นคราหยกขาว

เราอาจบอกว่า เวลาในนาฬิกาเดินเป็นวงกลม
แต่แท้ที่จริงแล้ว เวลาใช่เดินเป็นวงกลมจริงหรือ?
เวลาเคยหมุนมาบรรจบกันหรือไม่?
คำตอบคือ ไม่มี และ ไม่เคย
เวลาเดินเป็นเส้นตรงเสมอ
พิสูจน์ด้วยกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ก็ได้
การเคลื่อนที่ในแนวตรง ใช้ความเร็วเท่ากับระยะทางหารด้วยเวลา
ถ้าเวลาไม่เป็นเส้นตรงแล้วจะใช้มาคำณวน คงต้องหมุนเอาทฤษฎีปั่นป่วนไปหมดแน่นอน
ฉะนั้น อะไรที่เคยเกิดขึ้น ปลงใจได้ว่า มันจะไม่มีทางกลับมาเกิดซ้ำสอง
หากมันจะเกิด ก็เป็นแต่ทำนองเดียวกันเท่านั้น แต่รับรองไม่เหมือนเดิมอีกแน่
ฉะนั้นหากตั้งใจจะทำสิ่งใดแล้ว จงทำให้ดีที่สุด เพราะมันไม่อาจย้อนกลับมาให้เราแก้ไขได้อีก

ในขณะที่ผู้อื่นเล่นกันสนุกสนาน อีกผู้หนึ่งกลับต้องกลืนน้ำตา ทำได้เพียงมอง และฝันหา แล้วกลับกลายเป็นรอหาย…
สุขมากๆไม่มี มีเพียงทุกข์ที่น้อยลง
เพราะหากเราไม่รู้จักความทุกข์ เราก็จะไม่เห็นคุณค่าของคำว่าความสุข
หากเรามีแต่สุขสันต์ วันที่เราต้องเผชิญความทุกข์มาถึง ก็จะมีแต่ความโศกเศร้าที่ยิ่งใหญ่มาให้เรา

ดังนั้นเราต้องรู้จักหลักการผ่อนแรง…เพราะสุขหรือทุกข์นั้นอยู่ที่ใจ

คิดมาก ทุกข์มาก อยู่นาน ทุกข์นาน

สุขมาก หฤหรรษ์ สุขจางหาย คนหรืออยู่ได้?

เมื่อสุขให้รู้ไว้ว่าปิติ แล้วหยุด วางเฉยเสีย ภายหลังเมื่อคำนึงถึงมันจะบันดาลให้เราสุขได้ยิ่งกว่า

ทุกข์กระนั้นหรือ? รูแล้วว่ามันเจ็บปวด แล้วไยต้องไปคิดมากให้เหมือนเอามีดเถือหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
หัวใจดวงน้อยๆ จะมีที่สักเท่าใดให้เราเคี่ยวเข็ญตัวเอง?

รู้แล้วว่าทุกข์ปล่อยมันไป ลืมไม่ได้หรอก แต่ก็ไม่ต้องไปคิดถึงมันมาก เพราะนั่นคืออดีต ไม่มีประโยชน์ที่เราจะปราโมทย์หรือโศกศัลย์ไปกับอดีต ด้วยเรานั้นต่างอยู่ในปัจจุบัน
คิดเห็นแทนอนาคตยิ่งไม่สมควร
เราวิ่งตามเวลา ถ้าอะไรร้ายๆมันยังไม่เกิดก็ไม่เห็นมีความจำเป็นอันใดที่ต้องไปคิดมากมาย

ท่านเคยใช้เวลาขณะหนึ่งพิจารณาใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นหรือไม่?

หากท่านเคย แล้วเคยคาดคิดหรือไม่ว่าเหตุใดมันต้องร่วงลงมา ทั้งที่มันอาจเป็นใบที่งาม เขียวชอุ่มที่สุดด้วยซ้ำ
ความงามของมันเป็นความผิดหรือจึงต้องถูกทำลาย?

หามิได้ แต่นั่นเป็นเพียงสิ่งที่เรียกว่า ธรรมชาติ ฝนหนักชะล้าง ต่อให้กิ่งแข็งแรงเท่าใดย่อมมีวันถูกทำลายได้

ดังนั้น ใบไม้ใบนี้ถูกทำให้ร่วงลงมา
ใบไม้อาจร้องไห้ อาลัยต่อกิ่ง ต่อ ต้นที่มันเกาะอยู่ อาศัยช่วงเวลาขณะหนึ่งอาศัย ให้เจริญเป็นใบ

ยามเมื่อมันร่วงหล่น ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามไม่ได้ มีแต่มองมันปัดผ่านใบหน้าไป
ทว่า หาก ท่านมีความสามารถหยุดยั้งมันได้ ท่านจะทำหรือไม่?

แล้วหากเมื่อมันเป็นชีวิตคนเล่า หากท่านหยุดยั้งการคร่าชีวิตได้ ท่านจะทำหรือไม่
หรือเพียงแค่ มอง อีกชีวิตดับไปเป็นเครื่องสังเวยความโหดเหี้ยมในสังคม

การกระทำเยี่ยงนี้กำลังเป็นอยู่ในสังคมไทย ดำเนินไปอย่างหารุณที่มุด

แล้วคนในสังคมทำเช่นไร?
ยืนเฉยๆมองดู แล้วเดินไป
บางครั้งมองดูอย่างสนใจ แล้วจากไป


สิ่งเดียวที่จะสามารถพลักดันได้ คือ จิตสำนึก หรือท่านจะเรียกมนุษยธรรมก็แล้วแต่
ขอเพียงกล้าที่จะช่วยยุติความเลวร้าย
โลกคงสดใสกว่านี้

ข้าพเจ้าตอนนี้เห็นโลกมาไม่มาก แต่ก็ไม่นับว่าน้อยเท่าใด เพราะที่ผ่านมารสชาติของมันนับว่าเกินพอ โลกไม่ได้สวยงามดังที่คิด อาจบางทีมีแต่ความฝันเท่านั้นจึงสมบูรณ์พร้อม ดังนั้นข้าพเจ้าเป็นนักฝันคนหนึ่ง ฝันมาเป็นเวลากว่าสิบหกปีแล้ว และยังจะฝันเรื่อยไป  เมื่อฝันแล้วก็เกิดความคิดสร้างสรรค์ และบันดาลให้เกิดเป็น ผลงาน กับสิ่งที่ข้าพเจ้าได้สร้างสรรค์ขึ้นมาแม้อาจไม่เลอเลิศหรือล้ำค่าเท่าใดนัก ในขณะที่มันเป็นเพียงวัตถุไม่กี่ชิ้นในสายตาผู้คน แต่มันกลับเป็นจิตวิญญาณของคนอีกผู้หนึ่ง ต่อให้มันเป็นเพียงเศษธุลี ก็ดีกว่าการที่ข้าพเจ้าไปเก็บธุลีของผู้อื่นมา เพราะอ้อยที่เคี้ยวแล้วย่อมไม่หวานอีก ผึ้งที่ดีก็ไม่เก็บดอกไม้ที่ร่วงหล่น

กลัวหรือไม่กับการที่ต้องได้รับความผิดหวัง?

ไม่…นั่นเป็นคำที่ข้าพเจ้ามักกล่าวเสมอ

กลัวไปไย? หรือกลัวแล้วความหวังจะคืนมา?

ในโลกไม่มีผู้ใดที่ไม่เคยผิดหวังมาหรอก เพียงแค่ต้องหยุดชั่วคราวเพื่อก้าวเดินใหม่ เราไม่ได้ถอยหลังเสียหน่อย แค่ปล่อยให้ผู้อื่นเดินนำไปสักระยะเท่านั้นเอง  เป็นเราหยุดเอง เลือกเอง

เวลา…สิ่งล้ำค่าอันสุดที่ผู้คนจะซื้อหาได้ มันเมื่อผ่านไปแล้วก็ไม่สามารถเรียกกลับคืนมา ไยต้องสะทกสะท้อนไปกับมัน?

แต่เวลา…ก็ไม่เคยสิ้นสุด เริ่มใหม่ได้เสมอ อยู่ที่ตัวเราเองแล้วว่าพร้อมจะเริ่มใหม่ไปกับมันหรือไม่ หรือเพียงปล่อยเวลาขณะหนึ่งไปอย่างไร้ค่า ให้เวลาเป็นของตัวมันเอง เมื่อนั้นกระทั่งมานั่งเสียใจยังมิได้แล้ว

เพราะไม่เหลือเวลาให้ท่านทำเช่นนั้นอีก

เข็มวินาทีบนหน้าปัดนาฬิกา บางรุ่นก็มี บางรุ่นก็หาได้มีไม่
เข็มวินาทีไม่เคยมีความสำคัญมากปานนั้น เราให้ความสำคัญกับชั่วโมงมากกว่า
แต่คนเรามักจะบอกขอเวลาอีกเพียงแค่วินาทีเดียว เพื่อขอให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ปรารถนา

จะร่ำร้องเพื่ออะไร ในเมื่อท่านไม่สนใจหนามเล็ก แต่สนใจเฉพาะท่อนไม้เท่านั้น
ลืมไปเสียแล้วว่า หนามเล็กๆ มันก็ยังเป็นหนาม ที่สำคัญเมื่อถูกมันตำเข้าไป โลหิตก็หลั่งไหลได้
มิหนำซ้ำยังเจ็บปวดกว่าเสียอีก


ความสำเร็จและความล้มเหลวบางประการก็ตัดสิ้นกันด้วยวินาที เสี้ยววินาทีด้วยซ้ำ
ดังนั้นอย่าได้ละเลยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่มองข้ามเส้นที่ตึงเสียบ้าง อะไรบางอย่างที่มันตึงอยู่แล้วก็ไม่ต้องไปทำให้มันตึงมากขึ้น (ไม่ใช่หู!)

เรื่องบางเรื่องมันจนปัญญา แต่หากยังไม่สุดความสามารถ อย่าได้ละเลยมันเสีย ท่านอาจต้องเสียใจไปชั่วชีวิตก็ได้

มีบางคนรักกันแทบตาย จะได้พบกันอยู่แล้วคลาดกันแค่เสี้ยววินาที คือจากกันตลอดกาล

วันวาเลนไทน์ มีผู้ใดเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งแห่งมัน?

นักบุญวาเลนไทน์ เสียสละชีวิต มิใช่เพื่อคนที่ตนรัก หากแต่เป็นเพื่อคู่รักอื่นได้อยู่ร่วมสมปรารถนา
นี่จึงเป็นความรักอันประเสริฐยิ่ง รักที่แท้จริง คือรักที่ไม่เห็นแก่ตัวท่านว่าใช่หรือไม่?

ขอเพียงรัก หากเป็นผู้หยิบยื่นให้ก็ไม่บังควรริษยา
รักแล้วต้องปล่อยให้เป็นไป เห็นหรือไม่ว่าผู้คนตีค่าความรักกันผิดเพี้ยนไป มองมันเป็นอารมณ์ความรู้สึกความต้องการ จนนั่นกลายเป็นกิเลสหยาบไปเสียแล้ว

โอ…หากทุกผู้คนในโลกรักที่จะเสียสละ รักที่จะให้ โลกอาจบางทีสดใสกว่านี้

ข้าพเจ้าขอถือโอกาสอันดีงามในวันนี้ อวยพรให้ทุกท่านประสบแต่ความสุข สมหวังในความรัก
รักกันให้มากไว้ โดยเฉพาะรักบิดามารดา และประเทศชาติ
รักกันไว้เถิด หากเราไม่รักกันแล้วผู้ใดจะมารักเรา?

ขอเพียงสมรักสมปรารถนา แม้ตายก็สุขสม เพื่อจรรโลงโลก และแสดงว่าเรายังเป็นมนุษย์ ให้อภัย และมอบความปรารถนาดีต่อกันเถิด