:: ใบไม้ ::

ฉันไม่รู้ว่าจะรักษาความรักครั้งนี้ได้นานแค่ไหน
ทั้งๆที่ประจักษ์ชัดในหัวใจ…ว่ามันคือความสุขที่ลบรอยหมองในหัวใจให้จาง หาย
ทุกเรื่องราวที่ฉันก้าวผ่าน…ฉันได้เรียนรู้ว่าความสุขกับความทุกข์..ห่าง กันแค่เส้นบางๆ
ถ้าคนสองคนไม่ถนอมมันไว้..สายใยบางๆนั่นก็พร้อมที่จะขาดลงทุกวินาที
แล้วทุกอย่างก็จะเหลือเพียงความทรงจำ..บนหยาดน้ำตาที่พรั่งพรู

หลายวันมานี่…ฉันร้องไห้จนยังแอบแปลกใจตัวเอง..น้ำตามาจากไหนช่างมากมาย
หัวใจของฉันเปียกโชกด้วยน้ำตา..ฉันไม่เคยรู้สึกแย่..ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวด ขนาดนี้
จนฉัน..แทบจะทนมีชีวิตต่อไปไม่ไหว…
ความรู้สึกของคนไม่อยากมีลมหายใจเป็นอย่างนี้เอง
ฉันรู้..ไม่ใช่ความผิดของใคร..และฉันไม่เคยคิดโทษเธอ
เพียงแต่ฉันไม่เข้าใจ..ว่าทำไมมุมมองความรักของแต่ละคนจึงต่างกันนัก
ในขณะที่อีกคน.เลือกที่จะรัก…อย่างจงรักและภักดี..โดยไม่มีเงื่อนไข
แต่..อีกบางใครกลับเลือกที่จะเอ่ยคำรักเพียงเพื่อทดแทนความเหงาในใจ
และนั่นก็ไม่เท่ากับว่า..ทำไมมุมมองนั้นจึงเหยียบย่ำหัวใจอีกดวงได้อย่าง เลือดเย็น..

แวบหนึ่งของความคิด….ถ้าไม่มีฉัน…เธอก็ยังอยู่ได้..
เธอยังมีความรักกับอีกคนคอยเยียวยาหัวใจ และทุกอย่างอาจไม่เจ็บปวดเช่นนี้
หากนั่นเป็นทางออก และนั่นเป็นเหตุผล
มันเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันเลือกที่จะยอมรับกับความจริงว่าฉันอดทนได้เพียง เท่านี้
..และแข็งใจก้าวถอยออกมา
แม้นั่น..จะทำร้ายความรู้สึกตัวเองและทำลายหัวใจที่กำลังรวดร้าวให้แหลกสลาย ก็ตาม

เธอคงไม่รู้…ว่าขณะที่เธอต้องเลือกระหว่างใครคนใดคนหนึ่ง
ฉันเองก็กำลังเลือก…เลือกที่จะเดินไปบนเส้นทางเส้นใดเส้นหนึ่งเช่นกัน
ทั้งๆที่ฉันรู้แน่แก่ใจ..ว่าอย่างไรเสียในที่สุดคนอย่างฉัน..ต้องเลือกที่จะ เดินออกมา
แต่หัวใจของฉันมันดื้อดึง..ต้านทานรอแม้จนวินาทีสุดท้าย..ด้วยความหวัง
หวังว่าเธอจะเห็นค่าความรักของฉันบ้าง..แม้เพียงสักน้อย..

แต่แล้วความเจ็บปวดที่ต้องยอมรับกับความจริงว่า..
ความรักของฉันไม่มีค่ามากพอ..ที่จะยึดหัวใจเธอให้คงมั่นแต่เพียงฉันได้
ความรักของฉัน..ไม่มีความหมายพอที่จะทำให้เธอลืมใครอีกคนได้
ถ้าสักเสี้ยวนาที..ถ้าเธอฉุกใจคิดถึงฉันบ้าง….
เธอจะเห็นผู้หญิงคนนี้กำลังทรุดตัวลงร้องไห้..จบแทบขาดใจ
เพียงแต่วินาทีนั้น..เธอ..มัวแต่โหยหาอีกบางหัวใจที่เธอคิดว่ากำลังสูญเสีย ไป
…จนกลับลืมที่จะมองมาที่ฉัน..ผู้หญิงที่รอรับเศษความรักจากเธอด้วยความ ภักดีเสมอมา
..แล้วฉันจะอยู่ได้อย่างไรกัน..ที่รัก…ฉันแทบไม่อยากหายใจอีกต่อไปแล้ว
ทุกข้อความของเธอที่เขียนถึงเขา..รำพันความรัก..
รำพันความคิดถึง..ไถ่ถามถึงกันด้วยความห่วงใย..ทุกบทตอน
ฉันสัมผัสมันได้..ฉันรู้สึกถึงมันได้..ว่ายังเปี่ยมล้นด้วยความอาลัย
ในเมื่อฉันเอง..ก็เคยถวิลหาความรู้สึกเหล่านั้นจากเธอ…
ฉันเฝ้ารอคอยว่าวันหนึ่งฉันจะได้ยินจากปากเธอแม้เพียงสักครั้ง
..แล้ววันนี่ฉันก็ได้เห็นมันจริงๆ..เพียงแต่น่าเสียดาย…
ที่ถ้อยคำเหล่านั้นเธอกล่าวกับเขา…ไม่ใช่ฉัน

ข้อความเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่ตัดทอนสายใย..สายใจ..ที่ฉันมีต่อเธอให้ขาดลง
ทุกตัวอักษร..ทุกตัวหนังสือ..บีบเค้นหัวใจฉัน..เจ็บเสียจนชา..
เพราะนั่นคือความรู้สึกของคนที่ฉันรัก..เพียงแต่ถ้อยคำเหล่านั้น
เธอถ่ายทอดความรัก…ความอาลัยให้ใครอีกคน..ใครอีกคนที่ไม่ใช่ฉัน
ในขณะที่..เธอโหยหาความรักจากอีกคน..จนไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉัน
แม้อย่างไร..ฉันก็เป็นเพียงตัวเลือกสินะ..
ความภักดีของฉันคงทำให้เธอรับรู้ได้สินะ..
ฉันก็ต้องรอเธอ..รอให้เธอมองมา..แล้วให้ฉันเป็นอะไรก็ได้
เธอคงรู้ว่าฉันจะไม่มีวันทำร้ายหัวใจตัวเองด้วยการเดินจากไป
ใช่..ฉันอาจไม่เข้มแข็งพอที่จะเดินออกไป..
แต่เมื่อมันเจ็บปวดนัก..เมื่อรู้ว่าความรักของฉันไม่มีค่าใดๆ
เมื่อความรักของฉัน..ทำให้เธอต้องลังเล..หวั่นไหว..
เมื่อการอยู่ของฉันทำให้เธอเจ็บปวด..ทรมาน…
เมื่อการจะอยู่จะไปของฉัน..ไม่มีความสำคัญเท่ากับอีกคน
ฉันเห็นเธอเจ็บปวด…แล้วฉันกลับยิ่งเจ็บปวดไปกว่าเธอหลายเท่านัก
และเมื่อมันร้าวรานเกินจะทนไหว…ฉันจึงเลือกที่จะหยุดทุกอย่าง..

ในหนึ่งวันผ่าน..กี่ชั่วโมง..กี่นาที
ที่ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างไม่มีสติ..ฉันไม่รับรู้กระทั่งลมหายใจตัวเอง
ฉันพยายามแล้ว..ที่จะบอกตัวเองว่า..ฉันต้องอยู่ให้ได้
เธอเคยเห็นไหม..คนที่นั่งนิ่งๆ..แต่น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย
เธอเคยเห็นไหม..คนที่นั่งพูดซ้ำๆประโยคเดียวว่าได้โปรดอย่า โทร.มาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เธอเคยเห็นไหม..คนที่ไม่รับรู้ว่าใครกี่คนเข้ามาโอบกอด..เข้ามาพูดอะไร ด้วย..
ใครพาฉันมาส่ง…ฉันยังไม่รู้เลย..ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าล้มตัวนอนลงตรงนั้นได้ อย่างไร
ฉันรู้แต่ว่า…น้ำตาฉันไม่ยอมหยุดไหล…

ที่รัก…ถ้าเพียงสักน้อย…
ถ้าเพียงเธอละโอกาส…ที่จะยื้อหัวใจดวงนี้ไว้
ฉัน…ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า..ชีวิตฉันจะเป็นอย่างไร
และฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร
…ฉันยังไม่รู้เลย

จากนี้ไป..ฉันขอวางทั้งชีวิตและหัวใจฉันไว้ในมือของเธอ
ให้เธอได้ดูแล…และรักษา…
เพื่อชดเชยกับความเจ็บปวดของฉันในวันนี้..จะได้ไหมนะ
และไม่ว่าจะเกิดอะไรต่อไปจากนี้…ฉันยกให้เป็นหน้าที่ของเธอ
เธอเลือกเถิดนะ..เลือกที่จะรักษามันเอาไว้..หรือปล่อยให้มันจากไป
ทุกอย่างแล้วแต่เธอ….

ฉันยังอยู่..
อย่างน้อยก็ยังมีลมหายใจ
ฉันยังอยู่..
อย่างน้อยฉันยังรู้สึกได้ถึงความปวดร้าว
ฉันยังอยู่..
อย่างน้อยในภาพถ่ายใบเก่าของเรา
ฉันยังอยู่..
อย่างน้อยก็ยังรู้ว่า..นาทีนี้แม้มีใครอีกหลายคน..
แต่..ฉันไม่อาจให้ใครแทนที่เธอ
ฉันยังอยู่..
อย่างน้อย..แม้หัวใจจะพร่ำบอกให้ฉันตัดใจ
แต่นาทีนี้..ฉันกลับยังรักเธอ

ด้วยข้อแม้ของวันเวลา…
จะทำให้ความรักเปลี่ยนไปรึเปล่า..
ฉันตอบไม่ได้..ทำได้แค่หวังว่า..แม้บางอย่างจะเปลี่ยนไป…
ความผูกพันอาจเป็นสายใยเดียวที่จะเหนี่ยวรั้งความรักไว้ได้..
และฉันไม่มีวันปล่อยมือตราบเท่าที่..เธอยังต้องการ..
ก็อย่างที่เคยสัญญาไง…
ฉันจะอยู่ตราบเท่าที่เธอต้องการ..
แต่เมื่อไหร่ที่ฉันรู้ว่าเธอไม่ต้องการฉันแล้ว..
ฉันก็จะไป..ชีวิตฉันก็มีแค่นี้
นี่ล่ะ..ความรักของฉัน

ฉันกลับมา…ทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี

กลับมาเดินยังถนนสายเก่า..ที่เปล่าร้างไปจากชีวิตเสียเนิ่นนาน

เสียงหัวใจยังระส่ำระสาย..จับต้นชนปลายไม่ได้

แต่สิ่งหนึงที่ยังแจ่มชัด…คือความทรงจำ…

ทุกอณูความรู้สึก..ยังคงงดงาม

ยังคงมีเธอ..มีฉัน…มีเราเสมอไม่เปลี่ยนแปลง

ฉันเลือกที่จะกลับมาอีกครั้ง…แม้ต้องยอมรับกับความจริงว่า

ถนนสายเดิม..จะโดดเดี่ยว..เปลี่ยวเหงา

เอาเถอะ..เมื่อไหร่ที่หาคำตอบได้..ฉันคงตอบตัวเองได้เช่นกัน

ว่าฉันกลับมาที่นี่…ทำไม………

…เวลาแห่งความเศร้ามักจะยาวนานเสมอ…
…ตรงกันข้ามกับเวลาแห่งความสุขมักจะแสนสั้น…
…ไม่มีใครสามารถหยุดเวลาไว้ได้….
…แต่เราสามารถเก็บทุกอย่างไว้ได้ในหัวใจ…
…ในความรู้สึก…และความทรงจำ…
…แม้แต่ความรัก…..
…ไม่มีวันที่ความรักจะจากไปไหน…
…ถ้าเลือกที่จะรักก็ขอให้เต็มใจจะรับกับทุกสิ่งที่จะตามมา…
…ไม่ว่าเจ็บปวดร้าวรานหรือเปี่ยมสุข…
…อยู่ที่ใจเราจะเติมแต่งให้เป็นไป…
…เมื่อเลือกที่จะรักอย่าหลีกหนีความรัก…
…เราอาจจะหลบจากอะไรได้ทั้งโลก…
…แต่ไม่อาจหลีกหลบหัวใจตัวเอง….
…ความรัก…ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกัน…
…เพราะรักไม่ใช่การครอบครองเป็นเจ้าของ…
…แต่รัก…ต้องดูแลหัวใจ….ด้วยหัวใจ….

…แค่ครั้งนึงที่เราเคยมีคนอันเป็นที่รัก…

…แค่ครั้งนึงที่เคย…ได้รัก….

…คือความหวานของชีวิต….

..ที่จะทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง….

..เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว……

ช่างเถิดโลก..

จะทุกข์ซ้ำกรำโศกสะอื้นไห้

จะยิ้มเยาะเย้ยหยันไยไพ

แลกเสี้ยวใจเธอได้..ฉันพร้อมแล้ว

ราตรีนี้..


เพียงฉัน


รำพัน


เดียวดาย


ใต้เงาจันทร์

           พวกเรามีชะตาเช่นนี้ อย่าได้ตัดพ้อตำหนิผู้อื่น ท่านมิต้องคับแค้นใจไปแล้ว

                           เล่ม 3 หน้า 496

————————————————————————————————————————————
   “เรา”  ไม่ต่างกัน…หากชีวิตจริง…ฤาต่างจากละคร

ไม่มีผู้ใด..ไม่มีสิ่งใด..ทำให้เราปวดร้าวได้ไปกว่านี้

เดียวดาย…เนิ่นนาน..

…เถิด…น้อมรับกับโชคชะตา

จะมีสิ่งใดหนักหนา…หวั่นไปไย