ไม่เคยทำไง…….
ไอ้พัฒนาประเทศเนี่ย….

ไม่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนไปออกทีวีหรอก….
คนเป็นใหญ่ เป็นโต..พูดไป….
พวกมันยังไม่ฟังกันเลย
……
…..
ใครมีหน้าที่อะไรก็ทำไป…ให้มันดี…
ให้มันเกิดประสิทธิผล
เป็นคนดีของสังคมนะตัวเอง….นะ….
แค่นี้แหละ…….ก็ถือว่าช่วยชาติแล้วหละ…….จ้า

คิดว่าบ้านเมืองของเรายังไม่ถึงทางตัน
ทั้งปี ทั้งชาติ….
แล้วทางไหนละ…ที่มันเดินได้ อย่างเห็นจุดหมายปลายทาง
บอกทีดิ…..

ถอยคนละก้าว สองก้าว  สามก้าว…
เอ้า..ยังไม่พอ แถมให้อีกก้าว..เป็นโฟร์เก้าไปเลย…..
ให้ใครถอยวะ……..???????????

ประชาชนที่หาเช้ากินค่ำไง….
ถอยกลับที่ตั้ง..แล้วอยู่อย่างสงบ….
เงียบ…….
กินของเก่าที่ทำไว้ไป…
หมดเมื่อไหร่…..ค่อยว่ากัน…..
จะจี้ จะปล้น ลักเล็กขโมย……
ก็ว่ากันไป……

คิดว่าบ้านเมืองของเรายังไม่ถึงทางตัน
เฮ้อ..
มันตันตั้งแต่เอ็งยังไม่พูดแล้วละ……
ท่านนักวิชาการทั้งหลาย

ข้าพเจ้าไม่ต้องการทราบปัญหา…..แต่…
ต้องการวิธีการแก้ปัญหาที่ได้ผลที่สุด

ทหารไม่ยุ่งเกี่ยวการเมือง
เข้มแข็ง ขึงขัง….แต่…
ขำกลิ้ง….

ไม่ยุ่งเกี่ยวการเมือง…แต่…
กดดันให้นายกลาออก…..
อารายกานวะ……ประเทศชาติ……

ทหารคือรั้ว…..
มีหน้าที่ปกป้องอธิปไตย…..
วันนี้กลียุคเกิดขึ้นกลางเมือง….
ทำได้ก็คือ……เราไม่ปฏิวัติ…..
แค่นี้อะนะ…..
ก็ไม่อยากให้ปฏิวัติหรอกท่าน….
มานม่ายซาหนุกซะกาหน่อยจิ….
แต่ทำอะไรให้ดีกว่านี้หน่อยได้ไหม?

ตัวลอย…ลอยตัวเชียวนะท่าน


ทหารไม่ยุ่งเกี่ยวการเมือง
แต่………
ถ้าให้เป็นนายก……..ก็เอานะ….
ก็หมอดูเขาทายไว้นี่……
กอดคอกันไว้ให้ดีเถอะ…….
แต่ต้องระวัง…ประชาชีให้ดีนะ…..
ถ้าพวกเขากอดคอกันได้เมื่อไหร่……
ทหารแพ้ทุกทีเลย…..

ไม่เป็นไร…….
จะทำใจ…….รักทหารต่อไป……

ตำรวจทำร้ายประชาชน
ก็เท่านั้น………
อันที่จริง..ประชาชนก็ถูกทำร้ายทุกวันอยู่แล้ว……
แต่…เป็นข่าวไม่ค่อยดัง……

ตำรวจทำร้ายประชาชน
แล้วเป็นไง…….

ก็เป็นข่าวดังไปทั่วโลก…
ละเมิดสิทธิมนุษย์ชน….ต้องรับผิดชอบ…
ต้องลาออก….
ก็ว่ากันไป….ไม่มีคำตอบ…..แต่…
มีคำถาม???????

ถ้า…

ตำรวจทำเฉยปล่อยให้ผู้มากสิทธิมนุษย์ชน…
เข้าไปยืนก่นด่า…..โคตรพ่อ…โคตรแม่…
ไอ้เหี้ย..ไอ้ห่า….หน้ารัฐสภา….
เข้าไปเพื่อทำการต่างๆอย่างที่จะทำ…..
วันนี้….ประเทศไทย..ยังจะเหลืออะไรอีก?

แล้ว

ใครผิด…..
ก็ตำรวจอีก..โทษฐานที่ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้…

เคยเกลียดตำรวจเลวๆ
ปัจจุบัน…ก็ยังเกลียดอยู่…..
แต่…
วันนี้ที่อยากจะทำ……
ก็แค่อยากบอกว่า……

สงสารและเป็นกำลังใจให้นะ….
ตำรวจผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาทั้งหลาย…..

เมื่อวาน…
เคยบอกว่า….
คนเห็นแก่ตัว   คนเห็นแก่ได้…..ยังพอคบได้
แต่…..คนเนรคุณ….ไม่มีเหตุผลที่จะคบ……

วันนี้…อยากบอกอีกครั้ง……ว่า…
หากการสำนึกและตอบแทน..บุญคุณนั้น….
นำมาซึ่งความปั่นป่วน วุ่นวาย อันพาไปสู่ความฉิบหาย…
ของชาติบ้านเมือง……
ได้โปรด….PLEASE………..
ได้โปรด…แสดงความเนรคุณ..ออกมาซักครั้ง..
นึกว่า..เนรคุณเพื่อชาติ..นะ…นะ…..
…………………………………………………………………………

สิ่งที่ท่านจะอ่านต่อไปนี้..ในความสำนึกของข้าพเจ้า
มิได้จัดไว้ในหมวดหมู่ใด
ด้วยว่าไม่มีความรู้ทางด้านโครงสร้างแห่ง โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
แต่อยากเขียน จึงขออภัยไว้นะที่นี้…
ถ้อยคำ สรรพนาม นาม บางตอนไม่เหมาะสำหรับผู้ใหญ่ และผู้ลากมากดี
แต่มิเป็นอันตรายสำหรับเยาวชน..เพราะจำจากคำพูด…ของพวกเขาเหล่านั้นมา
………………………………………………………………………………………………………………….

ไม่จดจาร            จารจด         กฏเกณฑ์ถ่อย
ไม่เฝ้าคอย           คอยเฝ้า       เข้าคูหา
ไม่ตาตั้ง              ตั้งตา          ว่าจะมา
ลงประชา            พิจารณ์         มารถือปืน
           อยากยิงกู                 กี่นัด                  ซัดมาเถิด
           เพราะจะเกิด               คนอย่างกู            อยู่ทุกหน
           อำนาจมึง                 ได้มา                  ด้วยปืนกล
           กับเสียงบ่น               สาปแช่ง             แม่ง……………..เอ้ย
มาเถิดมา             พวกมา         ประชาชาติ
ร่วมกันวาด           พากเพียร       เขียนอีกหน
ประวัติศาตร์          ชาติไทย       ใช่ของคน
ทำปี้ป่น              วอดวาย         ภายใต้ปืน
          ไทยคือไทย                 คนไทย              ใช่เขลาขลาด
           ไทยทั้งชาติ                หวาดใช่              คนใจหิน
           ไทยคือไทย                หวาดใช่              ปืนมายิง
           ไทยจักพิง                  หลังสู้                  คู่ขวานไทย
มามึงมา              เข่นฆ่า          ให้สาสม
เหยียบให้จม        ปลักดิน          สิ้นสงสาร
มามึงมา             ตัดหัว             เสียบประจาน
กูไม่คลาน           ก้มราบ            กราบเท้ามึง
           จะมึงกู                       ก็ไทย                  ใช่ใครอื่น
           เราเคยยืน                    คู่กัน                    ฉันท์สหาย
           เพราะอำนาจ                 บาดใจ                 มาทำลาย
           คนกับควาย                  ควายกับคน           ปนในมึง
ไม่ขอจาร           จำจด               กฏเกณฑ์ชั่ว
พวกมึงมั่ว           หมกเม็ด            กูเข็ดเหลือ
ให้เลือกตั้ง          ตั้งให้เลือก         เปลือกปอกดู
เห็นทั้งคู             หาเห็น             เป็นพวกมึง
          ลงประชา                       พิจารณ์                  ผ่านตลอด
          แล้วก็คลอด                     ธรรมนูญ                กูลเกื้อหนุน
          จะเก่าใหม่                      ใหม่เก่า                  เหล่านายทุน
          เหล่าสถุล                       สกุลถ่อย                 หรอย………….จังฮู้

ตะวัน สาดแสงแรงได้เพียงใด ก็มิอาจกล้ำกราย ยามราตรี
เช่นนี้ไซร้…ฤา ตะวันถึงกาลเสื่อม
คงกล่าวเยี่ยงนั้นมิได้
เพราะใจเรารับรู้ว่า
เมื่อยามรุ่ง
แสงที่พุ่งสาดทับ จับขอบฟ้า
เบื้องหน้าคือ บูรพา
บูรพา ที่หมายว่า ตะวันกำลังจะทำหน้าที่ของมัน
สาดแสง แรงบ้าง อ่อนบ้าง
ด้วยว่าให้คนเลือกใช้ ให้คนเลือกคิด ว่า
ชีวิตใต้ดวงตะวัน
ท่านจะทำเยี่ยงไรกับมันดี
ยามที่แสงแรงจนเกินต้าน
หรือ
ยามที่แสงส้มอ่อนละมุน
หากเราร้จักใช้ รุ้จัก คิด
ชีวิตใต้แสงตะวัน
ยังมีที่ให้เราค้นหา และ ยืนหยัดท้า แสงตะวัน
นั่นไง
แสงส้มจับขอบฟ้า
ราตรีที่ตะวันมิอาจกล้ำกรายใกล้มาถึงแล้ว
อีกไม่นาน
ย่ำรุ่งก็จะมาเยือน
มาเยือนและย้ำว่า
แสงตะวันที่อ่อนลง มิได้หมายความว่า ดวงตะวันเสื่อม

กองสีและพู่กัน ฝุ่นจับเขรอะ
วางอยู่บนกองผ้าริมเขียวสีขาวที่ไม่ขาวแล้ว
ตรงนั้น..มุมห้อง
นานแล้วซินะที่ฉันไม่ได้จับมัน
นานแล้วซินะที่ฉันปล่อยมันวางไว้
เมื่อไหร่กันนะ?

ทุกครั้ง ทุกที่ ที่ฉันผ่าน
โรงเรียนสีขาว ต้านยาเสพติด รักสิ่งแวดล้อม
มหาวิทยาก็เหมือนกัน   สีขาวซ๊ะ
นั่นใครชูป้าย
อ๋อ พวกรณรงค์ รักสิ่งแวดล้อม
นั่น เจ้ากระทรวงสิ่งแวดล้อม ก็มีป้ายเหมือนกัน
เฮ้อ นี่ก็โรงพยาบาล สาธารณสุข
ดีวุ้ย  ทุกแห่งหนที่ฉันไป  รักษ์สิ่งแวดล้อม
ป้ายโฆษณาเต็มเลย
กี่บาทกันวะเนี่ย?

นานแล้วที่ฉันไม่ได้จับพู่กัน ขีดเขียน ข้อโฆษณา
ทำไม?
เพราะตั้งแต่เทคโนโลยี และความทันสมัยเข้ามา
คนเขาก็หัน ก็แห่ ไปใช้บริการป้าย
ป้ายINKJET
มันทันสมัยนะ งานเนี้ยบ เร็ว สวย
แพงนิดหน่อยไม่เป็นไร
แต่ทันสมัย ทันสมัยโดยที่ไม่คิดเลยว่า
มันคือ ขยะ  ขยะที่ทำลายไม่ได้
และนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ฉันไม่ยอมลงทุน
ลงทุนเพื่อหาผลกำไร ซึ่งเหลือไว้ คือ ขยะ  ขยะที่ทำลายไม่ได้
แต่……..คนอื่นไม่ได้คิดเหมือนฉัน
ฉันก็ไม่ได้สนใจ  เพราะมันคือการลงทุน
ทุกคนมีสิทธิ์เลือกได้
แต่ที่ฉันไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจ ก็คือ
คำว่า รักธรรมชาติ  รักษ์สิ่งแวดล้อม
ของสถานที่ต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง
ปฐมบทของการประชาสัมพันธ์ ทำไมเริ่มต้นที่
ขยะ ขยะที่ทำลายไม่ได้
แล้วก็พิมพ์ แล้วก็พิมพ์ ผืนแล้ว ผืนเล่า
แล้วก็ทิ้ง แล้วก็ทิ้ง ผืนแล้ว ผืนเล่า
เฮ้อ…..


พู่กันถูกหยิบขึ้นมา สีดำที่ชุ่มโชก
พร้อมที่จะขีดเขียนเป็นตัวอักษร
ฉันจะเขียนอะไรดี
เขียนให้เจ้าพ่อ เจ้าแม่ วงการ INK JET
เจ้าแม่ของปีศาจในคราบเทคโนโลยี
ฆาตกรสิ่งแวดล้อมที่ถูกกฏหมาย
เอาละไมใด้เขียนนาน
เอาแค่คำไทยหนึ่งคำ อังกฤษหนึ่งคำ……………พอ
……………………
………………..

เรียบร้อย..สวยไหม?


……………………แม่ JET


””“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“”“
อิงค์เจท เป็นระบบการพิมพ์ใหม่ในวงการโฆษณา
ที่ได้รับความนิยม มันก็ คือ พริ้นท์เตอร์ขนาดยักษ์นั่นเอง
โดยพิมพ์ลงบนวัสดุที่เรียกว่า ไวนีล ซึ่งก็ คือ พลาสติค หรือ ยาง ดีๆนี่เอง
ราคาค่าบริการคิดเป็นตารางเมตรมีตั้งแต่ 150 บาทไปจนถึงเกือบ 2000 บาท
ระบบการพิมพ์มีสองระบบ คือ อินดอร์ กับ เอ้าท์ดอร์
ระบบสีที่ใช้ ก็มีตั้งแต่ 4 หัวพิมพ์ ถึง 32 หัวพิมพ์
บางครั้ง
ก็พิมพ์บนกระดาษโฟโต้ เพื่อให้ได้รูปถ่ายขนาดยักษ์
ตัวเครื่องก็มีราคาตั้งแต่ 500000 จนถึง หลายล้านบาท
ที่นิยมตอนนี้คือเครื่องของจีนเพราะมีราคาถูก
เงินลงทุนที่ใช้เพื่อเปิดกิจการ ก็ประมาณ5-600000 บาท ที่เหลือก็ผ่อนเอา


และนี่คือที่ผลิต ขยะอุตสาหกรรมชนิดใหม่
ที่ต่อไปเราท่านต้องเผชิญ
โชคดีเถอะ  คณะกรรมการจัดการบริหารสิ่งแวดล้อม
……………………………………………………………………………………………..

สะอิ้ง               สะเอ้า              สะเด้ารัก
สะบอม            สะบัก               รักไม่หวาน
สะโหล             สะเหล              โซเซนาน
รักเมื่อวาน      กลายขม           ตรมตรอมใจ
                      ถึงเปล่าเปลี่ยว                 ซ่านเสียว                         ก็เดี๋ยวด๋าว
                      รักเก่าๆ                            สะเอ้าอิ้ง                          สะดิ้งหนี
                      สะเด็ด                              สะเด่า                              เข้าใจดี
                      แต่ทีมี                              น้ำตา                                ข้าน้อยใจ
สะอึก               สะอื้น                                ขื่นขมจิต
สะอิด               สะเอียน                            เพียรร่ำไห้
สะเงาะ             สะแงะ                              เกาะแกะใจ
เลิกร่ำไห้         ใจได้                                 สบาย สบาย
………………………………………………………………………………………………………
เอาไปเลยหนูโปร จัดให้คนอื่นมามากแล้ว

วันนี้ฉันมองเห็นกองกระจก
มากมายหลายร้อยชิ้น
ดูน่ากลัว
ทำไงดี?
ก็เก็บให้เป็นมัดซิ..จัดการเลยดีกว่า…
ฉันค่อยๆหยิบกระจกทีละชิ้น สองชิ้น
แล้วจัดการมัดมันเข้าด้วยกัน
อืมดีนะ วางก็ง่าย หยิบก็ง่าย เป็นระเบียบดีด้วย
แต่ไอ้เชือกฟางที่ยาวๆนี่ละทำไงดี ….อ้อ
ก็เอากระจกนี่หละ..เฉือนมันทิ้งซะ..จบเลย..
ไม่จบซิ..มีบางอย่างที่ฉันมองเห็นได้…
กระจกที่สุมอยู่..พร้อมจะทำให้เกิดอันตรายได้…
เชือกฟางจัดการมันให้เป็นมัด สงบนิ่ง เป็นระเบียบ
และเชือกฟางเองนี่แหละที่ไม่เป็นระเบียบ
มันก็ถูกตัดได้ด้วยกระจก
เหมือนสังคมของการอยู่ร่วมกัน
กระจกบาดคนได้หากถูกวางเกะกะ และคนขาดความระมัดระวัง
เชือฟางมัดกระจก จัดระเบียบได้ด้วยคน
ในขณะที่ตัวมันเองก็ต้องถูกกระจกตัดหากตัวมันไม่เรียบร้อย
เชือกฟาง กระจก ผู้คน
อยู่ร่วมกันได้
เชือฟางอาจถูกโยนทิ้งเพราะดูไร้ค่า
กระจกดูอันตรายหากมันอยู่ไม่เป็นที่ และไร้ระเบียบ
คนที่มองดูกระจกแล้วเฉยชา
วันหนึ่งอาจเผลอไผลให้กระจกบาดได้
แต่ถ้าทุกอย่างรู้หน้าที่
ของที่อันตรายก็สงบนิ่ง
สงบนิ่งแม้ว่าของที่ผูกมัดมันจะถูกทำอันตรายจากมันได้
กระจกถูกเชือกฟางผูกมัด
เชือกฟางถูกกระจกตัดให้เป็นระเบียบ
คือสิ่งที่เรามองเห็นในวันนี้…
แต่…ท่านมองเห็นเป็นเช่นไร?
คิดเห็นเป็นเช่นไร?
บอกกันบ้างก็ดีครับ

…………..งานประลองเพื่อค้นหาเจ้ายุทธ
การประลองรอบแล้วรอบเล่าผ่านไป ผู้ที่หยัดยืนในวันนี้ ..อาจมิใช่ในวันพรุ่ง..
หลายวันแล้วที่เป็นเช่นนี้ ..แต่จะมีใครสักคนคาดคิดว่า…
จากนี้ไปจะไม่เป็นเช่นนี้อีกแล้ว…….
เพราะ..วันนี้ตั้งแต่เช้า..ผู้ที่หยัดยืนยังคงเป็นบุรุษหนุ่ม…
บุรุษหนุ่มที่นุ่มนวล อาจอง ฝีมือกล้าแข็งยิ่ง
สิ่งที่ประหลาดที่สุดที่ทุกคนประสพพบเห็น
ไม่ว่าเขาจะยั้งมือไว้ไมตรี หรือ ทำให้ผู้เข้าประลองตกตาย
สิ่งหนึ่งที่เขาไม่มี คือ รังสีอำมหิต
รังสีอำมหิต แห่งการฆ่าฟัน
บางคนทอดร่างไร้วิญญาณลงพร้อมกับรอยยิ้ม
รอยยิ้มแห่งความปิติสุข
มันมิได้ปิติสุขเพราะต้องทอดทิ้งสังขารไม่
แต่มันตายพร้อมรอยยิ้ม
ยิ้มเพราะคิดว่าตัวเองต้องกำชัยชนะในกระบวนท่าสุดท้าย
ที่มันทุ่มเทใช้ออกมา
แต่หากมันรู้ตัวอีกครั้งมันก็ทอดร่างลงเป็นซากศพพร้อมกับรอยยิ้มของมัน
รอยยิ้มที่เปี่ยมสุขครั้งสุดท้าย
ผู้คนที่พบเห็นบุรุษหนุ่มในคราครั้งแรก
ต่างก็มิได้ให้ความสนใจ ด้วยคิดว่า
ไร้ชื่อ ไร้นาม คงไปได้ไม่กี่กระบวน
แต่ตอนนี้หาเป็นเช่นนั้นไม่
ชาวยุทธทุกคนต่างวิพากษ์กันไปต่างๆนาๆว่า…
เป็นวิทยุทธของค่าย สำนักไหน
ดูไปคลับคล้าย”เด็ดบุปผา ต่อหยก” อันลือลั่น
ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับเจ้าสำนัก  วังบุปผา คนสุดท้าย
หากจะมีแต่ บุรุษในตำนาน เท่านั้น
ที่ให้ความกระจ่างได้ว่า
แท้จริงแล้ววิทยายุทธของคนผู้นี้มิได้เลิศเลอ
อาศัยวิชาตัวเบาระดับกลางในการหลบหลีก
พึ่งพาสายตาอันคมกล้า และสมองที่สั่งการรวดเร็ว
หลบหลีก คว้า จับ และจบการต่อสู้ด้วยความประมาทของคู่ต่อสู้
ความประมาทในวินาทีสุดท้าย
แล้วจบการประลอง ด้วยการมีชัย
มีบ้างบางคนที่ฟังแล้วซักถาม
คงไม่ใช่เรื่องยากกระมังที่จะเอาชนะได้
คำตอบที่ได้จากเทพกระบี่ บุรุษในตำนานผู้ที่หันหลังให้ยุทธจักร
กลับสั่นสท้านยิ่ง
แม้แต่เราก็ยากยิ่ง ท่านไม่ต้องจำเป็นต้องสังเกต
ท่านเองก็คงรับรู้ได้ไม่ใช่รึ?
ผู้ที่พ่ายแพ้นั้น ล้วนพ่ายแพ้ด้วยวิทยายุทธของตนเองทั้งสิ้น
ตกตายด้วยอาวุธของตนเองทั้งสิ้น
เราท่านยังไม่ได้เห็นวิชาที่แท้จริงของมันเลย
หากท่านกล้าแข็ง มันก็จะกล้าแข็งกว่าท่านนิดนึง
หากท่านว่องไวมันก็จะว่องไวกว่าท่านครึ่งก้าวเสมอ
ที่น่าตระหนกกว่านั้น
ตัวมันเองไม่มีรังสีรังการฆ่าฟัน
ไม่มีกระบี่ ไม่มีปราณกระบี่
มันไม่มีอะไรเลย
มันมีแต่คำตอบให้ท่านล่วงหน้าว่า
ท่านจะพ่ายแพ้มันด้วยศาสตราใดไปไม่ได้   นอกจาก….
อาวุธและพลังฝีมือของท่านเอง
หากข้ายังเวียนว่ายในยุทธภพ ตอแยเรื่องราวในยุทธจักร
ข้าจะไม่ประลองกับมันเด็ดขาด ด้วยว่าเมื่อผลปรากฏ
   ข้าไม่อยากตาย เพราะคิดว่ากระบี่ที่ทิ่มแทงออกไปหมายชีวิตมัน
แต่กลับทิ่มแทงเข้ามาปลิดชีพตัวเอง
คำตอบนี้ดูน่าสพรึงกลัวยิ่ง และยิ่งน่าสพรึงกลัวเมื่อคนที่เอื้อนเอ่ยออกมา คือ
บุรุษในตำนาน ฉายา เทพกระบี่
ทันใดนั้นเสียงก็ดังก้องมาจากบนลานประลอง
…..การประลองได้ถึงที่สุดแล้ว….ผู้ที่จะได้การยอมรับเป็น เจ้ายุทธ คนใหม่คือ
…..”……………………”
..ชื่อมิได้ถูกประกาศออก เพราะไม่มีใครรู้ชื่อ แซ่ ของมัน
แต่คนที่ก้าวออกมานั้น ก็คือ บุรุษหนุ่ม
บุรุษหนุ่มที่สอาดหมดจดยิ่ง
บุรุษหนุ่มที่อาจอง
บุรุษหนุ่มที่ลงมือได้อำมหิตโดยปราศจากรังสีการฆ่าฟัน
อีกเพียงสองก้าวก็จะถึงซึ่งเก้าอี้แห่งเจ้ายุทธ
เก้าอี้ที่ทุกคนปรารถนาและใฝ่ฝันอยากจะนั่ง
พลัน…บุรุษหนุ่มก็ได้ยินเสียงทักทายเป็นเสียงของสตรีนางหนึ่ง
เสียงที่ธรรมดายิ่ง”ช้าก่อนท่าน”
..บุรุษหนุ่มว่าที่เจ้ายุทธคนใหม่หันกายกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม
รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ยิ่ง ….
แล้วก็ค่อยๆทอดกายลง สิ้นใจพร้อมกับรอยยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์และปิติสุขยิ่ง
ไม่มีใครรู้ว่านางเดินขึ้นมาแต่เมื่อไหร่?
เพราะทุกสายตาจับจ้องแต่ว่าที่เจ้ายุทธคนใหม่
รู้สึกตัวอีกครานางลงมือแล้ว
เป็นการลงมือที่เรียบง่ายยิ่ง
อาวุธที่ใช้กลับเรียบง่าย
……เป็นเพียงปิ่นปักผมอันหนึ่ง…
……ปิ่นปักผมธรรมดาที่สท้านยุทธภพ…
……เพราะมันปักลงบนทรวงอก และจมหายไปตรงตำแหน่งหัวใจพอดี…..
หลังจากลงมือนางก็เดินจากไปด้วยอาการสงบ
สตรีธรรมดานางหนึ่งไร้ซึ่งวิทยายุทธ
คำพูดที่ดูธรรมดายิ่ง”ช้าก่อนท่าน”
และปิ่นปักผมธรรมดาอันหนึ่ง
นางเดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียง
ใบหน้าสอาดหมดจดที่ประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความปิติสุขของบุรุษหนุ่ม
ความปิติสุขของผู้ที่กำชัยชนะเหนือชัยชนะ
คงเหลือไว้เพียงคำถาม
“นางลงมือด้วยสาเหตุอะไร”
…………………………………………………………………………………………….
….เราผู้เฒ่า เขียนเรื่องนี้เพราะอยากเขียน
….ไม่มีอะไรเป็นแรงบันดาลใจนอกจาก
…..คำพูดที่ว่า”ฆ่าคนไม่จำเป็นต้องอาศัยฝีมือ หากแต่ใช้ความตั้งใจ และความพยายาม”
ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นตัวละครตัวหนึ่งที่พยายามฆ่า เซียวฮื้อยี้ ถ้าจำผิดต้องขออภัย
มีเรื่องมากมายที่อยากเขียน แต่ว่าตอนนี้คงไม่เหมาะสม กลัวการเข้าใจผิดกัน
ก็เลยเก็บไว้ เมื่อไหร่ทุกคนเข้าใจกันดีแล้วค่อยเขียน น่าจะดีกว่า จะได้ไม่เป็นการต่อยอดความคิดกันอีก ถึงแม้ว่าจะไม่เกี่ยวกัน เพราะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผู้เฒ่าเอง
มันเกิด และจบไปแล้ว แต่ก็ไม่เขียนดีกว่า  กลัวไง แก่แล้ว เดี๋ยวไม่ได้อุ้มหลาน ตอนนี้ลูกก็ได้สิบสองขวบแล้ว อย่างเก่งก็ไม่เกินอีกยี่สิบปีหร้อก น่าจะได้อุ้มหลานแล้ว อยู่ถึงรึเปล่าวะเรา?

ที่รักของฉัน
ฉันมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ..เพื่อที่จะบอกเธอว่า
ฉันพร้อมแล้ว
พร้อมที่จะแลกคำอำลา  ไม่ว่าจะกล่าวด้วยประโยคใด
เธออาจจะประหลาดใจว่า ทำไมถึงได้รวดเร็ว
ก็จะมีค่าอันใดในเมื่อช้าเร็วมันก็ต้องมี ต้องเกิด
และที่สำคัญ..ฉันยังรักเธอ รักที่จะเชื่อในสิ่งที่เธอบอก
เธอบอก”ให้เข้มแข็ง”
ที่รักของฉัน
ฉันมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ
เห็นไหม  รอยริ้วจากสายธารแห่งน้ำตาหาได้มีไม่
เพราะฉันเข้มแข็งดั่งเธอบอก
เข้มแข็งที่จะบอกกับตัวเองว่า
ฉันไม่ได้แพ้ เพียงแต่ฉันไม่ถูกเลือกต่างหาก
ฉันเข้มแข็งพอที่จะก้าวเดินต่อไป
บนถนนสายที่ไม่มีชื่อ
และบนถนนสายนี้
ฉันพร่ำบ่นกับตัวเองว่า
ฉันไม่ได้แพ้ เพราะต่อแต่นี้ไป
ฉันจะเป็นคนเลือก
ด้วยความที่อยากรับรู้อารมณ์ของผู้ได้เลือกว่า
มันอิ่มเอมและหอมหวานเพียงใด
ที่รักของฉัน
อย่าได้ห่วง
กาพย์ กลอน กวี
ก้อนหิน สายน้ำ แล ใบไม้ทุกใบ
ไม่ต้องว่าฉันจะทิ้งขว้างมัน
เพื่อรองรับอารมณ์ของฉัน
มันยังคงอยู่กับฉันต่อไป และฉันจะเก็บเกี่ยวเพิ่มเติมมันอีก
ที่รักของฉัน
คำอำลาเอื้อนเอ่ยขึ้นแล้ว
มิต้องโอบกอดฉัน
เพราะหลังจากที่เราหันหลังให้กัน
ฉันคงมิอาจรับรู้ได้ในใบหน้าเธอ
แต่ใบหน้าของฉัน
รอยริ้วของสายน้ำตามันไหลเอ่ออีกครั้ง
มันแตกต่างจากครั้งที่เคยไหลหลั่ง
เพราะนี่เป็นน้ำตาของผู้เข้มแข็ง
น้ำตาของความเข้มแข็ง
ความเข้มแข็งในความอ่อนแอ…….ครั้งสุดท้าย……

ลมพรายพัด       สบัดไหว           ใส่ใบหน้า
ลมเพียงมา         เพื่อ ไกล          สั่นใจหวิว
ลมมาเพียง         เพื่อพัดไม้        ให้ปลิดปลิว
เอื่อยเฉื่อยฉิว    “ลมผ่านหน้า”    มาเพื่อไป
…………………………………………………………..
สายลมบางๆที่ไม่คุ้นเคย
พัดผ่านหน้าฉันไป
ทิ้งไว้ซึ่งความฉงน….นี่
เรายื่นหน้าไปให้ลมพัด หรือ ลมพัดมาโดนหน้าเรากันแน่
แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้ได้
ลมนั้นจะไม่พัดพามาอีก
เสียดาย ไม่ใช่ซิ เสียใจมากกว่า
เสียใจที่วุ่นวายในชีวิตของคนผู้หนึ่ง
วุ่นวายในความเอื้ออาทร และเป็นห่วง
จนชักนำไปสู่คนอีกคนหนึ่ง
คนที่ทำให้ลมวูบนั้น พัดผ่านหน้าเราไป
จะด้วยความใดก็แล้วแต่
เรารู้แต่ว่า…เราผิด
ผิดแต่แรกที่ไม่ควรไปยุ่งเรื่องความรักของหนุ่มสาว
หนุ่มสาวที่เราเองก็ไม่ได้เคยพบเห็น
แม้เราจะดีใจว่า เรื่องทำเหมือนจบลงแล้วก็ตาม
แต่เราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่า ความเป็นจริงคืออะไร
เราจะรู้ไปทำไม?
เพราะสิ่งที่เรารับรู้
เราได้ทำลายทรัพยากรทางภาษา
ไปถึงสามคนในคราเดียว
ใน ณ นาที คงมีเรื่องสองประการที่ควรทำ
ประการแรก เราผู้เฒ่า เจ้าบ้านหมื่นกรอบ ขอกล่าวคำว่าขอโทษ ต่อ “ลมผ่านหน้า”
ขอโทษที่เข้าไปวุ่นวายด้วยอักษรแลความคิด
ประการที่สองเราผู้เฒ่าขอร้องท่านอย่าได้ด่วนจากสหายที่บ้านนี้ไปเลย
อยู่และร่ายรำมนต์ตราแห่ง กาพย์ กลอน กวี ต่อไป
มันเป็นธรรมดาแห่งสังคมของคนหมู่มากที่ต้องอาจเกิดการก้าวล่วงไปบ้าง
เราจะไม่พูดว่าที่ทำไปเพราะความเป็นห่วงตามประสาคนแก่
แต่เมื่อการณ์เป็นเช่นนี้ก็คงต้องวิงวอนท่านรับคำขอโทษ รับคำร้องขอ
จากเราผู้เฒ่าผู้เลอะเลือนคนนี้ด้วย
……………………………………………………………………………………………
ด้วยใจจริง แล ศรัทธา แห่งกาพย์ กลอน กวี ของท่าน
                                  เจ้าบ้านหมื่นกรอบ

จังสี่เตี้ยม
เพ้ย  เจ้าเฒ่าสามขามานี่ คราครั้งนี้เจ้าต้องสนทนากับข้าสักครา
ท่านเจ้าบ้านสุขสบายดี
ถ้าเจ้าสุขสบายข้าย่อมสุขสบายเช่นท่าน คราครั้งก่อนข้าเห็นท่านมาผลุบๆโผล่ๆจะสนทนาด้วยก็ไม่ทัน คราครั้งนี้ท่านเห็นทีจะหลีกเร้นข้ายาก
ท่านเจ้าบ้านมีความใดกับข้ารึ?
ก็เรื่องที่ผู้คนสนทนากันเมื่อวันวานท่านคงไม่ต้องให้ข้าบอกนะ
แล้ว
ไม่แล้วยังไง ข้าจะไม่ไถ่ถามท่าน หากท่านต้องเล่าให้ข้าฟังเองว่าท่านคิดเยี่ยงไร?
อืมม  ก็ได้เห็นแก่ท่านที่นับถือข้าเป็นสหายโดยไม่รังเกียจ
ท่านกล่าวหนักไป ไหนเลยต้องมีเส้นแบ่งกั้นในคำว่าสหาย
ก็เพราะไม่มีนี่แหละท่านเจ้าบ้านกับข้าถึงได้สอดมือเข้าไปยุ่งกับสหายน้อย ฮะ ฮ่ะ  โชคดีที่เรากลับถอนตัวได้ทัน เหลือแต่ท่านกริ่งเกรงว่ามือท่านยื่นลึกเกินไป
อืม ท่านกล่าวได้ใกล้เคียง ช่างเถอะเรื่องนั้น ข้าต้องการรู้ว่าท่านคิดประการใดมากกว่า
ตอนแรกท่านก็คงคิดเหมือนกับข้าว่า เป็นเรื่องราวความรักของหนุ่มสาวสองคนใช่ไหม?
อืม ใช่ ข้าคิดเยี่ยงนั้น แต่ ตอนนี้ไม่ใช่ กลายเป็นสาม
ใช่ สองในสาม สามเหลือสอง หรือ ต่างเป็นหนึ่ง ย่อมไม่ช้าในความคิดข้า ข้าจะกล่าวให้ท่านฟังตามความคิดข้านะ
………………………………………………………………………………………………………………………..
ข้าพเจ้าขออภัยที่ไม่สามารถเขียนเรื่องนี้ต่อได้ในเวลานี้
เนื่องจากจะไปล่วงเกินสหายท่านอื่นๆ ขอเวลาสักระยะ
เมื่อมีเริ่มต้น ย่อมต้องมีตอนจบ ขออภัย

ป่าพรุ       คุไฟ          ใครเล่า              หวังเต่า      เหล้าหวาน     สมานฉันท์
เต่านา      มาตาย      วายพลัน             ช่างมัน      ได้แตง            แดงดี
ตัดแตง     แปลงดิน   ถิ่นใหม่              หวังได้       ไร่ส้ม              อมหวาน
ตัดกลบ     กลบตัด     รัดบาน(รัฐบาล)   กล่าวขาน    วันวาน           พลันลืม
ลำไผ่        เป็นกอ      ล้อแพรก            กลับแตก     แยกกอ          หน่อหาย
ไผ่แพรก  แหลกลง    ปลงใจ                วันไฟ          ป่าพรุ             คุเมือง
ไฟพรุ       ลุล่วง         ช่วงโชติ              คนโฉด        โฆษณา          สาสม
ยำเต่า       เหล้าแดง   แกงชะอม           สมใจ           ไผ่แพรก        แหลกราญ
ไฟพรุ        พลุไฟ       ให้ฉงน               ไฟคน          ชนไทย          ใช่หรือ?
ไฟใต้        ในเมือง     เลื่องลือ               โหมกระพือ   คือไทย          จุดไฟเอง
………………………………………………………………………………………………………
เราผู้เฒ่ามิได้มีความสามารถทางกาพย์กลอนที่จะกล้าตอบให้ท่านและเหล่าสหาย
เห็นได้ในกระทู้ จึงขอคารวะท่านที่บ้านของเราแล้ว
ผิดซึ่งรูปแบบและฉันทลักษณ์ โปรดอภัย เฒ่าผู้โง่เขลา
คารวะท่าน นวพนลีนิน…..

ขออภัย…ผู้เยี่ยมชม..หากเป็นคำหยาบในสายตาท่าน
แต่ในมุมของข้าพเจ้าเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
แม้จะสรุปไม่ได้ว่า  หยาบ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้สนับสนุนว่าดี
…………………………………………………………………………….
ที่มา
ในขณะที่ชาวบ้านโคกอีโด่ยกำลังไล่จับสัตว์ที่มาขโมยปลาของเขา
ก็มีหมอสอนศาสนาคนหนึ่งผ่านมาเห็นเข้า
เจ้ากรรมก็บังเกิดตรงที่ว่าหมอสอนศาสนาดันเห็นวเข้าว่า
เจ้าสัตว์ตัวนั้นหลบอยู่ที่ใดก็ตรงปรี่ไปยืน ณ ตรงนั้นแล้วร้องตะโกนบอก
”HI HI HERE  HERE”
แล้วก็เดินจากไปชาวบ้านก็จับสัตว์ตัวนั้นได้
ตาอ่ำแปลกใจร้องขึ้น”เฮ้ย ตัวอะไรวะเนี่ย ไม่เคยเห็น”
ยายสอดก็สวนกลับทันควัน
“โถ ไอ้อ่ำโง่ ฝรั่งเขาเรียกว่า”เหี้ย” ไม่ได้ยินรึไง”
ตั้งแต่นั้นมาก็เลยนำมาใช้กับคนที่ชอบขโมยของคนอื่น คนไม่ดี โดยเติมไอ้เข้าไปด้วย
HI  HI  HERE
คำชี้แจง
อันที่จริงเหี้ยอย่างพวกเราไม่ต้องการขโมยของใคร
เพียงแต่ต้องการเตือนคนว่า อย่าทิ้งอะไรให้สกปรก
เราเพียงมากินของที่ท่านทิ้งแต่เผอิญเพลินไปหน่อย
ก็เลยเลยไปถึงปลาที่ท่านเก็บไว้ด้วย
อันที่จริงมด แมลง ก็ชอบกินของท่านโดยไม่ได้รับอนุญาตนะ
ทำไมท่านไม่ด่า ไอ้มด ไอ้แมลงบ้าง
ที่ไป
อันที่จริงเราก็ไม่รู้นะว่า ใครเป็นคนสรุปและกำหนดให้เป็นคำไม่สุภาพ
เรารู้แต่ว่าปัจจุบันมันเป็นคำเรียกขานในหมู่คนสนิทกัน
เราเห็นเด็กๆ โดยเฉพาะนักเรียนพูดกันเกร่อเลย
เราว่าเหี้ยเนี่ยเป็นสัตว์คลาสิคนะ
ค่อยๆเดิน เยิบ เยิบ สัดส่วนก็ได้เป๊ะเลย ท้วมๆแต่สมส่วน
เวลาว่ายน้ำจะเก็บแขน เก็บขา แล้วก็ว่ายเหมือนตอนเดิน เยิบ เยิบ
เราเคยคิดว่าท่าว่ายท่าผีเสื้อว่ายยากและก็ดูไม่เหมือนผีเสื้อซักนิด
ทำไมน้อถึงไม่มี ท่าเหี้ย บ้าง ว่ายยากมั้ง
ตอนนี้เหี้ยกำลังเป็นสัตว์หายาก ก็คนนั่นแหละ
เห็นหนังมันสวย ก็เลยจัดการซะ
สภาเหี้ยเคยถกเถียงกันว่าเราอยู่ส่วนเรา
เหี้ยดีๆที่ไม่เคยขโมยปลาก็มี ทำไมถึงฆ่าไม่เลือก
เราผิด       ท่านประหาร   เราชอบ
เราบ่ผิด     ท่านมาล้าง      ดาบนั้นคืนสนอง
และตอนนี้ก็กำลังตื่นตัวกันใหญ่ ยิ่งพบเหี้ยสายพันธุ์ใหม่ คือ เหี้ยดำ ยิ่งไปกันใหญ่
ไม่แน่นะต่อไปอาจมีกระแสในหมู่ไฮโซก็ได้
อาจนำเลี้ยงแทนหมา แทนแมว
แล้วเรียกแบบที่เคยเรียกสัตว์เลี้ยงตัวโปรดก็ได้
“เอ อยู่ไหนกันน้า กินข้าวหรือยังลู้ก”
……………………………………………………………………………………………………..
ขอขอบคุณนักกีฬาฟุตบอลที่ใส่เสื้อสีแดงสกรีนหลังว่าฉะเชิงเทรา
เขาขี่รถผ่านเพื่อนแล้วตะโกนทักเพื่อนว่า….ไอ้เหี้ย
อันที่จริงข้อเขียนนี้พิมพ์มาเป็นครั้งที่สามแล้ว
ครั้งแรกพิมพ์จบส่งข้อมูลเกิดระบบผิดพลาด
ครั้งต่อมากำลังจะจบไฟดับ
นี่ก็ไม่รู้ว่าจะประสพผลสำเร็จไหม?
และเราก็ไม่มีสคริบด้วย
คงไม่ว่านะครับมันเป็นมุมที่เรามอง
บอกแล้วไง ไม่หยาบแต่ก็ไม่ชอบ
เวลาที่เราจะใช้คำนี้เรามักใช้ ชอช้างแทน นิ่มดี
แต่เหี้ยก็ต้องเรียกเหี้ยนะ อย่าไปเรียกตัวเงินตัวทองเลย
มันแยกแยะลำบาก
สมมุตินะถ้าเราเกิดได้ลูกมาซักคน พอคลอดก็โชคดีมาตลอด
แล้วเราก็บอกว่า โห ลูกคนนี้ตัวเงินตัวทองเลย
เราก็ไม่รู้ว่าลูกจะปลื้มดีไหม?

พ่อเป็ดร้อง   เย้
แม่ไก่ถามว่า แกเป็นอะไร?
นั่นไง อาแป๊ะแกเตรียมไหว้เจ้า
แล้ว?
โถแม่ไก่โง่ แกไม่รู้หรอกหรือว่านี่เขาจะกินเจกัน
แล้ว?
พวกเราก็ไม่โดนเชือดไง นังไก่โง่
นี่แกฉันจะบอกอะไร ฟังนะ
ถ้ากินเจจริง แกก็รอดได้อีกสิบวันแล้วแกก็ตาย กินเจไม่ได้หมายความว่า
เขาจะปล่อยให้แกตายเอง หรือเป็นไข้หวัดเป็ดตาย
แล้วที่สำคัญแกฟังฉันนะ เขาไม่ได้กินเจ แต่มะรืนนี้เป็นวันตรุษจีน ไอ้เป็ดบื้อ
เย้ เย้ เสียงดังลั่น แต่เป็นเสียงของอาแป๊ะ
เราได้รัฐธรรมนูญใหม่แล้วโว้ย

หลายชีวิต…มายืนรอคำพิพากษา…
คำพิพากษาที่ดูเหมือนเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง..แต่เกี่ยวข้อง…
เราท่านคงเห็นเหมือนกัน…
เห็นเหมือนกันว่า..ผู้ที่เกี่ยวข้อง..ดูเหมือน..ดูคล้าย…
ไม่สนใจอะไรนอกจาก..รอเวลา..ของคำพิพากษา…
พร้อมกระดาษในมือที่เตรียมมา..ดูเขามั่นใจ..
เปล่า..เขาไม่ได้มั่นใจในคำพิพากษา…ว่าพวกเขาจะชนะ…
แต่เขามั่นใจว่าเขาต้องได้ใช้ข้อความของกระดาษในมือ…
เมื่อคำพิพากษา..ประกาศออกมา..
ประหลาด..ฉันนึกว่าจะได้เห็นอาการตีอกชกหัว…ของผู้แพ้…
แต่ฉันกลับ…ได้เห็นรอยยิ้ม..ยิ้มเหมือนกับว่า..ถึงเวลาของฉันแล้ว..
เวลาของฉัน และ กระดาษในมือ…
กระดาษในมือ..ถูกยกขึ้น..พร้อมเสียงเพลงพื้นบ้าน…
เท่านั้นหรือ…คือคำถามในใจของฉัน…
ฉันอาจต้องค้นหาคำตอบอีกนาน…
ถ้า..เขาไม่จับภาพ…
ภาพของผู้ไม่เกี่ยวข้อง..แต่เกี่ยวข้องโดยตรง…
พ่อนั่งโอบลูกสาววัยประมาณสิบสองขวบ…
นัยน์ตาสองคู่นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง…..
ในขณะที่ผู้เป็นพ่อ..ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา…ดึงตัวลูกสาวที่นั่งอยู่ด้วยกันเข้ามาโอบกอด…
นัยตาบอกแววสิ้นหวัง  ท้อแท้ กับคำถามที่คงผุดขึ้นมาในใจ…
“แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดี?
ค่าเทอม  ค่าเช่าบ้าน  หนี้สินที่กู้ยืมมา
สารพัดคำถามกับความมึนงงในสมอง…
พ่อเอามือลูบผมเบาๆเหมือนจะปลอบใจลูกสาว…
ทำให้เห็นดวงตาใสซื่อคู่นั้น…
ดวงตาใสซื่อที่ถูกย้อมด้วยความอ่อนล้า..อ่อนเพลีย…
ดวงตาที่บ่งบอกถึงความไม่รู้..ไม่รู้ว่าทำไมพ่อพาหนูมานั่งตรงนี้..
ความคิดของเด็กน้อยบอกผ่านสายตาที่อิดโรย…
“กลับบ้านเถอะพ่อ..หนูง่วงนอน…พรุ่งนี้หนูต้องไปโรงเรียน..”
สายตาสองคู่นั้น…มันทำให้ฉันสะท้อนใจ….
ฉันต้องการหยุดความรู้สึกสับสนไว้เพียงเท่านั้น..
แต่ทำไมได้..ทำไม่ได้เพราะ…
หลังจากเขาตัดภาพจากบนเวที..เวทีเพลงพื้นบ้านจากกระดาษแผ่นนั้น..
มันทำให้ฉันต้องพบกับสายตาอีกคู่หนึ่ง…
สายตาของหญิงชรา…หญิงชราที่พอเรามองเห็น..เรารู้ได้ว่า…
แม่เฒ่าต้องมาจากถิ่นไกล..
ถิ่นไกลที่ปลูกข้าวเลี้ยงปากเลี้ยงท้องพวกเรา…
สายตาแม่เฒ่าไม่อ่อนล้า…ไม่สับสน..ไม่ทุกข์  ไม่เศร้า
สิ่งเดียวที่ส่งผ่านสายตาแม่เฒ่ามาให้เราเห็น..คือ…
ความสิ้นหวัง…ความสิ้นหวังและไร้ที่พักพิง…
เราเชื่อว่า..แม่เฒ่าไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น…
แม่เฒ่าคงรู้แต่ว่ามาให้กำลังใจ..คนที่แม่เฒ่าเชื่อว่า..
ช่วยพวกเขาให้อยู่ดีขึ้น..กินดีขึ้น..
แม่เฒ่าไม่ใจระบบที่มันซับซ้อน…ไม่เข้าใจแม้แต่ว่า..
ทำไมต้องมานั่งตรงนี้….กับคนอีกมากมายที่ไม่รู้จัก…
แล้วปีนี้ถ้าน้ำท่วม…แม่เฒ่าจะได้รับการเยียวยาช่วยเหลืออีกหรือไม่…
แม่เฒ่าไม่รู้แม้แต่ว่า…
ชายคนเมืองไยโอบกอดลูกสาวแล้วร้องไห้…
ร้องไห้ในขณะที่บนเวทีเสียงเพลงพื้นบ้านยังดังก้อง…
คำพิพากษาถึงที่สุดแล้วในระดับหนึ่ง…
งานของการให้กำลังใจของแม่เฒ่าก็สิ้นสุดลงแล้ว..
หยาดน้ำตาของชายคนนั้นจะหยุดหรือยัง?ฉันไม่รู้ได้..
เด็กน้อยคนนั้นคงได้หลับไหล..และทิ้งเส้นทางชีวิตไว้…
ทิ้งไว้ให้ชายหนุ่มผู้โอบกอดอย่างละม่อมเป็นผู้ลิขิต….
กับคำถามที่ฉันไม่ควรบังอาจไปหาคำตอบ…
“สังคมไทยเป็นได้ถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”
………………………………………………………………………………………………………………….
เรามิได้ยืนอยู่ข้างใด…
เรายืนในที่ๆควรจะยืน
เป็น..ในแบบอย่างที่เราควรจะเป็น…
แต่เราขอระลึกถึง..ชายหนุ่ม…เด็กสาว..และ..แม่เฒ่า..
ที่เราพบเห็นเมื่อ   คืนคำพิพากษา…
ส่วนบุคคลที่ถือกระดาษแผ่นนั้น..ขอโทษนะ…ผมจำไม่ได้จริงๆ….

เรามักโต้แย้งผู้อื่นเสมอมา  ถ้าเราได้ยินประโยคที่ว่า
“ฟ้าเปลี่ยนแปลง  แต่ใจคนไม่เปลี่ยนแปลง”
ทำไม..เฮอะ ฟ้ายังคงฟ้า แต่เปลี่ยนสีสัน และอารมณ์ เพราะหมู่เมฆ…
หมู่เมฆและมวลมนุษย์
ไม่ต้องมองฟ้าให้สูง เอาแค่เบื้องหน้าพอ
มีใครตอบได้ไหมว่า อากาศทำไมเป็นเช่นนี้
ทำไมไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน
ค่าของอากาศที่เป็นพิษ…มีค่าเท่าไหร่?
ตอบไม่ได้ไม่เป็นไร เพราะเราก็ไม่รู้  แต่ถ้าถามคนที่มีหน้าที่รับผิดชอบโดยตรงละ
ถ้าคุณตอบ ไม่รู้ คุณผิด  ถ้าคุณตอบว่ารู้ คุณผิดมากกว่า  ทำไม?
ถ้าคุณไม่รู้แล้วคุณเข้ามารับผิดชอบเรื่องนี้ได้อย่างไร?
ถ้าคุณรู้ ทำไมคุณไม่คิดแก้ไข?
เช้าวันนี้..ผมออกไปส่งลูกชายไปโรงเรียน..
ตำรวจท่านหนึ่งเรียกตรวจ  ผมก็รู้ว่าเขาจะต้องจับข้อหาหมวากกันน้อก
ผมก็บอกไปว่าเมื่อวานฝนตก หมวกผมเปียก ยังไม่แห้งเลย
ไม่เชื่อดูซิ อยู่หน้ารถนี่ไง แล้วถ้าจะให้ผมซื้อใหม่ ร้านทื่เขาขายผมก็ต้องขี่รถผ่านทางนี้อยู่ดี
ท่านก็ยืนยันว่าจะต้องจับ  ผมก็บอกว่าถ้าจับก็ไม่เป็นไร ปรับผมก็ยอม  แต่
รถกระบะ รถสองแถว รถเมล์ ที่วิ่งผ่านไปมาก็ต้องจับด้วยนะ
เพราะทุกคัน ควันดำทั้งนั้น  ถ้าจับผมแล้วไม่จับพวกนั้น
ท่านเลือกปฏิบัติ  
อันที่จริงผมไม่อยากจะพูดแบบนี้ เพราะโดยส่วนลึก ผมเห็นใจตำรวจพวกนี้มาก
เช้า เย็น ที่ต้องปฏิบัติหน้าที่ เสี่ยงกับการถูกรถชน รถทับ
ไหนควันพิษที่เขาสูดเข้าทุกวัน ๆ หน้ากากที่เขาสวมใส่อยู่
ผมเชื่อว่ามันแทบช่วยอะไรไม่ได้เลย
แล้วท่านที่เข้ามาเสวย แสวง อำนาจ..รุ่นแล้วรุ่นเล่าละครับ  
ท่านมองเห็นบ้างไหม  ท่านคิดจะช่วยเหลือบ้างไหม
ทำไมครับ..กฏหมายให้ขับรถควันดำได้แล้วหรือครับ
ผมเห็นท่านออกไอเดียสารพัดไอเดียที่จะทำให้ประเทศเจริญ
เอาแบบไม่เจริญได้ไหมครับ…แบบรถควันไม่ดำนะครับ
ผมจำได้แม่นว่าสมัยก่อน  กว่าจะซื้อรถได้แต่ละคันแสนลำบาก
ไหนเงินดาวน์ ไหนคนค้ำประกัน แล้วยังต้องตรวจสอบอีก
รถก็เลยน้อย ควันดำก็น้อย
ราชการจะหารถใช้ยังลำบากเลย
แล้วสมัยนี้ละครับ…
รถราชการนะตัวดี  ควันสุดดำ  ไม่คิดจะแก้ไขให้เป็นแบบอย่างเลยหรือ?
ทำได้นะ แต่ไม่ทำ  ที่ทำไปแล้วก็คือออกเป็นนโยบายให้ไม่ต้องปฏิบัติ
เฮ้อ…เขาบอกว่า..ตัวอย่างที่ดี หนึ่งอย่าง  มีค่ากว่าคำสอนร้อยคำ พันคำ
อะไรก็ได้ที่ท่านทั้งหลายทำให้ดูก่อน แล้วก็ให้ประชาชนทำตาม
ไม่ใช่อะไรที่ท่านพูดก่อนแล้วให้ประชาชนทำตาม เห่ยวะ
มันก็แปลก ทุกคนก็รู้ แต่วันนี้ ทุกคนไม่ทำ
รู้ว่าอากาศเป็นพิษ รู้ว่าน้ำเน่า รู้ว่าดินเสีย
แต่ทุกคนก็ซ้ำเติมกันเข้าไป…แม้ธรรมชาติจะส่งเสียงเตือนก็ไม่ฟัง
เอาวุ้ยเอายังไงกันก็เอา
บอกแล้วไง ฟ้านะไม่เคยเปลี่ยน แต่ใจคนนะเปลี่ยน
เปลี่ยนใจคนด้วยกันยังไม่พอ ยังคิดจะเปลี่ยนฟ้า
ไม่นานเกินรอหรอก  ฟ้ากำลังจะเปลี่ยน
และเมื่อนั้น  จะมีใครโชคดี ได้เห็นสีของฟ้าที่สดใสบ้างนะ?????

…………………………………………………………………………………………………………………
อาจจะอยู่ผิดที่ผิดทางบ้างนะ ต้องขออภัย

…ความตายมิใช่สิ่งที่เจ็บปวด…แต่…
…สาเหตุแห่งการตายต่างหากละที่ทำให้เจ็บปวด…
…หากความตายคือการพลัดพราก..แห่งสังขารที่ถาวร…
…เบื้องหลังความตายนั้น..มักนำมาซึ่งการเริ่มต้นใหม่เสมอ…
…การเริ่มต้น ณ จุดสิ้นสุด …มักมีค่ายิ่ง…
…แต่เราไม่ชอบ…แม้เราคุ้นเคย….
….และดูจะเป็นการยากยิ่ง..ยิ่งกว่ายาก…ที่..
…เราจะต่อกรด้วย…แต่…เมื่อไรก็ตามที่เราเดินไปถึงทางตัน…
…เรามักค้นพบทางออกเสมอ…
….เพียงแต่เราต้องมีสติ…และสมาธิในการเพ่งดู…
…ที่สำคัญ..เรา…ต้องทำวันเวลาที่เหลืออยู่..ให้มีค่ามากที่สุด…
…มิใช่เพื่อให้เขาคิดถึงเรายามจากไป..แต่หาก…
…ทำให้สมกับเราที่คิดถึงเขา..ยามเราอยู่…
…วันนี้…เดือนหน้า..ปีต่อไป…ในที่สุดทุกคนก็ต้องเดินไปถึงจุดนั้น…
…กับคนผู้หนึ่งซึ่งเราไม่เคยพบพาน..
…ไม่เคยสนทนาด้วย…
….แต่เมื่อเราพานพบ…และรู้ว่าเขากำลังเผชิญกับอะไร…
….เราก็ได้แต่ภาวนา..ให้เขาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี…
….แม้รู้ว่าจะยากเย็น…และใช้เวลายาวนานก็ตาม…
….แต่เราก็เชื่อว่า..ไม่มีอะไรที่ยากเกินกว่าระบบอันซับซ้อนของมนุษย์จะทำได้…
….ณ  จุดนี้  คงไม่มีอะไรดีไปกว่านับถอยหลัง…
….นับถอยหลัง  เพื่อรอฟังข่าวดี…
….และเราก็เชื่อว่าเด็กน้อยคนนั้น..ต้องทำได้..เราเชื่อ…
….ไม่ใช่เชื่อใน”ปาติหาน”..แต่เชื่อในพลังของเด็กน้อย…
….เด็กน้อยสองสปีชี่….”ปอทังก้า”…..
…………มอบให้พร้อมกำลังใจนะ….ปอทังก้า ปีกเหล็ก………..
……………………………………………………………………………………….
เราเคยอ่านและพบว่าคนที่ป็นกินแครอท กินจนผิวตัวเองออกสีส้ม เขาหายได้
กับ เพื่อนเราเป็นเขากินบรเพ็ดไทย ดิบๆ เคี้ยวเป็นประจำ เขาก็หายนะ…
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น  เราเชื่อว่าคนหนึ่งเหมาะกับยาชนิดหนึ่ง…
ยังไงก็รักษาแบบมีสตินะ…อย่ามั่ว…สำคัญคือใจเรา…
อีกประการหนึ่ง ถ้าเป็นยาไทยเขาสั่งให้เคี้ยวต้องเคี้ยวนะ เพราะ
สารประกอบในตัวยาไทยมักทำปฏิกริยากับเอนไซในน้ำลาย

….ฟ้าหม่น…….คนเหงา…
….ฟ้าเศร้า…….คนหมอง..
…………..ฟ้านี้…………..
….มีจุดใดให้ยืนมอง…….
….ดินแล้ง…….คนล้า…..
….น้ำมา………คนโรย….
….ดินนี้……….น้ำนี้…….
….มีวันให้สมดุลย์………
….ข้าว..ปลา…นา…ไร่…
….ไร้คน…..ไร้คน……….
….ความอุดมสมบูรณ์……
….ควรพอกพูน..กลับหดหาย..
….อุตสาหกรรม..จัญไร……
….ไยไขว่คว้า….ไยคว้าไขว่..
…..กลบผืนนาไร่…………….
…..ให้เป็นโรงงาน……
…..เป็นนิค…เป็นนิค….
…..คิดผิดคิดใหม่…….
…..อุตสาหกรรมเอ็งเอาไป…
…..นาไร่ให้ข้าคืน……..
…..คืนกลับ…กลับคืน…
…..ผืนน้ำ……ผืนนา….
…..ผืนฟ้า……ผืนไร่….
…..ฟ้าไม่หม่น…….คนไม่เหงา….
…..ฟ้าไม่เศร้า…….คนไม่หมอง…
…..ดินไม่แล้ง…….คนไม่ล้า…….
…..น้ำท่ามาพอดี…..
…..ฟ้านี้….
…..ดินนี้….
…..น้ำนี้….
…..มีที่ใดเสมอเหมือน…..

……พ่อจ๋า…….
เวลาที่หนูอยากได้อะไร…หนูจำได้…
จำได้ถึงคำที่พ่อสอนว่า..”ดูนิ้วมือเราซิลูก..มันยังไม่เท่ากันเลย…
……คนเราก็ยากที่จะเท่าเทียมกัน…”
……พ่อจ๋า…
หนูยังจำเรื่องนิ้วมือได้อีกว่า…มันมีความสำคัญต่างกัน…
แต่ทุกนิ้วสำคัญเท่าเทียมกันหมด….
…..แต่หนูก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีละนะพ่อ….ว่า..หนูควรจะเป็น…
…..นิ้วไหนของพ่อดี…
…..นิ้วหัวก็น่าจะเป็นย่าเน๊าะ..เพราะพ่อรักย่า…
…..นิ้วชี้ก็น่าจะเป็นพี่ๆที่สนามแบด..เพราะพ่อใช้นิ้วนี้มากที่สุดเพื่อให้พี่ๆฝึกซ้อม…
…..นิ้วกลางก็น่าจะเป็นงานของพ่อนะ…เพราะ..
…..มันมักคั่นกลางระหว่างหนูกับพ่อเสมอ…
…..นิ้วนางจะเป็นใครไม่ได้เลย..นอกจาก..แม่ของน้อง..ที่เป็นนางที่พ่อ..
…..ต้องการที่จะอยู่ด้วย…
…..นิ้วก้อยเอาไว้ดีกัน..ก็คงต้องเป็นน้องต่างมารดาของหนู…เพราะ…
……พ่อมักดีกับน้องเสมอ…
……แล้วก็นิ้ว…นิ้วอะไรละ?..อ้าวหมดแล้วเหรอ…
……พ่อจ๋า..ถ้าเป็นไปได้…พ่อมีหกนิ้วได้ไหม?..นะพ่อนะ…
……หนูจะได้ขอเป็นนิ้วที่หก..มันคงไม่สวย และมีประโยชน์..หรอก..
……แต่..มันก็จะทำให้หนูได้อยู่ใกล้พ่อ..แม้พ่อจะไม่ดูแลมัน…
……และใช้ประโยชน์มันได้….แต่…
……คิดอีกทีนึง…ไม่เอาดีกว่า..เพราะมันคงจะทำให้พ่อน่าเกลียด…และ…
……มันคงเป็นส่วนเกินที่พ่ออยากตัดทิ้ง….
……ไม่เอาดีกว่า..ไว้รอให้นิ้วไหนว่างแล้วหนูเป็นนิ้วนั้นดีกว่า…
…….หนูจะได้เป็นส่วนหนึ่งของพ่อ..ส่วนหนึ่งที่พ่อยอมรับ…
…….ส่วนหนึ่งที่พ่อดูแลและใช้ประโยชน์จากมันได้…
…….นิ้วหนึ่งที่เป็นแล้วนิ้วอื่นๆยอมรับ…และอยู่ร่วมกัน..ได้อย่างมีความสุข…
…….แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าหนูจะรู้ได้อย่างไร?
…….เพราะหนูไม่เคยได้พบพ่อเลย..
…….ไม่เคยแม้แต่ได้ยินเสียงทางโทรศัพท์จากพ่อ…
…….แต่หนูจะรอนะพ่อนะ…เพราะหนูเชื่อในคำสัญญาจากพ่อ..
…….คำสัญญาที่ว่า…รอพ่อนะเด็กดี…
…….ไม่เป็นไรหนูรอมาแล้วสามปี..รออีกต่อไปก็ได้เน๊าะ..พ่อ..เน๊าะ
…….หนูรักพ่อและจะเป็นเด็กดีของพ่อนะ….
…………………………………………………………………………………………
      ปล.ถ้าใครพบพ่อของหนูบอกพ่อด้วยนะหนูคิดถึงพ่อและรอพ่ออยู่ทุกวัน..

ครั้งหนึ่งฉันเคยมีเด็กน้อย..อายุเพียงไม่กี่เดือน…เป็นเพื่อน….
ไม่นานนัก..แม่เขาก็มารับกลับไป..ด้วยว่าทนคิดถึงลูกไม่ไหว..
อีกครั้งที่ฉันพานพบเด็กน้อยคนนั้น…เธอหน้าตามอมแมม…และยังไม่ได้เรียนหนังสือ…ไปอยู่ด้วยกันไหม?…ไปเรียนหนังสือกัน…
เด็กน้อยตอบตกลง….เราสองก็ได้มาร่วมชายคา…ร่วมชายคา…
ร่วมชายคากันภายใต้สังคมอันซับซ้อน…
ภายใต้สังคมที่มีแต่คำว่า”ขาด” มากกว่าคำว่า”มี”….
แต่เราก็อยู่ร่วมกันมา…สิ่งที่ฉันเฝ้าพร่ำสอนเด็กน้อย ของฉัน….
โตมาต้องเป็นคนดีนะ….โตมาต้องรู้จักใช้เงินและเก็บออมนะ…
ทั้งๆที่เด็กน้อยของฉันแทบจะไม่ได้หยิบจับเงินเลย….
ไม่ได้กินขนมอย่างที่อยากได้กิน…ไม่ได้ของเล่นอย่างที่อยากได้…
แม้ว่ามันมีราคาถูกซักเพียงใด…
เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็มีแต่คนให้มา…แต่เราก็..อยู่ร่วมกันมา…
สิ่งที่ฉันมักได้ยินเป็นประจำจากปากเด็กน้อย…ก็คือ..
พรุ่งนี้หนูปลุกแล้วไปส่งหนูที่โรงเรียนนะ….
อุ้มหนูหน่อย…
เดี๋ยวคืนนี้จะสวดมนต์ให้พรุ่งนี้มีลูกค้าเย้อะๆ…
มีลูกค้าเต็มร้านจะได้มีสตางค์..แล้วพาหนูไปกิน kfc นะ…
….และถ้าวันใดที่ฉันไปรับเขาที่โรงเรียน..
เด็กน้อยของฉันจะดีใจมาก..ดีใจที่ฉันไปรับ..และรู้ว่า..
เย็นนี้เขาจะได้สตางค์…ไปซื้อหวานเย็น..ได้กินน้ำอัดลมจืดๆแก้วละ 5 บาท…
ได้นั่งรถกลับบ้านกับฉัน…แต่ดูเหมือนตาฉันพร่ามัวในเวลานั้น…
เวลาที่ความจนยากเข้าสิงสถิตย์..ฉันจึงไม่อาจมองเห็น..
แววตาที่เปี่ยมไปด้วยปิติสุข…ของเด็กน้อย…
แววตาที่เปี่ยมไปด้วยปิติสุข..แม้รู้ว่า…เมื่อกลับถึง…บ้าน…
เขาจะต้องอยู่คนเดียว  เล่นคนเดียว   ทำไมนะรึ
ก็เพราะทุกเย็น..ฉันมีเรื่องราวที่ต้องกระทำ
มันดูเหมือนหน้าที่  ดูเหมือนเป็นความรับผิดชอบ..
หน้าที่และความรับผิดชอบต่อลูกคนอื่น..
ฉันโชคดีที่เด็กน้อยของฉันไม่เคยตั้งคำถามกับฉันว่า…
“แล้วหนูละ”?   ไม่เคยได้ยินเหมือนกับคำถามที่ว่า…
ทำไมแม่ไม่มาหาหนู?  ทำไมแม่ไม่โทรมาเลย?  
ทำไมแม่ไม่ส่งเงินค่าเทอมมาให้หนูบ้างนะ?
เด็กน้อยของฉันน่ารักเสมอ…
แล้ววันหนึ่ง..เด็กน้อยคนนั้นก็จากฉันไป..ไปเพื่ออยู่กับแม่ของเขา..
อันที่จริงความปรารถนาของเขาคงไม่สัมฤทธิ์ผลหรอกนะ..
ถ้าเวลานั้น…ฉันไม่ตัดสินใจจะออกเดินทาง..
เดินทางไปบนเส้นทางที่ไม่รู้ว่าอะไรรออยู่ตรงหน้า…
เด็กน้อยเองก็คงจะไม่ยอมจากไปโดยดีหรอก..ถ้า..ไม่มีคำสัญญาว่า..
ถ้าฉันมั่นคงเมื่อไหร่เราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีก..
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตัดสินใจ…นั่นเพราะฉันรู้ว่า…
ต่อไปนี้เด็กน้อยจะมีเพื่อนเล่น..จะมีแม่คอยอยู่เคียงข้างให้ปรึกษา…
เด็กน้อยจะไปโรงเรียนโดยไม่ต้องคุณครูทวงถามค่าเทอม…
เหนืออื่นใดฉันเชื่อว่าเด็กน้อยของฉันได้อยู่ในที่ปลอดภัย…
มีข้าวกินทุกมื้อ…เมื่อกาลเวลาผ่านไป..ฉันรู้ว่าฉันคิดผิดทั้งหมด..
เด็กน้อยเริ่มถามฉันทุกครั้งที่ได้คุยกัน…เมื่อไหร่จะรับหนูไปอยู่ด้วย?…
หนูเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ…และทุกครั้งคำตอบที่ได้ก็คือการรอคอย…
คอยก่อนนะ..ถ้าเมื่อไหร่ฉันมั่นคง..และมั่นใจว่าจะไม่ทำให้ลำบากอีก..
ฉันจะมารับหนูไปอยู่ด้วยนะ
เด็กน้อยคนดีของฉันไม่เคยดื้อ เธอเชื่อฟังฉันตลอดมา…
เชื่อในคำสัญญาเพราะฉันไม่เคยโกหกเขา…
และ ณ วันนี้ ตรงนี้ ฉันเองก็ยังมองหาหนทางไม่เจอเลย…
เด็กน้อยคนดีของฉัน..คนที่ทำให้ฉันรู้ว่า.
ฉันผ่านห้วงเวลาแห่งความทุกข์มาได้เช่นไร…
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และแววตาอันใสซื่อ
ทำให้ฉันหยัดยืนมิล้มลง…ความหิวโหยอันทรมาณไม่สามารถทำอะไรฉันได้…
ณ วันนี้  ตรงนี้..ฉันอยากให้เธออยู่ใกล้ๆฉัน…
ฉันจะทดแทนกาลเวลาแห่งความว่างเปล่าให้เธอ..เด็กน้อยของฉัน…
สัญญานะ…สัญญา..ว่าจะคอยฉัน…
สัญญานะ..สัญญา…เด็กน้อยคนดีของฉัน….
……………………………………………………………………………………….
มอบให้เด็กน้อยคนนั้น…
เด็กน้อยที่รอคอยการมารับของชายคนหนึ่ง
ขอให้กาลเวลาแห่งความว่างเปล่า…และการรอคอยของเธอ….
จงสิ้นสุดโดยเร็ว…..
                           ด้วยรัก…

เดือนนี้เดือนพฤษภาคม มีวันสำคัญตั้งเย้อะเน๊าะ วันที่ 1 ก็วันแรงงาน วันที่5ก็วันฉัตรมงคล
จบท้ายเดือนก็วันงดบุหรี่โลก แลดูยิ่งใหญ่ไหม? งดสูบบุหรี่โลก…ไม่ใช่ไม่อินเทรนด์นะ…
แต่…เราไม่ได้สูบบุหรี่โลก..เราสูบบุหรี่มาร์โบโรวะ..ก็เลยรอดตัวไป ไม่ต้องงดสูบ…
อันที่จริงก็ดีนะมีวันงดสูบบุหรี่..เราก็เลยพยายามมองหาสิ่งที่งดสูบที่ดีกว่า…อาทิเช่น…
วันงดสูบเลือดสูบเนื้อ..เอไม่มีเน๊าะ…วันงดคอรับชั่นโลก…ก็ไม่มีวะ..แล้วทำไมไม่มีละ
มันร้ายแรงกว่าสูบบุหรี่อีกนะเนี่ย…เขาบอกว่ามันเป็นภาพพจน์..เราไม่เข้าใจหรอกเราเรียนมาน้อย…เรารู้แต่ว่าถ้าเรารณรงค์อย่างจริงจังจนเป็นเมืองปลอดคอรับชั่น..ดูซิว่าใครจะไม่กล้าเข้ามาลงทุน…รณรงค์แบบปราบคนสูบบุหรี่…แหมหามาตราการจริง…หาและทำจนคนสูบบุหรี่ดูเหมือนจะไม่มีที่ยืนบนแผ่นดิน…เราก็แปลกใจนะ..คือว่าบางอย่างก็เยี่ยมยอดนะ…อาทิเช่นโรงหนัง รถโดยสาร สถานพยาบาล สนามกีฬา……ก็ดี…ยอมรับว่าได้ผล..แต่..มันเหมือนเลือกกระทำนะจ๊ะ….นี่ก็เริ่มหันมาหาสุราอีก….ก็ดีนะ…พอหันมาก็ทะเลาะกันแล้วเหล้านอกเหล้าขาว
ยังไม่เลิกมั้งเนี่ย…พูดถึงเหล้า ก็น่าจะโดนเล่นตั้งนานแล้ว ปล่อยให้เป็นฆาตกรที่ถูกกฎหมายมาตั้งนานแล้ว…เหอะ  เหอะ ตลกวะ  คนขายโดนจับแต่คนดื่มม่ายเป็นไร จี้จริงๆ ที่ว่าน่าจะตั้งกฎเกณฑ์ปราบคนกินเหล้าก่อนคนสูบบุหรี่นะ มันมีเหตูผลนะ เอาแบบพื้นๆที่แฝงไว้ด้วยข้อกฏหมายนะ…เคยเห็นคนเมาบุหรี่แล้วอาละวาดไหม  เคยเห็นคนเมาบุหรี่แล้วทะเลาะวิวาทไหม  เคยได้ยินคนเมาบุหรี่แล้วขับรถโดยประมาทไหม  เคยได้ยินข้ออ้างนี้ไหมเมื่อคืนพี่ไปสูบบุหรี่บ้านเพื่อนเมามากไปหน่อยเลยต้องนอนค้างบ้านเพื่อน  หรือ ที่ผมทำลงไปเพราะเมาบุหรี่ครับ ไม่มี๊ ไม่มี  ที่ยกมาให้ดูเนี่ยไม่ใช่สนับสนุนคนสูบบุหรี่นะ ถ้าใครสูบอยู่ก็สูบไปอย่างมีวัฒนธรรมและมารยาทอันดีที่ขี้ยาอย่างเราท่านพึงมี  แต่ถ้าใครเลิกได้โดยเด็ด บอกให้ว่าคุณคือยอดมนุษย์  ถ้าใครอยากเลิกก็พยายามคิดเข้าไว้ว่าเกิดมาก็ลำบากเหลือเกินเวลาตายก็ขอตายแบบหายใจคล่องๆหน่อย ก็จะมีกำลังใจเลิกเอง  ที่ยกมาอ้างก็เพราะอยากเห็นการปฏิบัติกับสิ่งหนึ่งสิ่งใดอย่างเท่าเทียมกัน ซึ่งมันไม่มีบนโลกใบนี้  และสิ่งหนึ่งที่อยากจะทวงถามก็คือ…
คำขวัญของกระทรวงสาธารณสุขเมื่อปี2523 ที่ว่า “สุขภาพจะดีถ้วนหน้าเมื่อถึงปี2543”
ตอนนี้ปี2550แล้ว สุขภาพของคนไทยไปถึงไหนแล้วครับ พี่น้อง  แล้วอย่าลืมเป็นอันขาด….
สำหรับคอสุราทั้งหลาย…การขับขี่ยานพาหนะทำให้ความสามารถในการดื่มสุราลดลงนะคร้าบ….

เนื่องจากยังขาดความรู้ความชำนาญในการใช้คอม เพราะเพิ่งเริ่มต้นที่บ้านจอมยุทธ
อันที่จริงคุณเกรียงไกรก็ได้พยายามแนะนำ สั่งสอน แต่ผลที่ได้ก็ยังไม่ดีเท่าไหร่
งานเขียนที่มีจะเขียนไว้ในไดอารี่ แล้วก็ถ่ายโอนมายังblog ดังนั้นในblog จึงดุว่าจะมั่วๆอยู่
จะพยายามปรับปรุง แก้ไข ให้ดูสวยงามให้จงได้ เพราะเราเชื่อว่าทุกคนเริ่มต้นจากจุดของความไม่รู้เหมือนกัน ขออภัยเป็นอย่างยิ่งขอร้าบบบบ

ยายพรก็คือยายพร…ยายพรไม่ได้นอนใต้ต้นหูกวาง
แต่..ยายพรนอนอยู่ในบ้าน..บ้านริมน้ำ…
บ้านริมน้ำที่เครื่องบิน..บินอยู่บนฟ้า..ไม่ได้แล่นได้บนน้ำ…
นั่นจึงเป็นบ้านริมน้ำของยายพร..ของแท้
ไม่ใช่บ้านสนามบินน้ำแต่ประการใด….
หน้าบ้านยายพรจึงมีเพียงเรือเท่านั้นที่ลอยอยู่…
กิจวัตรของยายพรคือ..ตื่นแต่เช้าออกไปซื้อกับข้าวที่ตลาด…
ทำกับข้าว…ซักผ้า…อาบน้ำ..แล้วปลุกลูกๆที่พยายามจะนอนเพื่อ…
กินบ้านกินเมือง..แต่ไม่มีใครทำได้สำเร็จซักคน…เพราะ..
ลูกของแกไม่ได้เป็นใหญ่เป็นโต…จึงขาดซึ่งโทษสมบัติ…
อันจะประกอบการกินบ้านกินเมืองได้…ซึ่งยายพรก็ไม่เสียใจแต่ประการใด…
เพราะแกเกลียดการโกง..การเอารัดเอาเปรียบทุกรูปแบบ…
เสร็จจากการอาบน้ำแกก็จะจัดการกับอาหารเช้า…
แล้วก็เตรียมตัวเข้าสวน…สวนทุเรียน…
เปล่าไม่ใช่สวนทุเรียนของแกแต่ประการใดไม่…แต่เป็นสวนที่ทำการเหมาไว้…
เหมาไว้โดยตาอ๋า..ตาอ๋าโคตรเซียนทุเรียน..ซึ่งเป็นคนที่ทำให้แก…
มีลูกถึงหกคน…กว่าแกจะกลับจากสวนก็เป็นเวลาพลบค่ำ…
เมื่อแกวางสัมภาระทั้งหมดลง…
แกก็จะเริ่มลงมือทำกับข้าว…กับข้าวซึ่งต้องมีอย่างน้อยหนึ่งอย่างที่..
โคตรเซียนอย่างตาอ๋าต้องชื่นชอบ…หรือกินได้..
แกทำโดยไม่ต้องปรึกษาหรือขอความเห็นจากใครว่า..
กินเป็นไหม? ชอบไหม? ดีไหม?
แต่ทุกมื้อตลอดสามสิบห้าปี..ไม่มีใครไม่กิน…
ไม่มีใครไม่ชอบ..ตรงนี้ถือว่าเป็นคุณสมบัติทำไมต้องเป็นสมบัติ…
ทำไมไม่เป็นคุณอัมพรที่เราเรียกว่ายายพรเน๊าะ
เสร็จจากการจัดหากับข้าวแกก็จะอาบน้ำ..แล้วกินข้าวเป็นคนสุดท้าย
เสร็จจากกินข้าว (ที่บ้านยายพรเรียกกินว่ากิน ไม่เรียกรับประทาน และก็..
จะปฏิเสธที่จะใช้คำว่า”แดก” “ยัดห่า” ด้วย)
เสร็จจากการกินข้าว ก็รีดผ้า พับผ้า เรียบร้อยก็ประมาณ สามทุ่ม แกก็จะเตรียมตัวนอน หลังจากนอนแกก็จะตื่น หลังจากแกตื่นแกก็จะทำแบบเมื่อวาน
เป็นแบบนี้ ตลอดมา ….แต่ไม่ตลอดไป…….???????
………………………………………………………………………………..
ขอเป็นบทเกริ่นนำเพื่อที่จะได้เล่าเรื่องของยายพรให้ตัวเองได้ฟัง
เรื่องของ ตาอ๋า-ยายพร จะเอ่ยถึงตลอดเวลาที่มีโอกาสได้ใช้ไดอารี่นี้
   ด้วยจิตคาราวะในความเป็นพ่อและแม่ที่ยิ่งใหญ่ของลูก

ปัญญา นรนัง รัตตะนัง แปลว่า ปัญญาเป็นรัตนของนรชน…
ผู้ที่มีปัญญาคือ ผู้ชาญฉลาด..แต่
ผู้ที่ชาญฉลาดกว่าคือผู้ที่ให้ปัญญา..
ผู้ที่ให้ปัญญากับผู้อื่นโดยมิหวังสิ่งตอบแทน…
คือผู้ที่ชาญฉลาดที่สุด…
แม้ว่าในสังคมปัจจุบันจะมิได้ระบุว่า..
ผู้ที่ชาญฉลาด…จะเป็นคนดี…
ซึ่งนั่นย่อมนำมาซึ่งการแตกกิ่งก้านแห่งความคิดว่า…
คนดี  กับ  คนกระทำดี  ย่อมแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ชายผู้หนึ่งเข้าวัดแต่เช้าทุกวัน  บริจาคเงินช่วยเหลือการกุศลมิเคยขาด
ตกค่ำชายผู้นั้นก็เปิดบ่อน ออกเงินกู้ และเป็นนายหน้าค้าของผิดกฏหมาย
กับชายผู้หนึ่งซึ่งทำได้เพียงยกมือพนมไหว้พระภิกษุ..
ไม่เคยช่วยการกุศลใดๆด้วยขัดสน…
ตกค่ำชายผู้นั้นทำได้เพียงกราบพระที่หัวนอน..แล้วเอนกายหลับลง..
หลับลงพร้อมกับความคิดที่ว่าต้องตื่นแต่เช้าเพื่อช่วยเพื่อนบ้านย้ายบ้าน…
ความแตกต่างของชายสองคน คงพออธิบายได้ว่า..
สังคมปัจจุบัน..คนดี กับ คนกระทำดี  แตกต่างกัน…
ความแตกต่างซึ่งในบางครั้งมันก็ปนเปกัน…
คละเคล้ากันระหว่างคนเลวกับคนกระทำดีจนแยกไม่ออกว่า…
จะเรียกขานกันอย่างไร…
คนฉลาดจึงอาจเป็นเพียงแค่คนกระทำดี…และ..
และคนดีก็คือตัวโง่งมตัวหนึ่ง…ที่สังคมพร้อมจะกลืนกินเขา..
กลืนกินเมื่อโอกาสอำนวย…แต่ในซอกมุมหนึ่ง
ซอกมุมที่น้อยคนนักจะรู้จัก..ซอกมุมที่เราเผอิญผ่านมาอย่างไม่ตั้งใจ…
สิ่งที่เราพบกับความงดงามแห่งเยาวชนรุ่นใหม่..
ที่เราก็ไม่อยากเชื่อว่า…พวกเขาก็ทำได้ พวกเขาก็เป็นได้…
นักคิด นักเขียน นักเล่าเรื่อง ร้อยกรองบทแล้วบทเล่า
ร้อยแก้วนับแสนบรรทัดที่รายเรียงผ่านสายตาเรา…
และที่นี่ทำให้เราได้พบกับคนที่ฉลาดที่สุด..
คนฉลาดที่เป็นคนดี…คนที่เขียนป้ายบอกทางซอกหลืบ…
ซอกหลืบแห่งปัญญาให้เรา…เราชอบมากกับป้ายบอกทางอันนี้…
ปัญญา  นรานัง รัตตะนัง…
ปัญญาเป็นรัตนะของนรชน………………..
……………………………………………………………………………..
ขอคาราวะด้วยจิตที่เปี่ยมล้นด้วยศรัทธาในตัวท่าน…
นับถือด้วยความจริงใจกับผู้ชายชื่อ เกรียงไกร

เต๋า…กล่าวไว้ว่า
ผู้สูงอายุ…………………………หนึ่ง
เศรษฐี…………………………..หนึ่ง
คนที่พูดก่อน……………………หนึ่ง
คนพูดเสียงดัง………………….หนึ่ง
คนที่พูดซ้ำๆกันในเรื่องเดียว…..หนึ่ง
เชื่อไหมว่าเรามักเชื่อว่า….เขา….ถูกเสมอ

คนเราถ้ามัวคิดถึงแต่อดีต…คือคนที่ย่ำอยู่กับที่
แต่..ถ้าคนเราลืมเลือนอดีต..อาจจะเป็นคนที่ลืมเลือนกำพืดตัวเอง…
อดีต..จึงเป็นสิ่งที่ควรเลือก….
เลือกที่จะลืม..หรือ..เลือกที่จะจำ
แต่มีไม่น้อยที่เลือกจะลืมในสิ่งที่ควรจะจำ
บนเส้นทางเดินแห่งชีวิต เรา มักพานพบมิตรสหาย…
พบง่ายกว่าพานพบศัตรู
ด้วยว่ามิตรสหายนั้นมักเลือกเส้นทางเดินที่คล้ายกับเรา
แต่..ศัตรูนั้น..มักจะหลีกเลี่ยง..หลีกเลี่ยงเส้นทางที่ศัตรูของตนเองเลือกเดิน
จึงไม่แปลกที่ เรา มักจะไม่ค่อยเจ็บปวดจากศัตรู …แต่…เรา…
มักจะเจ็บปวดเพราะมิตรสหายมากกว่า..และ..ความเจ็บปวดที่เกิดจาก…
มิตรสหายนั้น มันเจ็บปวดมากกว่าที่เกิดจากศัตรูมากมาย
มากมายยิ่งนัก
คำกล่าวของปีศาจสุราเฒ่าที่ทิ้งไว้ว่า
…ศัตรูที่น่ากลัว ยัง น่ารักกว่าสหายทรยศ…
เป็นคำกล่าวที่ถูกต้องและสมควรจะจดจำไว้เป็นอย่างยิ่ง
……….อุทิศให้..สมควร โฆษณา…และการคบหากันในระยะสั้นๆ………….

วันนี้ได้ทำกรอบให้คู่บ่าวสาวคือวากับป๋อมได้บอกเรื่องราวหนึ่งกับเขาทั้งสองว่า
“สิ่งหนึ่งที่ทำให้ความรักของฉันคงอยู่ได้
เพราะฉันเรียนรู้ที่จะรัก
รัก..ในสิ่งที่ฉันเกลียดในตัวเขา”
เสียดายที่ไม่มีตัวอย่างรูปให้ดู แต่กำลังเก็บเงินซื้อกล้องอยู่ ต่อไปคงมีรูปของ
กรอบให้ดูด้วย

คนเห็นแก่ได้..ยังพอคบได้..เพราะเขาน่าที่จะพยายามหาหรือไขว่คว้า
บางอย่างมาทดแทนในสิ่งที่เขาขาดไป
คนเห็นแก่ตัว…ก็ยังพอคบได้นะ..ก็เขาอาจไม่มีใครหยิบยื่นอะไรๆให้เขา
แต่…คนเนรคุณ..หาเหตุผลที่จะคบด้วย หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอวะ

หอน้อยฟังเสียงฝนเพียงเดียวดายยามค่ำคืน
คำกล่าวของปีศาจสุราเฒ่า ยามนึกถึงขึ้นมา
ยังคงกลิ่นอายของความเปล่าเปลี่ยว เดียวดาย
ฉาบแฝงไว้ซึ่งความร้าวรวด เจ็บปวด
เปล่าเลยมันมิได้เจ็บปวด เพราะไร้ผู้คนสนใจมันไม่
แต่หาก ผู้คนสนใจมัน และมันก็สนใจผู้คน
คงเป็นเพราะเยี่ยงนี้
มันถึงต้องเจ็บปวดกว่า เจ็บปวดกับคำถามที่ว่า
ทำไมมันต้องเดียวดาย
หรือคำกล่าวที่ว่า
คนเราเมื่อก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดเมื่อไร มักจะอ้างว้างเดียวดายเสมอ
ดุจดังขุนเขา ยิ่งสูงเพียงไรอากาศยิ่งน้อยเพียงนั้น
แล้วไยผู้คน จึงดั้นด้นขึ้นสู่จุดมุ่งหมายที่สูงขึ้น
หรือนั่น…คือคำตอบของความสำเร็จ…
ความสำเร็จที่ต้องแลกมาซึ่งความเดียวดาย
ความเดียวดายที่มาพร้อมกับความโหยหา…โหยไห้
ฝนที่กระหน่ำลงมาขาดเม็ดลงแล้ว
ปีศาจสุราเฒ่าเอย
หอน้อยยังคงเป็นหอน้อย
ความเดียวดายเล่า..มันก็ยังคงสิงสถิตย์อยู่ในใจ
มิได้ย่างกรายไปกับสายฝนที่ขาดเม็ดลง
โอ…ปีศาจสุราเฒ่าเอย
หอน้อยแม้จะไร้เสียงฝน..แต่..คนก็ยังเดียวดายอยู่เช่นเดิม
………………………………………………………….
…….วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของภรรยาที่แสนดี ก็ขอให้มีสุขภาพแข็งแรง
เรียนให้จบเร็วๆ อุปสรรคทั้งหลายขอให้ผ่านพ้นไปด้วยดี มีความก้าวหน้าในอาชีพการงาน …..สุขสันต์วันเกิดครับผม…..รักนะเด็กฉลาด

มีคนเขาบอกว่า..ความอดทนเป็นสิ่งที่ขมขื่น..แต่..
ผลของมันหวานชื่นเสมอ
ฉันเชื่อเช่นนั้น..และบอกกับเธออยู่เสมอเวลาเธอท้อแท้…หดหู่
ที่ต้องสู้กับงาน กับผู้คนที่รายรอบเธอ…
เธอก็อดทนและสู้กับมัน..วันนี้ผลตอบแทนต่างๆที่มีเข้ามาหาเธอ
มันหอมหวานกว่าที่ฉันคิดไว้มากมายนัก…ยกเว้นเรื่องหนึ่ง…
เรื่องราวของความรัก..ฉันองก็รับรู้เรื่องของเธอ….
นานไหม ก็นานเท่าที่เธอปกปิดเอาไว้
ฉันเฝ้าถามตัวเองว่านี่เธอกำลังต่อสู้เพื่อเอาชนะอะไร
สังคม ผู้คน หรือเธอกำลังต่อสู้เพื่อคววามหวังที่เขาโปรยหว่านเอาไว้
ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกอบอุ่น มั่นคง กับคำสัญญาเหล่านั้น
ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงที่เกิดจากความเชื่อมั่นตนเอง….ที่…
แฝงไว้ซึ่งความดื้อดึงและอยากเอาชนะ
จำได้ไหมที่ฉันเอ่ยคำของปีศาจสุราเฒ่า..
อมตะวาจาที่ว่า..ศัตรูที่น่ากลัวยังน่ารักกว่าสหายทรยศ…
สหายที่ทรยศมักเพาะบ่มกมลสันดานเหล่านั้นไว้
เอาไว้เพื่อทรยศสหายคนต่อไปที่ผ่านพบมัน
ฉันเข้าใจและรับรู้ความรู้สีกของเธอได้ดี
ตลอดเวลาฉันก็เลยไม่เคยก้าวล่วงเข้าไปในโลกของเธอ..กับเขา..และ
ผู้คนที่คนรอบตัวเขา คนเหล่านั้นเป็นยิ่งกว่าสหาย…
เพราะเขาคือครอบครัว…ครอบครัวที่เขาก็ใช้วิธีใกล้เคียงกับเธอ..
จะรุนแรงไปไหมถ้าฉันจะใช้คำว่า แย่ง อืม….
ขอใช้คำว่าแทรกแซงเพื่อให้ได้มาดีกว่า….
ฉันเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาหรอกนะ
ถ้าถามถึงอดีต…
ฉันจึงกล้าพูดได้ว่า…ฉันเข้าใจเธอดี…
และหวังว่าเธอเองก็คงเข้าใจฉันด้วย…
ฉันเองก็อยากจะพูดกับเธออีกครั้ง…ว่า
ความอดทนเป็นสิ่งที่ขมขื่นแต่ผลของมันหวานชื่นเสมอ…
ถ้าเธอใช้มันอย่างถูกเรื่อง…แต่..วันนี้เธอทำให้ฉันคิดใหม่ได้ว่า…
ความอดทนเป็นสิ่งที่ขมขื่น..แต่ในบางเรื่อง…
ผลของมันกลับขมขื่นกว่าเสียอีก
………………………………………………………………………………..
ทุกคนเป็นห่วงและอยากได้สาวน้อยผู้ร่าเริงและเชื่อมั่นคนนั้นกลับมา

วันนี้เพื่อนของเจ้าของกรอบแห่งการก้าวถลำ..แวะเวียนมาหาฉัน..
มาหาด้วยความเป็นห่วง…เป็นห่วงในตัวเพื่อน….
สิ่งที่ฉันได้บอกกับเขาก็คือ….
….เอ็งฟังนะ…บ้านของเรากวาดให้สะอาดเสียก่อน…..
…แล้วค่อยอาสาไปกวาดบ้านของคนอื่นเขา…
เอ็งจะรู้ได้อย่างไรว่า..ทำไมเขาปล่อยให้สกปรก…รก…และเต็มไปด้วยขยะ….
เอ็งจะรู้ได้อย่างไรว่า..เมื่อเอ็งเก็บให้เขาเรียบร้อย..
เขาจะหาข้าวของของเขาเจอไหม?
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม..วันนี้เอ็งต้องยืนดูเขา..แบบนิ่งๆ..
และถ้าเอ็งต้องการช่วยเขา…เอ็งก็ต้องทำตัวให้พร้อม…
พร้อมที่เมื่อเวลาใดก็ตาม..เขาเรียกเอ็ง…
เขาต้องการใช้แรงงานจากเอ็ง..นั่นแหละคือเวลาที่เอ็งจะต้องกระโจน…
กระโจนเข้าไปให้ความช่วยเหลือ..อย่างรวดเร็วที่สุด….
วันนี้สิ่งที่เอ็งทำได้ดีที่สุดก็คือ….
เอ็งกวาดบ้านตัวเองให้สะอาดเสียก่อน…
แล้วค่อยอาสาไปกวาดบ้านของคนอื่นเขา

ดวงอาทิตย์ที่อ่อนแสงลง..
มิได้หมายความว่า..ดวงอาทิตย์…เสื่อม
ระยะทางแห่งการจำพราก…
ยิ่งย่อมมิได้หมายถึง…ความผูกพันต้องขาดลง..
เป็นกรอบๆหนึ่งที่ลูกค้าแวะเวียนมา
แวะเวียนมาใช้บริการของร้าน…และฉันก็ใส่ข้อความนี้ลงไป…
………………..จากน้องๆ…TOT……………………………….
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา..แม้ว่า
ส่งกันหมื่นลี้ก็ต้องจำพราก…
มันเป็นสัจธรรม…โอปีศาจสุราเฒ่า..
เจ้าคงมิเมามายกระมัง จึงได้กลั่นวาจาเหล่านี้มาได้
หรือว่าเจ้าเมามายจนเลอะเลือน..เลอะเลือน และ ลืมไปว่า
คนที่กำลังจะจากเจ้าไปมีความสำคัญอย่างใหญ่หลวงต่อเจ้า
เยี่ยงไร…นางที่ตลอดชีวิต..เจ้าเฝ้ารอมา…
พอถึงวันนี้เจ้ากลับมิมีเพียงขวัญอันกล้าแข็งสักหยิบปลายก้อย…
จึงได้หยิบยกเส้นทางหมื่นลี้..พันสายมากล่าวอ้าง……..
กล่าวอ้างเอื้อนเอ่ยเป็นสัจธรรมแห่ง..การจำพราก
หลบลี้หน้านาง..บ่ายเบี่ยงการส่งนาง….
งานเลี้ยงเลิกราลงแล้ว…แต่สุราและฤทธิ์ของยังคงสถิตย์อยู่…
เสียงกังวานของผู้คนยังคงดังก้อง
ก้องดังในโสตประสาทที่เหลือน้อยต็มที
วันนี้ก็ยังคงสถิตย์อยู่
เหมือนมันถูกบีบอัดบรรจุอยู่ในสุราทุกป้านไหที่หยิบยกขึ้นมาดื่ม
โอปีศาจสุราเฒ่าเอย…
คำอวยพรที่เปี่ยมล้นด้วยมงคลดุจดังกระบี่หมื่นเล่มทิ่มแทงใส่เจ้าในจุดเดียว
สุราเฒ่าตนหนึ่ง..
นางอันเป็นดวงใจนางหนึ่ง…
ประโยคๆหนึ่ง…กับ..
ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่มิใช่เจ้า..ปีศาจสุราเฒ่า…
เฮ้อ…สุราเฒ่าตนหนึ่ง…
นางอันเป็นดวงใจนางหนึ่ง..กับ..
ประโยคๆหนึ่ง…
สุขสันต์วันวิวาห์…

วันที่จากไป..พ่อบอกว่า…
“พ่อสัญญาลูก..ถ้าพ่อมั่นคงเมื่อไหร่..พ่อจะรับหนูไปอยู่ด้วย.
ทุกครั้งที่พ่อโทรมา…พ่อก็บอกให้หนูรอ…รอและเป็นเด็กดี..
คงอีกไม่นานเราคงอยู่ด้วยกัน…
หนูก็รู้ว่าคำว่าเราตอนนี้..ไม่ใช่แค่หนูกับพ่อ…
แต่..ยังมีน้อง….กับแม่ของเขา..
มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับหนูหรอกนะ..
เพราะพ่อเองก็เล่าให้ฟังตั้งแต่หนูจำความได้…
แต่มันก็แปลกในความรู้สึกของหนู…ในตอนนั้น…
หนูอยากเลี้ยงน้อง..อยากเล่นกับน้อง..แต่…
ทำไมพ่อถึงปฏิเสธ..
จนกระทั่งวันที่พ่อจากหนูไป…
จากไปเพื่ออยู่กับน้อง..แม้ว่ามันจะเกินกำลังของเด็กแปดขวบอย่างหนูจะเข้าใจ
แต่หนูก็เข้าใจตามประสาของหนูว่า
ถ้าการที่พ่อจากไปแล้วอยู่กับน้อง
มันจะทำให้หนูได้อยู่กับพ่ออีกครั้ง
หนูก็ยินยอมและรอวันที่พ่อจะมารับหนูไปอยู่ด้วย
นี่ก็เกือบสามปีแล้วนะพ่อ..หนูได้พบกับพ่อสามครั้ง
คุยโทรศัพท์กับพ่อสิบกว่าครั้ง
สิ่งที่ได้ยินจากพ่อก็คือ…
เป็นเด็กดี…ตั้งใจเรียน..และ…
อีกไม่นานเราคงได้อยู่ด้วยกัน…
หนูก็ยังเชื่อพ่อเพราะหนูรักพ่อ..อยากเป็นเด็กดีของพ่อ…
แม้ว่าวันนี้ที่ๆหนูอยู่..สังคมมันเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง….
ตา..กับ..ยาย..ก็ไม่รักหนู..เหมือนเมื่อก่อน…
ไม่เคยพูดดีๆกับหนู..ไม่ให้หนูคุยกับพ่อ..
เวลาใครมาว่าพ่อไม่ดีหนูก็เถียงแทนพ่อเขาก็โกรธหนู…
แม่ก็ไม่ค่อยกลับบ้าน..กลับมาก็ไม่ยอมเล่นกับหนู…
เวลาหนูมีปัญหาหนูคิดถึงพ่อแต่หนูก็ไม่รู้ว่า
พ่อกับน้องอยู่ที่ไหน…เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่มี…
สารพัดปัญหาที่เข้ามาหนู…หนูก็อดทน..และเชื่อคำที่พ่อบอก…
“อดทนนะลูก เป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน พ่อรักหนูนะ.
หนูทำทุกอย่างเท่าที่เด็กอายุสิบสองจะทำได้
เพื่อรอเวลา..เวลาที่เจอหน้าพ่อ..ให้พ่อกอดแล้วบอกกับหนูว่า…
“เด็กดีของพ่อ..พ่อมารับแล้วไปอยู่กับพ่อนะ.”
แม้หนูเริ่มรู้แล้วว่ามันเป็นการยาก..ยากสำหรับหนู
เพราะสังคมผู้ใหญ่มันซับซ้อนเกินกว่าหนูจะเข้าใจ..
แต่หนูก็จะรอ..รอวันที่พ่อสวมกอดหนู..แล้วบอกว่า…
“ไปอยู่กับพ่อนะเด็กดี..”
……………………………………………………………………………
มอบให้เด็กหญิงคนหนึ่งที่เธอรอคอยพ่อของเธอ ก็ได้แต่ภาวนา…
ขอให้เธอสมหวังโดยเร็วที่สุดก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

ปีนี้พ่ออายุ73 ถ้าพ่อยังอยู่นะ แต่เผอิญพ่อไม่อยู่ พ่อก็เลยมีอายุแค่63
เร็วไปไหม..เร็วไปนะ..ถ้าถามฉัน..ก็เรายังคุยกันได้ไม่เท่าไหร่เลย…
พ่อก็ไปซะแล้ว…พ่อตายในหน้าที่เหมือนกับก๋ง
ก๋งตายเพราะพิษสุรา พ่อตายเพราะพิษบุหรี่
ก็ไม่ใช่บุหรี่อย่างเดียวหรอก อาจจะปนเปื้อนด้วยยาฆ่าแมลงบ้าง
อืมแต่จริงแล้วก็เพราะหมอด้วยนะ…หมาเอ้ยหมอวินิจฉัยโรคของพ่อว่า..
พ่อเป็นไข้หวัดใหญ่..อยู่นานหลายเดือน..จนครั้งสุดท้ายที่พ่อไปพบหมอคนเดิม.
เผอิญท่านไม่อยู่..คงได้ค่ายาจากพ่อและคนไข้คนอื่นอีกเยอะ.
ท่านก็เลยไปพักร้อนที่ญี่ปุ่น…แพทย์อีกท่านก็ตรวจอาการแล้วจับพ่อสแกน
แล้วก็บอกด้วยอาการราบเรียบว่า..”ลุงไม่ได้เป็นไข้หวัดใหญ่แต่ลุงกำลังเป็นมะเร็ง
ที่ก้านสมองต้องผ่าตัดด่วนและต้องเป็นที่..กทม.เท่านั้นถึงจะทำได้”
พ่อไม่ทันผ่าเพราะห้องผ่าตัดไม่ว่าง..รอจนแตก..พอมันแตก..ก็ได้ผ่า..
แล้วก็ผ่าซ้ำ..หมอคงมีโปรโมชั่น..ว่าผ่าหนึ่งแถมหนึ่ง..
พ่อคงรำคาญ..ก็เลยจากไปแบบเงียบๆดีกว่า…
วันที่พ่อจากไปก็เป็นวันที่ฝังศพย่า…
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป..นี่ก็จะสิบปีแล้วนะ…
เร็วนะพ่อนะ…
ตลอดเวลาที่พ่ออยู่จำได้ว่ากลัวพ่อสุดๆ..แต่ก็ไม่เคยถูกพ่อตีนะ..
พ่อไม่เคยตีลูกทั้งๆที่มีลูกตั้งหกคน…
และพ่อก็ไม่เคยสอนลูก….จนตอนนี้..เพิ่งจะมาเข้าใจว่า…
แท้ที่จริงแล้วพ่อสอนลูกทุกวัน…พ่อสอนด้วยการกระทำ..
พ่อทำ..ทำ..แล้วก็ทำ..ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว..
แม้ในโลกของความเป็นจริงมันดูเหมือนว่าล้มเหลว…
ก็น่าจะใช่นะถ้าจะวัดจากความเป็นอยู่ บ้านเรามีหนี้สิน
รายจ่ายไม่เคยพอ ต้องกู้ต้องยืม…แต่ไม่หรอกนะ..
พ่อไม่ได้ล้มเหลว..ลูกบางคนต่างละที่ทำให้พ่อล้มเหลว
แบมือขอ..ขอ..แล้วก็ขอ ..พ่อก็ให้..ให้..แล้วก็ให้..จนไม่มีจะให้
ก็ต้องไปยืมเขามาให้…นี่หละน้า..พ่อของฉันหละ..แต่ก็ดีใจนะ
ดีใจที่เกิดมาเป็นลูกของพ่อ..ยังไงก็ถ้าชาติหน้ามีจริง…
เลือกผมเป็นลูกของพ่ออีกนะ…เอาแบบชาตินี้เลยนะ
ชีวิตมีรสชาดดี..แต่ต้องอยู่กับผมนานกว่านี้หน่อยนะ…
ก็ผมยังตอบแทนพระคุณของพ่อได้ไม่เท่าไหร่เลย..นะพ่อนะ..
……………………………………………………………………….
ขอกราบคาราวะพระคุณพ่อแทบเท้า
รัก เคารพ เทิดทูนพ่อ ตลอดเวลา