รังไม้

ดอกหญ้าชราแล้ว/ไฮกุ..


1
สายลมหนาวโอบปีก
โบยห่มเรือนร่างและหัวใจ
อีกเพลง ฤดูกาล



2
แดดเช้ามีลมหนาว
ร่มเงาของไม้ใหญ่เยือกเย็น
ผืนป่าร้องเพลงเหงา



3
พลบนี้มีฟ้ายิ้ม
ดวงดาว ดวงตา - ดวงจันทร์ ยิ้ม
ความคิดถึง  เดินทาง



4

แว่วบทเพลงเพรียกขาน
ซุ้มสวนบทกวีผลิบาน
ดอกหญ้าชราแล้ว

เราเปล่ารอนแรมในฐานะของคนเดินทางอย่างภาระเต็มหลังไหล่ อาบถ้อยวลีอันโอ่อ่าว่า
“วเนจร เพื่อแผ่นดิน” แต่เพียงเราย่างย่ำในวิถีแสนสามัญอันควรมีเชิงไร้สาระ เสียเป็นส่วนมาก  เช่น ถอนกล้าข้าวในแปลงนาจากเช้ายันค่ำเพื่อจะปักดำซึ่งกินเวลาหลายวัน
และการปักดำอันกรีดกร่อนสันหลังจนปวดร้าว  และหากว่างเว้นจากงานในท้องทุ่งเราก็นั่งเปล่าเปลี่ยวในคืนปลาอิ่มเหยื่อ ริมบึงกว้างอันเวิ้งว้าง (ha ha)  
เราอาจสวมเสื้อสีแดงในบางวันเพื่อ กำเคียวเกี่ยวข้าวในผืนนาที่แดดร้อนร้ายจนอวัยวะส่วนที่เรียกว่า “หนัง” ไหม้เกรียมโดยเปลวแดดและปวดแสบ เมื่อหยาดเหงื่ออาบโลม แต่เราไม่เคยสวาปามอุดมการณ์อันไร้ตัวตนเอาวิญญาณแลกเงินเลี้ยงลมหายใจโดยไม่ต้องคิด  ใช่เราอาจยืนอยู่บนดินแดนที่ราบสูง ที่ที่ผู้คนใกล้อารยะ ตราหน้าว่าโง่ง่าวไม่ต่างกระบือ และยืนอยู่ในฐานะกระดูกสันหลังของชาติ (มิไยที่ใครๆจะต้องมาซีเครียด ในถ้อยคำแห่งเรา )  
เราไม่เคยแบ่งเฉดสีตีตราว่า “นั่นมึงนี่กู” เหมือนอย่างผู้สูงวัยของประเทศนี้เขาทำกัน  เราหาเลี้ยงชีพโดยสัมมาอาชีวะ และเราไม่เคยทอดทิ้งงานหนักเพราะมันคือชีวิตและวิญญาณของการดำรงอยู่ตามครรลองอันเนิ่นนานในวิถีแห่งเรา
นาทีนี้ความร้อนเร่าของบ้านเมืองดูเหมือนว่าจะครุกรุ่นวุ่นวายโดยผู้คนของประเทศนี้แบกอคติ ครบทั้ง4อย่างไม่ปล่อยวาง(อย่าเพิ่งเคี้ยวฟันท่านผู้ละเลียดสายตาเพราะเราต่างคือผู้เฝ้ามองอย่างห่วงใย)ในความเป็นไปของแผ่นดินนี้ แผ่นดินที่เราหวงแหนเฉกเช่นเดียวกันแม้ว่าเรามิได้ปริปากบอกผ่านเวทีใดๆ  ถึงตอนนี้เครื่องหมายคำถามเกลื่อนในอากาศและหัวใจ  เขาทำเพื่อใคร, เพื่อพี่น้องร่วมชาติ,เพื่อลูกเพื่อหลานอย่างที่เขากล่าวอ้างจริงหรือ รึเพื่อใครกันแน่ที่อยู่ลึกเกินกว่านั้น เราอาจตั้งคำถามแต่ก็ไม่ใส่ใจคำตอบในเวลาเดียวกัน  วันเวลาจะเป็นบทพิสูจน์สิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ ได้อย่างแจ้งชัดเมื่อถึงที่สุด
เรามันแค่ชาวนาจึงได้แต่เฝ้ามอง

ในดวงตา
ร้องร่าหรือไร้-คำถาม
เราเหล่าชีวิตรูปนาม
แค่เสี้ยวโมงยามล้วนธุลีฯ

ใบไม้….
เจ้ายังโบกไกวในวิถี
ข้าฯเล่า-ร้างความหมายชีวี
ระเห็จในเดือนปีไม่มีจริง

ดั่งโลกข้าฯแคบแนบข้าง
ยิ่งก้าวยิ่งห่างอย่างยิ่ง
โบยไปในความชังชิง
วิญญาณ์หยุดนิ่งจินตนาฯ

ร้อยความคับคั่งถั่งโถม
เห่โหมห้อมหวนอวลฟ้า
ข้นความขื่นขมนานา
เต็มทั้งสองตาจนชาชิน

ใบไม้
กาล ได้พรากทางเราสิ้น
ยังแต่ดวงใจที่โบยบิน
ร้อยรินวิญญาณถึงกันฯ

ใบไม้
แดดสายยังใสในสีสัน
ข้าฯเหมือนบางมิติของวารวัน
อ้อมใบอุ่นนั้นฝันหรือจริง.

เธอคิดอย่างฉันไหม?

แม้วันเวลาเดินทางอย่างยาวไกล

มิอาจลบเลือนจังหวะใจแห่งเพลงคิดถึง

                           

ค่ำหนึ่งนั้น

แสงจันทร์สาดส่องของคืนเพ็ญ

วาวเงาบนผิวน้ำวิบวับ

ฉันคิดถึงเธอ

ฉันอยากให้ใต้แสงจันทร์อันแสนงาม

มีเธอเฝ้าจับจ้องและร้องเพลง

หรืออ่านงานกวีสักบท

ถึงแม้ว่าจะไพเราะเพราะพริ้งมิเทียมเท่าวาทยาการ

แต่ฉันจักนิ่งฟังอย่างตั้งใจ



ในความว่างเปล่าแสงเดือนเปล่ง

อยากชักชวนจันทราจิบเมรัย

ฉันกลับพบเจอเธอในความเพ้อฝันอันล่องลอย

ฉันมีคำบอกเล่าตั้งมากมายจะกล่าวต่อเธอ

ความคิดคำนึงแห่งฉันก้าวกระโดดและโลดแล่น

บางคราฉันท่องถ้อยคำไร้สัมผัส

และคว้าเอากีตาร์ในสายลมมาเล่นร้องเพลง

..บางทีฉันไม่รู้ว่าจะตามหาฝันหรือจะตามหาเธอ

เมื่อคราที่ฉันพบตัวเองวันแล้ววันเล่าวนเวียน

อยู่ในโลกด้านร้าง



ฉันค้นหาความงอกงามของชีวิตด้านใดไม่พบพาน

เช่นเดียวกันกับค้นหาเธอไม่พบเห็น..

ฉันยังยืนอยู่แห่งหนเก่า

ทยอยเขียนเรื่องเล่า-เหงา-ฝัน

ยินยอมเป็นคนดักดานของวารวัน

และขีดเขียนความฝัน-ลมๆแล้งๆรานๆ



แด่..คนที่คิดถึงและซึ่งมวลมิตร

ใช่ฉันเฝ้าครุ่นคิดรำลึกเรื่องผ่าน

โบกวิถีปรี่ในกระแสกาล

ขับขานเพลงร้องของชีวิต



จึงมิสาระเท่าไรในวัยไร้หวัง

อาจพร่องแรงพลังทั้งจริต

ใช่ง่ายๆดายๆคือชีวิต

จิบเมรัยและเพ่งพิศตะวัน-ดาว