นาวา

ภาพโดย : ซาบู

จริงรึ…….?
ที่ว่าท้องฟ้าใส
หรือกลบเกลื่อนสิ่งใดไว้
ไหน-ดวงดาวพราวพร่าง

ฟ้ามืด………
กลับเห็นดาวสุกสว่าง
ความมืดหาได้ปกปิดอำพราง!??
แต่เปิดเผยเส้นทางแห่งฟ้า

เราเล่า…….?
ใช่สามารถเลือกเป็นไป-เป็นมา
เลือกอยู่ในด้านดีกว่า
หรือยินดีปรีดาความมืด-ก็มิต่าง

ท้องฟ้า………..
ยังเป็นห้วงแห่งมืด-สว่าง
แม้น”เงางำ”สามารถ”เปิดเผย”แนวทาง
แต่ท้องฟ้าก็ยังมิกว้างเกินใจ

(ภาพโดย : ซาบู)

ขอบฟ้า…….
หลบอยู่หลังแมกไม้นั่น
หรือว่าเพียงเพราะมัน
อยู่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ไหน………?
ดวงตะวันอันแหว่งวิ่น
ส่องพียงแสงมิให้ได้ยลยิน
ให้ชีวินก็พอแล้ว ??!

ต้นไม้…….
เกิดจากแสงอันเพริศแพร้ว
เป็นลำต้น กิ่ง ใบ พราวแพรว
ตายแล้ว?-ดูแห้งกรัง

เขาสูง……..
ลมก็โชยพัด-พลั้ง
โค่นลำลายไม้หักพัง
แต่ก็ยังเหลือราก ตอ….ฯ

บาดแผลนั้นลึกล้ำ
ภายนอกดูเหมือนปวดแปลบ
แต่ในใจนั้นเหน็บหนาว
แม้แสงแดดแผดกล้า
ภายในยังสั่นสะท้าน

โถ……..
ความเจ็บปวดมิได้อยู่ที่ผิวสัมผัสรู้
แต่เป็นใจจินตนาการ.

ดวงดาว…….ก็สุกสกาวพร่างพราวราวฟ้า
ดวงตา……สุกใสยิ่งกว่าดาราดวงใด
เวิ้งฟ้า…….กว้างใหญ่เกินกว่าจะโบกบินไป
ดวงใจ……..วูบไหวไกลกว่าฟากฟ้ามากั้น

เมฆหมอกอันใด
จะมากั้นใจ  ให้ไหวหวั่น
ป่ายปีนเอื้อมจันทร์  เอื้อมให้ถึงฝันอันยิ่งใหญ่
ทะเลทุกข์โศกท่วมโลกเปียกใจ  สลัดทิ้งไปขึ้นฝั่งฉุดรั้งวิญญาณ์

สายลม……กระพือพัดโหมโค่นล้มพฤกษา
นาวา……โอนเอนไปมามิท้าสู้ลม
สายน้ำ…….ไหลบ่ามาซ้ำตอกย้ำให้จม
แต่ทุกข์ตรม……..และความขื่นขมถูกพัดพาไป

ในโลกสับสน  ผู้คนแก่งแย่ง
น้ำใจก็แล้ง  น้ำตาไม่แห้งเหือดหาย
มันเปียกกับหมอน  แทรกซ้อนซึมซับมลาย
เจ้าปล่อยหัวใจให้พังทลาย  หรือโลกเลวร้ายกับเจ้าเพียงนั้น

อย่าเหยียบหัวใจให้มันปี้ป่น
ผ่านทุกข์กี่หน  ผ่านสุขระคนปนกัน
โลกมันเลวร้าย  หรือใจย่ำแย่แปรผัน
เรามองดูโลกได้เท่าๆ กัน  แบ่งปันหัวใจดีกว่า

จะเปิดหัวใจไว้รอรับเจ้า
สิ่งใดกันเล่า  ที่ใจเจ้าเฝ้าฝันหา
เปิดอกคุยกัน  สุขสันต์พลิกฟื้นวิญญาณ์
นรกสวรรค์อยู่ในอุรา  นิทราแล้วตื่นชื่นทรวง

ฟ้าร้องครืนครัน
ดังมาจากเกลื่อนกลุ่มเมฆดำ
แดดบ่ายหลบเร้นไม่เห็นสาย
ฝูงสาริกาส่งเสียงเซ็งแซ่
ดูมันมีความสุข
ดั่งคล้ายล่วงรู้สภาพอากาศ
ฝนชุกอย่างนี้
ต้นไม้ใบหญ้ายิ่งสมบูรณ์
เหล่าหนอนแมลงย่อมอุดม

ชาวนาแหงนมองท้องฟ้า
หยาดเหงื่อยังพราวหน้า
’..รีบๆ เถิด ข้าวกำลังงอกงาม..’
รอยยิ้มฉายอยู่ในแววตา

ชั่วเม็ดเหงื่อไหลหยาดหยด
ก่อนชายผ้าเคียนเอวซับซึม
เมฆก็เปลี่ยนรูป

ท้องฟ้าดูลางเลือน
ชาวนาแบกจอบถึงโรงนา
มองไม่เห็นฟ้าแล่บ ณ เบื้องหลังโพ้น
ฉวยขันน้ำกลั้วคอ-กลืน
หวังไล่ก้อนสะอื้นให้ลงไป
’..พรุ่งนี้เถอะ พรุ่งนี้..’

นกเอี้ยงสาริกาฝูงนั้นบินจากไปนานแล้ว.

เป็นเช้าที่อากาศสดใส
ท้องฟ้าทางทิศเหนือมีเมฆก้อนใหญ่ราวภูเขาน้ำแข็ง ภูเขาที่กำลังละลาย
แลดูแปลกตาในแสงแดดเช้า

ทุกหน ทุกแห่ง ดูแพรวพราวสุกสว่างไปทั่ว
แม้ฐานเมฆด้านตะวันตก ก็ซับแสงไว้จนเรืองรอง

ใช่…
ไม่มีที่ใดบนโลกที่แสงอาทิตย์สาดส่องไปไม่ถึง
ประดาสิ่งชั่วร้ายเลวทรามทั้งหลายก็เช่นกัน
เพียงรอวันจักเปิดเผยเท่านั้น

มุมมืดในใจคนเล่า…
แสงแดดนั้นสาดส่องถึงไหม??

       ชาวป่าชาวเขานั้นมีประเพณีวัฒนธรรมในการรักษาป่าไม้สืบทอดกันมาอย่างเหนียวแน่น พวกเขาจะไม่ทำลายป่า เพราะเชื่อว่าจะทำให้ผิดผี ผิดประเพณี หากมีใครละเมิดจะล้มป่วย พวกเขามีประเพณีบวชป่า เลี้ยงผีป่า ผีต้นน้ำ ผีเจ้าที่ ซึ่งทำให้ป่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ส่งผลให้ไม่มีการตัดไม้ทำลายป่าโดยปริยาย อย่างชาวปกากะญอ มีประเพณีเอาสายสะดือเด็กเกิดใหม่ใส่กระบอกไม้ไผ่ไปผูกไว้กับต้นไม้ เมื่อโตขึ้นเด็กเจ้าของสายสะดือนั้นต้องดูแลต้นไม้ต้นนั้นอย่างดีที่สุด เท่าชีวิตเลยทีเดียว ทำให้ต้นไม้แต่ละต้นเป็นที่หวงแหน ไม่ถูกตัดทำลาย
       ชุมชนบ้านหลังเมือง ชุมชนดีเด่นด้านการดูแลรักษาธรรมชาติ รางวัลลูกโลกสีเขียว ประจำปี 2549 เป็นตัวอย่างของชุมชนท้องถิ่นที่ยังสามารถดำรงแนวทางแห่งประเพณีชาวป่าเขาเอาไว้ได้ ในโลกแห่งความเป็นจริงที่มนุษย์ต่างแย่งชิงทรัพยากรกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ชาวบ้านอยู่กับธรรมชาติโดยร่วมกันกำหนดแนวทางการจัดการขึ้นมาเอง ผืนป่าถูกแบ่งเป็นสองส่วน คือส่วนที่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ซึ่งห้ามใช้เด็ดขาด กับส่วนที่เป็นพื้นที่ใช้สอยสำหรับหาของป่าได้ บางแห่งของลำห้วยจัดให้เป็นเขตอนุรักษ์พันธุ์ปลา มีการทำฝายกักเก็บน้ำในฤดูแล้ง และหากเกิดไฟป่าชาวบ้านจะทำแนวกันไฟ ช่วยกันดับไฟ


ขอบคุณภาพจาก www.sarakadee.com

       โดยวิสัยของชนเผ่าเขาไม่ได้เป็นคนทำลายป่า มีแต่คนเผ่าอื่นหรือคนพื้นราบเท่านั้นที่เป็นตัวการที่แท้จริง ด้วยการเผาป่าเพื่อเก็บของป่า หรือจุดไฟล่าสัตว์ ที่ร้ายไปกว่านั้น คือการเข้ามาส่งเสริมให้ปลูกพืชผักขาย (โดยการให้กู้เงินหรือเชื่อสินค้าได้) อันนำไปสู่การล่มสลายของชนเผ่าในหลายจังหวัด จากการนำรายได้มาเป็นเหยื่อล่อ และการนำเข้าวัฒนธรรมเมือง เช่น จานดาวเทียม ทีวี ตู้เย็น เครื่องเสียง เครื่องเล่นซีดี-ดีวีดี ขนมกรุบกรอบ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำอัดลม เหล้า-เบียร์ เสื้อผ้าสมัยใหม่ และโทรศัพท์มือถือ สุดท้ายต้องเป็นหนี้สินท่วมตัว จนต้องพึ่งยาบ้า (โดยการเสพเพื่อหนีปัญหาหรือขายนำเงินมาใช้หนี้ก้อนโต) ขณะที่ธรรมชาติก็ถูกทำลายจากการแผ้วถางป่า เกิดความแห้งแล้ง น้ำขาดแคลนเพราะการใช้มากเกินไป เกิดมลพิษจากยาฆ่าแมลง ยาฆ่าหญ้า และปุ๋ยเคมี
        แล้วชนเผ่าอย่างชุมชนบ้านหลังเมือง อาจกลายเป็นเพียงชนเผ่าในอุดมคติเท่านั้น…

       เชิญอ่าน หนี้(เจ้า)กรรม

”….เดี๋ยวนี้ผู้คนโง่ลงกว่าเดิม แต่ขยันออกความคิดเห็นมากขึ้น….” *

ตัวโง่งมอย่างเรา…
ทั้งไม่ใคร่อยากปรากฏตัว
ทั้งไม่ชอบออกความคิดเห็น
มีชีวิตอยู่ในโลกของตนเอง

โลกที่ผู้คนสับสนมากมาย-แต่ไม่สนใจกันและกัน

แท้จริงแล้ว…
เป็นเราใคร่ที่จะอยู่ในสังคมผู้คน
แต่ไม่พอใจคบหากับเขาเหล่านั้น?

บางคนเคยถาม “…ไม่คิดอยากไปจากที่นี่หรือ?..”  “…ท่านอยู่เฝ้าอะไรที่นี่?…”
เรายังไม่คิดจะไปจากที่นี่ เพราะอยากพัฒนาที่นี่
แต่พวกเขากลับคิดว่าเราอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว

พวกเขาต้องการสิ่งใด?

เรามองว่า…
หลายคนที่นี่อยู่อย่างเอาตัวรอด…ตามน้ำ
พร้อมที่จะเลือกอยู่ฝ่ายที่เข้มแข็งกว่า ถึงจะเป็นฝ่ายผิด
เราเล่า…
การที่เราไม่กล้าอยู่ท่ามกลางผู้คน ย่อมเพราะกลัวเป็นเป้าสายตา
การที่เราไม่กล้าแสดงความคิดเห็น ย่อมเพราะกลัวสร้างศัตรู

เราต่างไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย


————————————————————————-
* จากภาพยนตร์เรื่อง The Human Stain : 2546

ฝนต้นฤดูขาดเม็ดไปเมื่อเช้า
หลังจากตกๆ หยุดๆ มาตลอดหลายวัน
ในท้องนาย่อมมีน้ำ
ในน้ำมีกบเขียด-กำลังส่งเสียงร้องเซ็งแซ่
มันตื่นเต้นกับน้ำใหม่
รีบออกมาจากที่ซ่อนตามสัญชาตญาณการสืบพันธุ์

เราเล่า…
ชีวิตซอมซ่อนั้นรอฝนแรก
เพื่อชโลมจิตใจให้เบิกบานกระนั้น ?
กบเขียดสัมพันธ์ชีวิต-เผ่าพันธุ์กับสายฝน
ผู้คนจิตใจแห้งแล้ง
รอน้ำฝนรดริน…ได้อย่างไร

สามขุมที่ฉันย่าง
มิครบเหลี่ยมจัตุรัส
ความหนักแน่นของฉัน
นั้นดีพร้อม…?

ใบมีดโกน….
ทั้งคมกริบ ทั้งเบาบาง
บาดลึกในเลือดเนื้อ ให้เจ็บปวด

คารมคน….
ทั้งคมคาย ทั้งแผ่วพลิ้ว
เชือดเฉือน บาดลึก
แต่ไม่เจ็บที่ผิวกาย

เรื่องราวของความรัก
มีขอบเขตกว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง
เสียดาย….
ชีวิตคนเรานี้สั้นนัก
จึงไม่อาจพิสูจน์ความรักได้ถ้วนทั่ว

มีคนอยู่สองแบบ
หนึ่ง คือปล่อยชีวิตให้โลดแล่น
ไปตามใจปรารถนา ด้วยเสรี
หนึ่ง คือครุ่นคิดใคร่ครวญถึงชีวิต
ตรึกตรองในทุกสิ่ง ด้วยระมัดระวัง

นั่นคือคนๆ เดียวกัน
หากแต่อยู่ต่างวาระ
บางครั้งจึงคิด บางครั้งจึงสนาน
คำพูดของทั้งสองคน
มาจากหัวใจดวงเดียวกัน

เรือลำนั้น…….
ล่องลอยอยู่กลางห้วงน้ำอันกว้างใหญ่ ลึกล้ำ
ผ่านเปลวแดดร้อนแรงแห่งวัน
และสายลมเยียบเย็นของรัตติกาล
เผชิญคลื่นลมแรงด้วยเข้มแข็ง
อดทนเพื่อฝั่งฝันอันแสนไกล
ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย?

หากเรือเจ้ารู้จักเหน็ดเหนื่อย
สายน้ำเล่า?
เรือน้อยใหญ่สามารถเลือกเส้นทางเดิน ร่องน้ำ
ทว่าสายน้ำ…มิเคยได้เลือกเรือลอยลำ