กระท่อมริมธาร

        ตั้งแต่เกิดมา จำความได้ ก็รู้สึกว่าภูเขาคู่กรณีเจ้ากรรมมันก็ตั้งอยู่หน้าบ้านฉันแล้ว ทำยังงัยก็ไม่สามารถย้ายมันได้ มันเลยส่งผลให้ตระกูลของฉันตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันถูกตราหน้าว่าเป็นคนหลังเขา บางคนก็เรียกคนไกลปืนเที่ยงบ้าง บางทีก็เรียกพวกบ้านนอกก็มี ฉันไม่รู้หรอกว่ามันสำคัญยังงัยถึงต้องแบ่งพวกกันด้วย ทั้งๆที่ก็กินข้าวเหมือนกันไม่ได้กินหญ้าสักหน่อย พวกคุณรู้เปล่าเวลาฉันดูข่าวในแต่ละวันฉันจะรู้สึกรันทดมาก พวกคุณที่คุยนักคุยหนาว่าเป็นผู้เจริญกลับทำอะไรที่ฉันคาดไม่ถึงว่ามนุษย์ด้วยกันจะสามารถทำกันได้ลงคอ เฮ้อ!..บางทีฉันคิดว่าพวกคุณอาจเครียดเกินไป จำเป็นต้องพักบ้างหาเวลามาเรียนรู้แลกเปลี่ยนกับคนหลังเขาอย่างฉันบ้าง ฉันคิดว่าคุณจะต้องดีขึ้นแน่ๆ…ฉันเชื่ออย่างนั้นจริงๆ.