:: การเดินทางของเข็มนาฬิกา  ::

• ยังไม่มีข้อมูล

ฉันเชื่อ..ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น…ย่อมมีเหตุ

ฉันรู้ดีเช่นกันว่า…

อะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม..ในวันนี้

ย่อมมีเหตุเช่นเดียวกัน

ฉันยอมรับทุกเหตุผลของเธอ

ฉันยินดี….

                                      ท้องฟ้า…..กว้างเพียงไหนใครรู้บ้าง

                                       ทะเลเวิ้งว้างสิ้นสุดตรงจุดไหน

                                    ดวงดาวบนนภามากมายสักเท่าใด

                               เม็ดทรายมีเท่าไร…บนผืนทรายสุดสายตา

                                             อีกสักกี่สายรุ้งทอคุ้งโค้ง

                                           จึงจะโยงจนรอบชิดขอบฟ้า

                                              อีกสัก….กี่ราตรีกี่ทิวา

                                          ผืนน้ำและแผ่นฟ้าจะพบกัน

                                            ….เหมือนฉันและเธอ….

                                     ทำได้เพียงแค่เจอในความฝัน

                              ค้นหาคำตอบในความจริง…คือความเงียบงัน

                                  จะกี่คืนกี่วัน….คำตอบนั้น….ไม่เคยมี

…อะไรบางอย่างที่หายไป

ฉันยังตอบตัวเองไม่ได้…ว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร

อาจเพราะยาวนานเกินไปที่ลืมเลือน

หรือ..วุ่นวายจนละเลย…

แต่ฉันรู้…รู้ว่า…อะไร..บางอย่างนั้น…หายไป

ราตรีนี้..


เพียงฉัน


รำพัน


เดียวดาย


ใต้เงาจันทร์

           พวกเรามีชะตาเช่นนี้ อย่าได้ตัดพ้อตำหนิผู้อื่น ท่านมิต้องคับแค้นใจไปแล้ว

                           เล่ม 3 หน้า 496

————————————————————————————————————————————
   “เรา”  ไม่ต่างกัน…หากชีวิตจริง…ฤาต่างจากละคร

ไม่มีผู้ใด..ไม่มีสิ่งใด..ทำให้เราปวดร้าวได้ไปกว่านี้

เดียวดาย…เนิ่นนาน..

…เถิด…น้อมรับกับโชคชะตา

จะมีสิ่งใดหนักหนา…หวั่นไปไย

แม้วันเปลี่ยนคืนผัน

..หากคำสัญญา..

จักเป็นนิรันดร์

ทางเลือกของชีวิต

จะมีสักกี่ทาง

ให้เราก้าวเดิน

อาจมองดูเหมือน..เอาแต่ใจ

อาจดูคล้าย….ไม่มีเหตุผล

อาจเป็นแค่..ผู้หญิงที่เข้าใจยากหนึ่งคน

..จะมีไหม..สักหน..ที่เธอจะอดทนรับฟัง

การได้พบกันของคนสองคนไม่ใช่”ความบังเอิญ” หากเป็นเรื่องของ”โชคชะตา”

เราไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเราจะต้องผูกพันกับใครบางคนเสียนักหนา

ทั้งที่ใครคนนั้นดูเหมือนจะผ่านเข้าในชีวิตเรา…เพียงเพื่อจะจากไปเท่านั้น

เราไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเราต้องรักเขา…ทุ่มเทให้เขามากมายอย่างนี้ ในเมื่อรักแล้ว….

ก็ต้องมีชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดอย่างที่เป็นอยู่โดยไม่มีทางหลุดพ้น      
 
เพราะโชคชะตาเท่านั้นเองล่ะหรือ คนเราจึงต้องมาพบกัน เกื้อกูลกัน ทำร้ายกัน    
   
เพราะพรหมลิขิตกำหนดเอาไว้ล่วงหน้าเท่านั้นเองใช่ไหม

เราจึงไม่อาจหลบพ้นจากใครบางคนที่มีความหมายต่อเรา    
   
แม้จะจะมีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนจะพลัดพรากจากกันไป

บางครั้งพรหมลิขิตก็ละเอียดอ่อนเสียเหลือล้ำ สายใยแห่งชีวิตโยงใยให้คนสองคนได้กลับมาพบกัน    
   
ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางเดียวกัน แต่กลับไม่เปิดทางสว่างให้เรื่องราวดำเนินไปอย่างมีความสุขง่ายๆ

หากใครคนหนึ่งสัมผัสได้ถึงความผูกพันอันลึกซึ้ง…แต่ใครอีกคนหนึ่งกลับปฏิเสธ    
     
การเดินทางข้ามเวลาเพื่อกลับมาพบกันครั้งนี้จะมีประโยชน์อะไร…

นอกจากจะก่อให้เกิดความทุกข์ทรมานให้กับคนที่ต้องกลายเป็นฝ่ายรอคอย

“…รักคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก รักเติบโตและผลิบานได้ แม้ในคืนที่หนาวเยือก          
กลางสถานภาพที่โหดร้ายที่สุด รักเกิดได้ในทุกหนแห่ง และทุกเวลา ..รักคือดอกไม้ซึ่งผลิได้ไม่เลือกฤดูกาล…”

เราไม่มีสิทธิ์เลือกรับหรือปฏิเสธใครที่ก้าวผ่านเข้ามาในชีวิต

และเราก็ไม่มีทางที่จะรู้ล่วงหน้าเลยว่าการที่ใครซักคนก้าวเข้ามาในชีวิตเรา

จะมีผลกระทบให้ชีวิตเราทุกข์หรือสุขมากน้อยเพียงใดในอนาคต

สายสัมพันธ์ทางวิญญาณโยงใยให้เราต้องพบ ต้องรู้จักกับใครต่อใครในหลากหลายรูปแบบ          

แม้จะมีความสัมพันธ์ต่อกันเพียงระยะเวลาสั้นๆ และอาจไม่ได้พบเจอกันอีกแล้วตลอดชาตินี้

หากเราและคนๆนั้นก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเวทีชีวิตแห่งพรหมลิขิตไปแล้วอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง