นาวา

เย็นย่ำค่ำ
ลืมตามาพบแสงสุดท้าย
ในใจคล้ายปีติ
หากบางสิ่งกำลังคืบคลาน

แสงเดินทางเร็วไว
ความมืดใยเหมือนเนิบนาน
ทุกสรรพสิ่งดูดกลืนสีดำไว้
อย่างมูมมาม

โมงยามนี้
เป็นทั้งวาระสุดท้ายและจุดเริ่มต้น
ปิดประตูทิวาเถิด
ราตรีจักส่องสว่าง!!

ค่ำคืนนี้…
ฉันนั่งอยู่ริมน้ำเพียงลำพัง
แสงเงินแสงทองหมดไปนานแล้ว
เหลือเพียงแสงไฟทอดทาบผิวน้ำ

ท้องฟ้า…
ดูเหมือนใบหน้าคนรักตอนจากลา
ดวงดาว…
เหมือนดวงตาเศร้าคู่นั้น
หิ่งห้อยวับแวม ดั่งน้ำตาต้องแสงไฟ

เหงานะ…
คิดถึงเธอจัง

ไฟดับแล้ว
ดวงตาก็ปิดสนิท
แต่ใจยังเบิกโพลง
เคลื่อนไหวไม่ยอมนิ่ง

โลดแล่นไปเถิด
มิพักต้องฉุดรั้ง
หากรู้จักเคลื่อนไป
ใจย่อมรู้จักเคลื่อนมา

ข้างนอกนั่นสายลมโบก
ใบไม้แห้งปลิดขั้วร่วงหล่นแล้ว
ดวงใจก็อ่อนไหว
แม้ลมพัดไปไม่ถึง

นกเกาะบนปลายไม้
จับจ้องไปในท้องน้ำ
รอคอยอย่างอดทน
จนแมลงบินผ่านมา

ผิวน้ำกระเพื่อมเป็นริ้วระลอก
นกน้อยบินโฉบไปแล้ว
ยินเพียงเสียงร้องเริงร่า

แมลงขยับปีกร่อนลงพุ่มใบเขียว
มิได้รีบร้อน
เหมือนรับรู้ว่า
ที่นกน้อยกลืนกินมิใช่เผ่าพันธุ์ตน

ฟ้าร้องครืนครัน
ดังมาจากเกลื่อนกลุ่มเมฆดำ
แดดบ่ายหลบเร้นไม่เห็นสาย
ฝูงสาริกาส่งเสียงเซ็งแซ่
ดูมันมีความสุข
ดั่งคล้ายล่วงรู้สภาพอากาศ
ฝนชุกอย่างนี้
ต้นไม้ใบหญ้ายิ่งสมบูรณ์
เหล่าหนอนแมลงย่อมอุดม

ชาวนาแหงนมองท้องฟ้า
หยาดเหงื่อยังพราวหน้า
’..รีบๆ เถิด ข้าวกำลังงอกงาม..’
รอยยิ้มฉายอยู่ในแววตา

ชั่วเม็ดเหงื่อไหลหยาดหยด
ก่อนชายผ้าเคียนเอวซับซึม
เมฆก็เปลี่ยนรูป

ท้องฟ้าดูลางเลือน
ชาวนาแบกจอบถึงโรงนา
มองไม่เห็นฟ้าแล่บ ณ เบื้องหลังโพ้น
ฉวยขันน้ำกลั้วคอ-กลืน
หวังไล่ก้อนสะอื้นให้ลงไป
’..พรุ่งนี้เถอะ พรุ่งนี้..’

นกเอี้ยงสาริกาฝูงนั้นบินจากไปนานแล้ว.

เป็นเช้าที่อากาศสดใส
ท้องฟ้าทางทิศเหนือมีเมฆก้อนใหญ่ราวภูเขาน้ำแข็ง ภูเขาที่กำลังละลาย
แลดูแปลกตาในแสงแดดเช้า

ทุกหน ทุกแห่ง ดูแพรวพราวสุกสว่างไปทั่ว
แม้ฐานเมฆด้านตะวันตก ก็ซับแสงไว้จนเรืองรอง

ใช่…
ไม่มีที่ใดบนโลกที่แสงอาทิตย์สาดส่องไปไม่ถึง
ประดาสิ่งชั่วร้ายเลวทรามทั้งหลายก็เช่นกัน
เพียงรอวันจักเปิดเผยเท่านั้น

มุมมืดในใจคนเล่า…
แสงแดดนั้นสาดส่องถึงไหม??

       ชาวป่าชาวเขานั้นมีประเพณีวัฒนธรรมในการรักษาป่าไม้สืบทอดกันมาอย่างเหนียวแน่น พวกเขาจะไม่ทำลายป่า เพราะเชื่อว่าจะทำให้ผิดผี ผิดประเพณี หากมีใครละเมิดจะล้มป่วย พวกเขามีประเพณีบวชป่า เลี้ยงผีป่า ผีต้นน้ำ ผีเจ้าที่ ซึ่งทำให้ป่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ส่งผลให้ไม่มีการตัดไม้ทำลายป่าโดยปริยาย อย่างชาวปกากะญอ มีประเพณีเอาสายสะดือเด็กเกิดใหม่ใส่กระบอกไม้ไผ่ไปผูกไว้กับต้นไม้ เมื่อโตขึ้นเด็กเจ้าของสายสะดือนั้นต้องดูแลต้นไม้ต้นนั้นอย่างดีที่สุด เท่าชีวิตเลยทีเดียว ทำให้ต้นไม้แต่ละต้นเป็นที่หวงแหน ไม่ถูกตัดทำลาย
       ชุมชนบ้านหลังเมือง ชุมชนดีเด่นด้านการดูแลรักษาธรรมชาติ รางวัลลูกโลกสีเขียว ประจำปี 2549 เป็นตัวอย่างของชุมชนท้องถิ่นที่ยังสามารถดำรงแนวทางแห่งประเพณีชาวป่าเขาเอาไว้ได้ ในโลกแห่งความเป็นจริงที่มนุษย์ต่างแย่งชิงทรัพยากรกันอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ชาวบ้านอยู่กับธรรมชาติโดยร่วมกันกำหนดแนวทางการจัดการขึ้นมาเอง ผืนป่าถูกแบ่งเป็นสองส่วน คือส่วนที่เป็นพื้นที่อนุรักษ์ซึ่งห้ามใช้เด็ดขาด กับส่วนที่เป็นพื้นที่ใช้สอยสำหรับหาของป่าได้ บางแห่งของลำห้วยจัดให้เป็นเขตอนุรักษ์พันธุ์ปลา มีการทำฝายกักเก็บน้ำในฤดูแล้ง และหากเกิดไฟป่าชาวบ้านจะทำแนวกันไฟ ช่วยกันดับไฟ


ขอบคุณภาพจาก www.sarakadee.com

       โดยวิสัยของชนเผ่าเขาไม่ได้เป็นคนทำลายป่า มีแต่คนเผ่าอื่นหรือคนพื้นราบเท่านั้นที่เป็นตัวการที่แท้จริง ด้วยการเผาป่าเพื่อเก็บของป่า หรือจุดไฟล่าสัตว์ ที่ร้ายไปกว่านั้น คือการเข้ามาส่งเสริมให้ปลูกพืชผักขาย (โดยการให้กู้เงินหรือเชื่อสินค้าได้) อันนำไปสู่การล่มสลายของชนเผ่าในหลายจังหวัด จากการนำรายได้มาเป็นเหยื่อล่อ และการนำเข้าวัฒนธรรมเมือง เช่น จานดาวเทียม ทีวี ตู้เย็น เครื่องเสียง เครื่องเล่นซีดี-ดีวีดี ขนมกรุบกรอบ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำอัดลม เหล้า-เบียร์ เสื้อผ้าสมัยใหม่ และโทรศัพท์มือถือ สุดท้ายต้องเป็นหนี้สินท่วมตัว จนต้องพึ่งยาบ้า (โดยการเสพเพื่อหนีปัญหาหรือขายนำเงินมาใช้หนี้ก้อนโต) ขณะที่ธรรมชาติก็ถูกทำลายจากการแผ้วถางป่า เกิดความแห้งแล้ง น้ำขาดแคลนเพราะการใช้มากเกินไป เกิดมลพิษจากยาฆ่าแมลง ยาฆ่าหญ้า และปุ๋ยเคมี
        แล้วชนเผ่าอย่างชุมชนบ้านหลังเมือง อาจกลายเป็นเพียงชนเผ่าในอุดมคติเท่านั้น…

       เชิญอ่าน หนี้(เจ้า)กรรม

”….เดี๋ยวนี้ผู้คนโง่ลงกว่าเดิม แต่ขยันออกความคิดเห็นมากขึ้น….” *

ตัวโง่งมอย่างเรา…
ทั้งไม่ใคร่อยากปรากฏตัว
ทั้งไม่ชอบออกความคิดเห็น
มีชีวิตอยู่ในโลกของตนเอง

โลกที่ผู้คนสับสนมากมาย-แต่ไม่สนใจกันและกัน

แท้จริงแล้ว…
เป็นเราใคร่ที่จะอยู่ในสังคมผู้คน
แต่ไม่พอใจคบหากับเขาเหล่านั้น?

บางคนเคยถาม “…ไม่คิดอยากไปจากที่นี่หรือ?..”  “…ท่านอยู่เฝ้าอะไรที่นี่?…”
เรายังไม่คิดจะไปจากที่นี่ เพราะอยากพัฒนาที่นี่
แต่พวกเขากลับคิดว่าเราอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว

พวกเขาต้องการสิ่งใด?

เรามองว่า…
หลายคนที่นี่อยู่อย่างเอาตัวรอด…ตามน้ำ
พร้อมที่จะเลือกอยู่ฝ่ายที่เข้มแข็งกว่า ถึงจะเป็นฝ่ายผิด
เราเล่า…
การที่เราไม่กล้าอยู่ท่ามกลางผู้คน ย่อมเพราะกลัวเป็นเป้าสายตา
การที่เราไม่กล้าแสดงความคิดเห็น ย่อมเพราะกลัวสร้างศัตรู

เราต่างไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย


————————————————————————-
* จากภาพยนตร์เรื่อง The Human Stain : 2546

ฝนต้นฤดูขาดเม็ดไปเมื่อเช้า
หลังจากตกๆ หยุดๆ มาตลอดหลายวัน
ในท้องนาย่อมมีน้ำ
ในน้ำมีกบเขียด-กำลังส่งเสียงร้องเซ็งแซ่
มันตื่นเต้นกับน้ำใหม่
รีบออกมาจากที่ซ่อนตามสัญชาตญาณการสืบพันธุ์

เราเล่า…
ชีวิตซอมซ่อนั้นรอฝนแรก
เพื่อชโลมจิตใจให้เบิกบานกระนั้น ?
กบเขียดสัมพันธ์ชีวิต-เผ่าพันธุ์กับสายฝน
ผู้คนจิตใจแห้งแล้ง
รอน้ำฝนรดริน…ได้อย่างไร

สามขุมที่ฉันย่าง
มิครบเหลี่ยมจัตุรัส
ความหนักแน่นของฉัน
นั้นดีพร้อม…?