ปางสีฝุ่น..และ..เพื่อน

ฝันอะไร…

แค่บ่วงใบ..ไม้บาง..ที่ข้างบ้าน
หรือสวนรัก..สะพรักพรั่ง..อลังการ
เพื่อต่อเยื่อ..วิญญาณ..ให้ซ่านพอ


ฝันอะไร…

แค่เด่นดาว..วาว-ไหว..ไว้กล่อมหอ
หรือเดือนฉาย..สลายช่วง..เพียงลวงช่อ
เพื่อตื่นรอ..แต่พอรุ่ง..มุ่งอรุณ


ฝันอะไร..

แค่..ริ้วพรม..ลมพาย..กระอายอุ่น
หรือจำหลัก..รัก.ล้อม..หอมละมุน
พริบ.!!..สายตา…ก็พาหมุน..กรุ่น.โลก.จริง..

…………………………………………………………..……….

คือคน…เขียนคำ…………..โดย…”ปางสีฝุ่น”

ณ ใต้ร่มลำพูยามพลบค่ำ
ฉันดื่มด่ำบรรยากาศอันสุขสันต์
ฝูงหิ่งห้อยทอแสงแข่งประชัน
นับร้อยพันวับแวมดูพร่างพราย
เสียงเกลียวคลื่นซัดสาดกับริมฝั่ง
หยาดน้ำค้างพรั่งพรูมิขาดหาย
ต้นลำพูโดดเดี่ยวไม่เดียวดาย
เพราะหิ่งห้อยล้อมรายอยู่มากมี

แต่คืนนี้ลำพูยังมีฉัน
อยู่เป็นเพื่อนด้วยกัน ณ ที่นี่
ช่วยเป็นที่พักพิงสักราตรี
พอได้ลี้หนีจากความวุ่นวาย
มองหิ่งห้อยบินลอยในอากาศ
คล้ายบังอาจท้าทายกับจันฉาย
ทอแสงวับวูบวาบดุจท้าทาย
เหมือนเจ้าหมายทอแสงแข่งกับจันทร์

ให้นึกถึงเรื่องเล่าแต่ก่อนเก่า
มีคนเล่ากล่าวขานจนถึงฉัน
มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเขารักกัน
ต่างผูกพันมั่นรักด้วยจริงใจ
ต้นลำพูคือชายผู้หมายมั่น
หิ่งห้อยนั้นคือหญิงสาวผู้สดใส
มาพบรักฝากฝันปันฤทัย
ซ่อนความนัยหมายรักจักจับจอง



แต่แล้วมีหนึ่งสาวเข้ามาคั่น
หมายแบ่งปันความรักจากเจ้าของ
ต้นโกงกางสาวกล้าหมายครอบครอง
ด้วยหมายปองครองใจเจ้าลำพู
สาวโกงกางมาหลงรักลำพูเจ้า
จึงหมายเข้าแทรกกลางคนทั้งคู่
แต่หนุ่มนั้นรักมั่นยอดพธู
จึงไม่อยู่ใกล้นางหมายห่างไกล

แต่โกงกางสาวเจ้าไม่ยอมแพ้
แม้ลำพูไม่แลสักแค่ไหน
ไม่รักกันไม่ว่าไม่เป็นไร
แต่อย่าหมายจากไปไม่ใยดี
โกงกางเจ้าจึงแผ่รากยึดเอาไว้
ลำพูนั้นจึงไร้ทางหลบหนี
ส่วนหิ่งห้อยด้วยรักเท่าชีวี
จึงพร้อมพลีอยู่เคียงคู่ลำพู
คือที่มาของต้นลำพูใหญ่
ว่าเหตุใดหิ่งห้อยจึงได้สิงสู่
เป็นเรื่องกล่าวเล่าขานให้ได้รู้
ยังคงอยู่คู่กาลมานานนม

พอนึกถึงเรื่องราวเหล่านั้นแล้ว
ก็ไม่แคล้วต้องนึกถึงรักขม
ด้วยเรานั้นก็เคยต้องตรอมตรม
ด้วยอารมณ์แอบรักเช่นโกงกาง
จึงต้องนั่งเดียวดายในที่นี่
ใต้ลำพูต้นนี้มิเคยห่าง
นับแต่วันที่รักเริ่มเรือนราง
เผื่อหิ่งห้อยนำทางห่างทุกข์ใจ

++ขุนพลน้อย(เขตต์)



บอกไม่ได้…..

บอกไม่ได้กับใจที่คิดรัก
มักทึกทักว่ายวนค้นแต่ฝัน
บอกไม่ได้กับใจร่ายรำพัน
ที่ทุกวันวนวุ่นคิดเคียงเธอ

บอกไม่ได้จู่จู่เพ้อเจ็บเศร้า
แอบเหงาเหงาเคล้าคอยคิดแต่เหม่อ
บอกไม่ได้กับห่วงหวงจนเพ้อ
แค่เพียงเผลอพบเจอเธอกับใคร

บอกไม่ได้กับหวามระรุ่มไหว
แม้ผ่านวันนานไกลยังคิดใคร่
บอกไม่ได้กับหวั่นที่ฝังใจ
ปั่นป่วนในอารมณ์จนคิดเกรง

บอกไม่ได้กับรักที่ไหลหลั่ง
พาภวังค์พล่ามเพ้อหาคนเก่ง
บอกไม่ได้ไยร่ำคิดตะเบ็ง
รู้แค่เร่งได้เธอมาเคียงกราย

……….ยามี่จัง///…



วันเหงาเหงา

หงอยเหงาแสนหนาวสั่น    ทุกคืนวันวุ่นหวั่นไหว
มองฟ้าดาวรำไร             พาหัวใจเหม่อมองดู
อยากปันเหงาให้รู้           กับหดหู่ที่ซ่อนอยู่
รู้สึกยากทนสู้                กอดเดียวดายผ่านเวลา

ในฝันก็เวิ้งว้าง              เหมือนจืดจางหมดคุณค่า
คืนฟ้ามืดใจผวา             ฉันอัดอั้นโหยหาเธอ
กับไออุ่นคนไกล           เหมือนหลับใหลพาใจเพ้อ
เดี๋ยวนี้ไม่ละเมอ            อุ่นของเธอช่างระคาย


++ปลาซิว++  

ลมพลิ้วแตะเหมือนอ้อมกอดคนตระกอง

ฝนโปรยปรายลมพลิ้วแผ่วอิงเคว้งคว้าง
ฟ้าเวิ้งกว้างเกินคะนึงในรอยฝัน
อยากแต่งแต้มเงาอาทรหลายหมื่นพัน
แล้วแบ่งชั้นนุ่มอบอุ่นคลุมอ่อนแอ

ห่อคิดถึงด้วยผืนรักที่ถักสาน
เป็นปราการกั้นเปล่าเปลี่ยวราวม่านแห
กลบรอยเศร้าลบรอยช้ำขัดท้อแท้
อุดรอยแพ้เสริมความชื่นอาบกายา

ใจสะสมด้วยซาบซึ้งและห่วงหวง
ทั่วทั้งทรวงหลงในป่าไฟเสน่หา
จะกี่ปีหรือหมดฟ้าถึงสิ้นหล้า
ความปรารถนายังมุ่งมั่นจะคว้าเงา

กลางนภาเมฆล่องวนเหมือนไุถ่ถาม
เคลื่อนคล้อยตามบังเหว่ว้ากลัวแผดเผา
รอยการุณที่เมฆทาบเคียงคลอเคล้า
นุ่มบางเบาราวมือเขาเอื้อมมาคล้อง

ฝนกระทบหน้าใจพราวซ่านสดใส
ในหัวใจอาบอิ่มไม่มีสอง
ลมพลิ้วแตะเหมือนอ้อมกอดคนตระกอง
ใจคอยท่องอยากพบเขาท่ามฝนพรำ

นอกหน้าต่างเสียงฝนที่ชื้นแฉะ
เหมือนคนแวะมาตามทางที่มักย้ำ  
รอยยินดีกระจ่างทั่วเกินจดจำ
เมื่อมือคล้ำยื่นเข้ามาปลอบประโลม

<<+++วินุชตา+++>>



กล่องความรักว่างเปล่า

แบ่งปันความสงสารปลอบตัวเองตอนใจเหงา
ให้รอยอบอุ่นบางเบาช่วยปลดความเศร้า
กับความรักเร้นที่เคยมีและประทับราวแผ่นเงา
ยังคงเหน็บหนาวไร้ทางสอนใจเขลาให้ทน

ที่พักพึ่งของตัวเองในตอนคืนหนาว
คือรอยเต้นแผ่วผ่าวของใจที่ฉงน
เฝ้าร้อนรนทนเจ็บกับรักที่เคยค้น
แต่หลุดพ้นจากใจภักดิ์ที่เคยครอง

กล่องความรักที่เก็บขังจึงว่างเปล่า
มีเพียงลมบรรเทาช้ำคอยลอดร่อง
กับความรักวันวานที่สมปอง
ยังหม่นหมองเหมือนฟ้าคืนไร้ดาว

(^-เงานิรนาม-^)  



ถนนสายฝันเปลี่ยนทางเดิน

บนถนนสายความฝันที่ไม่เคยจบ
พาเรามาพานพบคนที่ใจเคยมั่นหมาย
เคยเดินจูงมือกันมองนกกาแนบเคียงข้างกาย
เคยชี้ชมสิ่งมากมายให้ชื่นใจ  

แล้วสายฝันของถนนก็ย้ายหาย
ไปสู่สายหดหู่เดียวดายมีแต่ร่ำไห้
เขาลงรถจากลาจากไปไกล
เหลือรอยไหม้ตามทางให้โหยหารอ


(^-เงานิรนาม-^)    




ส่งคิดถึง..ด้วยชำร่วยที่สวยน่ารัก

วันนี้ฉันคิดถึงคุณอีกแล้ว
ฉันคิดว่าฉันคิดถึงคุณมากขึ้นทุกๆวัน
บางวันฉันก็นั่งมองดาว
บางวันฉันก็นั่งมองจันทร์
วันอาทิตย์ฉันพยายามตื่นเช้าๆ
แล้วส่งความคิดถึงฝากดวงตะวันไปให้คุณ

บางวันฉันเขียนคิดถึงใส่หน้ากระดาษ
บางวันฉันก็พับรูปหัวใจใส่โถแทนคิดถึง
บางวันฉันผสมสีใส่เกลือแยกเป็นชั้นๆใส่ขวด ปิดจุกผูกโบว์
เพื่อจะเก็บไว้ให้คุณ
ฉันพยายามทำสิ่งดีๆให้คุณ
เพราะเคยมีคนบอกฉันว่า
จะช่วยให้คนรักหายป่วยเร็วขึ้น

ถ้าใจเราสวยงาม
ฉันจึงทดแทนคิดถึงคุณด้วย
สิ่งชำร่วยสวยๆ  
คุณบอกว่าให้ฉันไปเยี่ยมคุณ เมื่อวันหยุดที่ฉันว่าง

ก่อนไปพบคุณ ในครั้งหน้า
ฉันจะนำสิ่งสวยๆไปให้คุณมากที่สุด
เพื่อให้ใจคุณสบาย ใจคุณงดงามด้วย
ขาที่เจ็บของคุณจะได้หายเร็วๆ
คุณจะได้มาทำงานเร็วๆ
และเราจะได้พบกันเหมือนเดิมนะคะที่รัก

—-ไม้ข้างฝา—-  




ครั้งหนึ่งของเวลา

ความหงอยเหงา………..ในคืนที่หนาวสั่น
อยากแบ่งปันให้รับรู้………..เพื่อผ่อนผัน
ในความฝันที่อ้างว้าง………..พาไหวหวั่น
จึงอัดอั้นโหยหา…………กับคนไกล

ลมแผ่วพริ้วละอองฝน………..ก็โปรยหนา
ทั่วท้องฟ้ามืดสนิท…………เหมือนหลับใหล
ช่างเหว่ว้าระทมทุกข์…………ทั้งกายใจ
เหมือนมอดไหม้ดับสูญ………..กับสายลม  

นั่งกอดเข่าแหงนหน้า…………มองนภา
ในอุราอยากถามฝน…………สุขหรือขม
เจ้าเศร้าใจวันกี่หน…………ในอารมณ์
เคยหกล้มจมเศร้า………….กี่เวลา

เหงาเปล่าเปลี่ยวยามเหินห่าง……….จากกันไกล
สุดอาลัยสุดทนกลั้น……….กับน้ำตา
คิดร้องไห้เหมือนฝนบ้าง……….เพราะใจเจ็บล้า
แต่ใช่ว่าจะปลอบใจ………..ได้เพียงพอ

^^o..อนุตา..o^^



ความเข้าใจ

การที่อาจจะไม่มีใครเข้าใจ
ในการกระทำของตัวเราในบางครั้ง
ไม่ได้หมายความว่าเราทำผิดเสมอไป


แต่

ในโลกของความรัก
การที่ทุกอย่างอาจเปลี่ยนแปลงไป
เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้แน่นอน  


เสียใจไหม?
เสียใจแน่
กับสิ่งที่ไม่อาจหวนคืนมา

อธิบายสิ?
ถ้าการอธิบายแล้วเกิดเขาระแวงยิ่งขึ้นละ

ช่างเขาสิ
เราทำหน้าที่ๆดีของคนรักครบแล้ว

ดังนั้นทุกครั้งที่เกิดมีรัก

จงหมั่นใจเถิด
การสอบเข้าเรียน
การสอบเข้าทำงาน
เรายังเคย…
สอบไม่ผ่านจริงไหมละ?


ถ้าเราคิดเช่นนี้ได้ในวันนี้
รัก ที่อาจต้องสูญเสียไปเพราะ
“เขาระแวง”
มันก็อาจเกิดขึ้นได้อีกครั้ง..
กับคนใหม่ที่เข้ามา  

แต่ถ้าเราไม่กลัว..

เหมือนการมีประสบการณ์
ในการสอบตก

เราจะไม่กล้า..
ท่องหนังสือเพื่อสอบใหมอีกครั้งเชียวรึ?


แต่ถ้าโชคดีเขาเกิดเชื่อเราละ?

ความระแวงก็จะเหือดหายไป
ความรักและความมั่นใจจะกลับมามากยิ่งขึ้น
ใครเชื่อบ้างว่า..จะ..ไม่มีทาง?เป็นไปได้

อนุตา…………….  

วาเลนไทน์

ท่ามหมู่ชนม์……….หรรษา..วาเลนไทน์
ข้าฯ..กลับยืน………เปลี่ยวดาย..ใต้ฟ้าหนาว
ท่ามพลุไฟ………….พรึบพร่าง..สว่างพราว
ข้าฯ..กลับนั่ง……….ปวดร้าว..นับ..ดาวจร

ท่ามเสียงชนม์…….ก่นอื้อ..ของมื้อค่ำ
ข้าฯ..กลับฉ่ำ……….น้ำตา..ลงพร่าหมอน
ท่ามดอกไม้………..เชิดช่อ..อรชร
ข้าฯ..กลับนอน…….กอดฟาง..ข้างกองไฟ…

………………………………………………………

คือคน…เขียนคำ……….โดย…ปางสีฝุ่น

( ..วเนจร..ในทางฝัน..สู่คืนวัน..อันเรืองค่า..วนาคม.. )




ลมหนาวพาคิดถึง

เมื่ออากาศหนาว ……ใจก็ผ่าวด้วยคิดถึง
อารมณ์พลอยดื้อดึง ……หวังคนซึ้งๆมาปลอบใจ

เห็นคนอื่นมีหลากรัก ……ใจก็ทึกทักหวั่นไหว
ไม่อยากอยู่กับเดียวดาย ……ที่มากมายเหมือนประชัน

ก็หงอยเหงาที่พรั่น …..เหมือนสวรรค์ที่ทิ้งฉัน
ชอบมาเยี่ยมรังแกกัน …..ให้ทุกวันต้องเหว่ว้าใจ

(^-เงานิรนาม-^)  



พลัดพรากรอยอุ่นเมื่อรักร้าง
เสียดายเอย………เสียดาย……..วันหวาน.
ผ่านวันวาน……..ที่คิดถึง……..แสนเปลี่ยว
หยดน้ำตา……..คอยเติม……..ความโดดเดียว
ให้ใจเกี่ยว……..หนามช้ำ……..ดื่มด่ำนาน

เจ็บหนาวร้าว……..พลัดพราก……..ความอบอุ่น
สิ่งเคยคุ้น……..กลายเป็น……..ทุกข์สืบสาน
คอยเกาะเกี่ยว…….โศกซม……..ตลอดกาล
ราวกับปาน……..เจ้าชีวิต……..คอยริดรอน


(^-เงานิรนาม-^)  




ขอบคุณสำหรับความรัก
ก็แค่คิดถึงคนหนึ่งที่เคยใกล้ชิด
ในดวงจิตไม่เคยลืมไม่เคยเลือน
แม้เธอห่างไปไกลเพราะหน้านานนับเดือน
ฉันยังรู้สึกเสมือนเธอใกล้แค่มีเงาบัง

เธอที่รักของฉันๆนั้นยังเป็นห่วง
แม้จะเลยล่วงมานานหลายวันจากที่หวัง
ยังคงรอข่าวจากเธอเต็มภวังค์
และไม่เคยชิงชังหรือเบื่อหน่ายที่จะเฝ้ารอ

ไม่อยากให้เราห่างกันนะที่รัก
ขอได้ใกล้ชิดเธอบ้างแม้จะเป็นเพียงแค่ในฝันก็ยังดี
คืนนี้เธอยังมองดูดาวที่ฟ้าเหมือนฉันไหม
ส่วนฉันนั้นกำลังอ้อนวอนดาวให้กระซิบบอกเธอ
ว่าฉันมีแต่เธอคนเดียวจริงๆนะ

ระยะทางไม่ใช่อุปสรรค
เพราะเธอไม่เคยอยู่ห่างในความรู้สึกของฉันสักนิดเดียว
ฉันสัมผัสได้ถึงความห่วงใยผูกพันของเธอ
ความรู้สึกที่สื่อว่าเรายังมีกันและกันตลอดเวลา

ขอบคุณสำหรับความรัก ที่ทำให้ฉันพบเธอ
ขอบคุณสำหรับการพบกัน บนเส้นทางพรหมลิขิต
ขอบคุณกับวันที่เธอผ่านเข้ามาให้ฉันรัก
ขอบคุณดวงดาวที่เป็นสื่อให้เราฝากคิดถึงให้แก่กัน
สุดท้ายคืนนี้ที่ฉันอยากฝากดาวที่รักคือ
ฉันยังรักเธอค่ะ

—-ไม้ข้างฝา—-  




ฟังฝน
ฟังเสียงฝนมองฟ้าครุ่นคิดฝัน
ถ้านั่งเคียงคลอกันคงสุขใส
รสชื่นหวานของฝันวะวาบใจ
เหมือนมีกันในใจให้อาวรณ์

รสฝันเคลิ้มหวานเกินจะไขขาน
ที่ในใจเบิกบานเพราะหวานหลอน
มองฝนพรำปรอยปรอยใจอ่อนรอน
ผ่านค่อนคืนยังรุ่มยังระรัว

คิดถึงใครที่ใดหรือใดหนอ
ใจจึงก่อรอยวุ่นกรุ่นไปทั่ว
สายลมเอยไยกรายมาข้างตัว
หรือเจ้ากลัวว้าวุ่นเหมือนใจเรา


วินุชตา…  

…..ตะไคร่น้ำ…สู่…แดนดาว…..

ตะไคร่น้ำสานสาย…………สืบเหล่า…เผ่าพงศ์
สู่ไพรพฤกษ์ลึกแดนดง….เพิงพุ่ม
ป่ายปีนสู่ขุมขอน……………ตะเกียกตะกาย
เกาะเกี่ยวคาคบไม้………..โต้ลม…….ต้าน…..ตะวัน..



ตะไคร่น้ำสานสาย…………สืบเหล่า….เผ่าพงศ์
สู่ไพรพฤกษ์ลึกแดนดง….เพิงพัก
ป่ายปีนสู่ยางยูง…………….ตะเกียกตะกาย
เกาะเกี่ยวกิ่งก้านใบ……..อาบลม……ชม……จันทร์..



ตะไคร่น้ำสานสาย…………สืบเหล่า….เผ่าพงศ์
สู่ไพรพฤกษ์ลึกแดนดง…..เพิงผา
ป่ายปีนสู่ภูสูง………………..ตะเกียกตะกาย
เกาะเกี่ยวโขดหินไว้………ล้อลม……..ห่ม…….ดาว….


………………………………………………………………

คือคน…เขียนคำ……..โดย…”ปางสีฝุ่น”  




ฝากเธอเก็บดาว


อยากแบ่งปันความเหงาสักครึ่งหนึ่ง
ฝากลมลอยถึงเธอคนไกลห่าง
เพื่อปลดเปลื้องเหนื่อยล้าที่แอบวาง
ให้ใจร้างปวดเจ็บเลิกลำพอง

จากหน้าต่างมองฟ้าเห็นดาวสวย
อยากให้เธอมาช่วยเก็บใส่ห้อง
ให้แสงดาวสาดฉายงามเรืองรอง
ช่วยปกป้องเงามืดที่แอบไว้

ไม่อยากให้เงามืดมาสุมใส่
เพราะหวั่นไหวมักตามเข้ามาใกล้
ถ้าเธอเห็นดาวสวยอย่าร่ำไร
ช่วยเก็บไว้ให้ฉันคลายวุ่นวาย

>>>ลูกแก้ว<<<




วันวาน


มองเงาจันทร์ในน้ำใจครวญหา
ความเหว่ว้าคลอเคียงเหมือนเคลียคู่
เสียงน้ำค้างเหยาะหยดเหมือนจะรู้
ใจอดสูด้วยทุกข์มากเพียงไร

ศาลาไม้ตรงนั้นเคยยืนเหม่อ
ใจคอยเผลอครุ่นคิดหยุดไม่ไหว
นั่นม้านั่งข้างขวาก็เคยไป
ตรงพุ่มไม้ก็เคยนั่งพักรอ

จันทร์กระจ่างแต้มฟ้ามิห่างหาย
แต่คนกรายกลับหายไม่เหลือหลอ
เหลือเพียงจันทร์กับเราเฝ้าเพ้อพ้อ
ใครกันหนอลืมสิ้นสิ่งเคยมี

หยิบกุหลาบเปี่ยมหนามมาลูบเล่น
หนามทิ่มแทงเป็นแผลเลือดไหลถี่
แต่ฤดีกลับเงียบขาดเจ็บลี้
เหมือนชีวีชินชาหมดร้อนเย็น

ฟ้าเริ่มใสสว่างด้วยแสงฉาย
ใจกลับยากย้ายเคลื่อนหนีทุกข์เข็ญ
เศร้าซุกซนซ่อนลึกสุดจะเค้น
ยากแคะเข็นให้หมดรอยเจ็บร้าว

อยากให้ใจเวิ้งว้างเหมือนว่างเปล่า
หยุดหงอยเหงาห้ามมาเหยียบย่างก้าว
ให้ทุกที่ในใจหมดข่าวคราว
ให้เรื่องเขาหลุดลอยไปกับลม

*-อารตี-*



ไข้ระทม

ลั่นทมอวลกรุ่นกลิ่นลอยตามฝน
เหมือนถนนทุกสายต่างร้องไห้
ยิ่งลมพลิ้วกลิ่นเศร้ากระจายไกล
พาจิตใจป่วยไข้ช้ำชาชิน

ลั่นทมเอยเจ้าเหงาหรือเศร้าโศก
ไยย้ายโยกโบกกลิ่นกรายถวิล
หรือเจ้าช้ำเดียวดายเป็นอาจิณ
หรือเคยชินหลงบ่วงห่วงระทม

เสียงลมครวญคล้ายดังเจ้าซุกซ่อน
รอนร้าวร้อนหล่นเกลื่อนห่มกลิ่นขม
กลิ่นอาบอวลช่างเศร้าเคล้าระทม
ใจซับซ้อนซมซ่อนทุกข์วังเวง

กลีบเบาบางบนทางที่เดินผ่าน
เหมือนทั่วลานเรียงหนามทิ่มข่มเหง
ทั่วทุกทิศกลิ่นโศกเปิดบรรเลง
เหมือนวางเพลงคร่ำครวญหลอนบนทาง

ลั่นทมเคว้งคนคว้างบาดวิถี
ฟ้าเปลี่ยนสีหมองหม่นดูเวิ้งกว้าง
รอยเดียวดายลามไหม้ไม่จากจาง
กลิ่นสดใสเหินห่างสุดสายตา

^^โอเลี้ยง^^ (ญามี้)



เมื่อเราพบกัน

เราพบกันครั้งแรก ฉันรู้สึกแปลกมากๆ
และคุณก็เหมือนกัน
คุณบอกซ้ำๆหลายๆหนว่า
เรารู้จักกันมาก่อนใช่ไหม?

แต่ฉันตอกกลับว่า
อย่ามาอำเลยลูกเล่นนี้เจอมาบ่อยๆ
แต่ในใจฉันรู้ดีว่า
ฉันคิดแบบคุณเลย เหมือนเรารู้จักกันมาก่อน
รู้จักมานาน แปลกมากๆ

ต่อมาเมื่อป้าของฉันมาหา
ฉันเห็นหน้าป้าฉันคิดออกทันที
คุณเป็นลูกชายป้านิดนั่นเอง

ป้านิดเป็นเพื่อนของป้าฉัน
ป้านิดมาหาป้าของฉันบ่อยๆ
หน้าคุณเหมือนแม่มาก
ฉันจึงรู้สึกเหมือนเราเคยพบกันนั่นเอง

และวันนั้นเราก็ได้พบกันต่อหน้าป้าของฉันและแม่ของคุณ
ป้าของฉันให้คุณดูแลฉัน
เพราะฉันมาพักที่หอพักเพื่อสอบเข้าเรียนต่อ

เมื่อป้าของฉันและแม่ของคุณกลับไปบ้านนอก
คุณมักหาโอกาสมาเยี่ยมฉัน
และแล้วเราก็รักกัน
แต่เป็นความรักที่ฉันเบื่อ
เบื่อกับการบอกรักอย่างพร่ำเพรื่อของคุณ

ฉันจะไปไหนคุณก็ชอบโทรมาถามตลอดเวลา
ฉันไม่อยากตอบคุณแล้ว
แล้วเราก็ทะเลาะกัน
คุณหายหน้าไป
นานๆๆๆจนฉันเหงา

ฉันเริ่มร้องไห้คิดถึงคุณ
คิดวันคิดคืน
วันหนึ่งเมื่อเลิกเรียน
ฉันเห็นคุณยืนรอที่เก่า
ฉันวิ่งเข้าไปหาคุณด้วยความดีใจ

แล้วฉันก็เห็น
คุณบาดเจ็บโดนรถชน
คุณไม่มาหาฉันเพราะสลบนอนโรงพยาบาล
ฉันร้องไห้อีกครั้ง

ครั้งนี้เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ
ดีใจที่คุณกลับมา
กลับมาดูแลฉัน
ขอบคุณค่ะที่รัก

—-ไม้ข้างฝา—-