ใบไม้ในสายลม

• ยังไม่มีข้อมูล

 วันเวลาเคลื่อนผ่านจากวันผันเป็นเดือน

ยังไม่เคยเลือนยังเหมือนเดิมเสมอใจ

ความคิดถึงและห่วงใยยังมีให้เหมือนเก่า

ความรู้สึก  สองเรายังเหมือนเคย

ไม่เลย ไม่มีทางคิดจะเปลี่ยนใจ

ไม่ใช่เธอ  ก็คงไม่เลือกแล้วใคร

หนึ่งใจนี้จะขอรักขอมีเธอแค่คนเดียว

 ทุกนาทีผันผ่านคือความคิดถึง

คือรอยยิ้มหวานซึ้งในแววตา

คือคำว่ารักสื่อภาษาแทนใจ

คือทุกสิ่งทุกอย่างให้เพียงเธอ



  วันนี้วันที่เราไกลห่าง

ทุกอย่างดูคล้ายว่าเลือนราง

ในหนทางช่างยาวไกลเหลือเกิน

แค่มีเธอนั้นอยู่ข้างกายเดินไป

หัวใจก็ได้มีสุขเกินบรรยาย

สิ่งดีมากมายพร้อมทำเพื่อเธอ

จะเจอะเจออะไรสักเท่าไหร่

ก็พร้อมทนสู้ไป ไปกับเธอ

 
  คิดมากไปใช่ไหมใจดวงนี้

ขอโทษนะเธอคนดีที่ไม่มั่นใจ

จะรอเวลาที่จะพาเรามาชิดใกล้

อะไรคงชัดเจนกว่าที่เป็นอยู่นี้

ความรักที่มียังคง ไม่จางหาย

ความหมายของหัวใจจะเป็นเธอเสมอ

ทุกเวลาหัวใจฉันเต้นเป็นชื่อเธอ

             ….เธอคนเดียวเท่านั้น

จะไม่มีวัน  ที่ฉันจะเปลี่ยนใจ

             ….รู้ไว้นะเธอคนดี

  เหตุผลใดใยเธอจึงรักฉัน

เพราะคล้ายดังฝันวาดไว้หรือไร

ฤๅรักคือรักออกมาจากหัวใจ

บอกได้ไหมคำตอบจากใจเธอ



  นานเพียงใดคำตอบจะเผยมา

ต้องรอคอยเวลาอีกนานแค่ไหน

อาจดูเหมือนเห็นแก่ตัวมากไป

แต่ฉันก็อยากได้ความชัดเจน

ได้ไหมในความจริงที่เป็นอยู่

อยากจะรู้ให้มั่นใจนะเธอ

  
 
  ไม่อาจรู้ ถึงความจริงในใจ

ว่าแท้จริง เป็นเช่นไรกันหนา

เธอรักจริงหรือ แค่เหงาไป

ทางห่างไกลไม่อาจรู้

            ……ความเป็นไป

เวลาใช่ไหม  ใช้พิสูจน์

เพิ่มความพันผูกเกินถอดถอน

จรจากมาแล้วไปหรือไม่เอย

หรือไฉนเวลาล่วงเลยสายเกินแก้

ต้องจมแพ้กับน้ำตาคำว่ารัก

  อาจมีบ้างบางครั้งความมั่นใจ

สะดุดลง  ที่ตรงกลางทาง

สองเราแสนห่าง  จนสั่นหวั่นไหว

กลัวรักที่มีจะร้างราแปรเปลี่ยนไป

ไม่ใช่ไม่เชื่อ….ในตัวเธอ

ก็รู้ว่าเธอจะไม่เผลอแปรเปลี่ยนผัน

แต่ก็ไม่รู้เวลา  จะพาคืนวัน

ลบฉันจากใจเธอไปบ้างหรือเปล่า

กลัวเรื่องราวร้าวรานผ่านมาหา

ไม่อยากจมน้ำตา เรื่อยไป



  กลัวเหลือเกินว่าวันหนึ่งเธอจะห่างเหิน

กลัวกับการต้องเดิน เพียงลำพัง

ไร้ความหวัง กำลังเริ่มวันใหม่

กลัวว่าเธอ จะเปลี่ยนใจเปลี่ยนไป

                   …….ไม่เหมือนเดิม

กลัวกับการต้องเผชิญความเดียวดาย

ด้วยใจสลาย….จมน้ำตา

หากเธอ  เดินจากลาฉันไป

  แสงแดดทอดผ่านผ้าม่านบาง

เสียงเพลงหวานคลอเคล้าเอื่อยเบา

มีสองเรานั่งเคียง ระเบียงไม้

กลิ่นหอมละไม หมู่ดอกไม้

ท้องฟ้าใส ไอลมพัดพริ้ว

ใบไม้พัดปลิว ละลิ่วลอย

ผีเสื้อน้อย ปีกสดใส

ปล่อยใจให้ลอยไป ในสายลม

ทับมนตราความสุขล้อมกาย




 

  หัวใจเท่านั้นที่ค้นหา

ถึงคำตอบที่มาของความรัก

ที่นานวันยิ่งแจ้งประจักษ์

ว่าสุดแสนจะรักมากเพียงใด

 จุดเริ่มต้นความรักของเธอและฉัน

ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน….แต่ไม่สำคัญ

เมื่อ ณ.ตอนนี้เรารักกันหมดหัวใจ

แม้นไม่ได้หวานไหวสักเท่าไหร่

แต่ก็อบอุ่นไม่น้อยไปใจดวงนี้

คิดถึงนะ…เธอคนดีที่ห่างไกล

 ถึงคราวลมหนาวพัดราวริ้ว

โบกพัดสะบัดพริ้วระลิ่วลอย

ดอกหญ้าน้อยพัดฟุ้งในทุ่งกว้าง

ลอยละล่องคว้างบนกลางฟ้า

แสงตะวันส่องทอดมาเป็นม่าน

ในฤดูกาลความหวานไหว

ความอบอุ่นห่มคลุมทั่วหัวใจ

เพราะความรักความห่วงใยจากใจเธอ

จึงยิ้มได้เสมอ  ยามคิดถึง

ในวันหนึ่งเราคงได้เคียงใกล้

ไม่ห่างไกลดังฝันเหมือนวันนี้

ความรักของเราที่มี…..

….จะนำพาให้ได้พบกัน