รังไม้

เสียงนก เสียงน้ำ ร้อยคลอล้อคลื่น
ขาว-ชมพูดื่น พิมพ์ชื่นพรมเช้า  
ทาบสีตะวันวับแสงแต่งเงา                  
สายน้ำร่ำเล่าความเหงา, ความงาม


พร้อยไหล พลิ้วเหลืองเรืองเรือใบไม้    
ลิ่วลอยคล้อยไปแห่งไหน ใจถาม
นกกู่ น้ำกล่อมห่มห้อมช่วงยาม        
เช้าเอยแสนงามย้อมยามคว้างใจ

ผีเสื้อ พรึ่บสี คลี่ปีกคลอป่า            
ครู่หอมค้อมหาดอกหญ้า- ดอกไม้
แมงมุมถักเปลบ่วงเล่ห์ดักใคร        
หรือดักห้วงใจภายในตนเอง

ยามค่ำ ๑ : ร้อยเรื่องเล่า หลืบเงา ชีวิต หลังแก้วเบียร์

เธอว่า “ ก้อนน้ำแข็งล่องลอยในแก้วเบียร์ เสียรสชาด
ความเย็นแช่เย็นมิเจือจาง-แอลกอฮอล์
ม้า-เสือ-สิงห์ ความหนักแน่นของดีกรี
ไม่เท่า ช้าง ”

คำเล่า : คือความคิดเห็นส่วนบุคคลผู้เปิดอ่านควรใช้วิจารณญาณ

ยามเย็น ๓ ;  ชวนชมเปลือยก้าน ,ทิ้งใบ เพราะแดดฉาบหรือเบื่อหน่ายชีวิต

เคยงดงามหนึ่ง เผยกลีบดอกชมพูปริ่ม
ยิ้มละไมกับลม , ฝน และแดด
วันเวลาคล้ายหลงลืม ชวนชมหรือขมขื่น
กระถางดินเผาคงเขินตื้น
เกินกว่ารากความฝัน จะด้นดั้นหาอาหาร
ได้เจือจาร เลี้ยงดอก-ใบ

ยามเกือบเย็น ๒ :   หญิงสาวเธอหวาน-เศร้าในเงาฝน

ครึ้มแนวเมฆตั้งเค้าฝน โรยหม่นเทา
หญิงสาวดวงตาเศร้า  เหม่อเหงาบนระเบียง-ฟ่องฝน
คอยรอหรือรอคอย  พันธนาการดวงตาเธอจนดูเศร้า
แต่เธอยังหวานหยอกเย้ากับเงาฝน

1 : สันติภาพ

กว่าเมล็ดพันธุ์แห่งสันติภาพจักก่อเกิด
ต้องรดด้วยหยาดเลือด
และเนื้อปุ๋ยของกองกระดูก


2
เธอหลับ-ฉันตื่น
หนึ่งเสียงกึกก้องของลูกกระสุน
ใคร?..สิ้นลมหายใจ

3
มือท่านถือศาสตราวุธค้น-ล่า
กล่าวหา ข้าฯ “ผู้ขุดหลุมฝังสันติภาพ”
ปากท่านตะโกนหาสันติสุข ใดเลยจักพบพาน


4
เราอยู่ในความเงียบรายรอบคือธรรมชาติ
ห่างไกลจากการเข่นฆ่าระหว่างมนุษย์
เสมอว่าเฉยชา

5
เมื่อทุกชีวิตสิ้นสุดลมหายใจ
นั่นคือสันติภาพ
อันจริงแท้

แคนโต้ลำดับแรก

สนทนากับดวงดาว

ในความปวดร้าว
ความอดทนจักพาเราล่วงข้าม
โดยสะพานของกาลเวลา

ยามเย็น ๑ : โต๊ะไม้ลัง: บ้า

หนังสือกวี บุหรี่ก้นกรอง-ครึ่งซอง
เหล้าโรง สองกั๊ก
มะขามป้อมดอง-เกลือกเกลือ
สนทนากับตนเอง


ยามเกือบเย็น ๑ : ในซุ้มสวน  ; หรือฝนเทียม


บัวรดน้ำ  ,   กล้วยไม้ป่า
บ่อปลาหางนกยูง
กรรไกรแต่งกิ่ง-ตัดแต่งกิ่งข่อย , โมก
บ่อปลาน้ำลด    
เอาบัวรดน้ำ  ตักน้ำไปรดบ่อปลา
ใช้งานอุปกรณ์ผิดประเภท
แต่ปลาดีใจ  หลงใหลว่าฝนตก
ระริกระรี้.

ยามเย็น ๒ :  ท้องทุ่ง ; หอมดินอุ่นแดด

ลำห้วยประดับดอกบัวแดง ,  ดอกผักตบชวาม่วงอ่อน
ตีนฟ้า สีสันสวยงาม  
ดวงใจผลิก่อความคิดถึง…เธอ

เช้าแล้ว
ดวงจันทร์ยังนวลคว้างอยู่กลางฟ้า
ฝูงนกเอี้ยงเจี๊ยวจ๊าวยื้อแย่ง
แมลงกลางคืนหลงทางบนยอดไทร

สี่แยกสัญญาณไฟ คลาคล่ำด้วยยวดยาน
แถวสีเหลืองของพระสงฆ์ ริมขอบถนน
ภาพนั้นกล่าวสีสันของยามเช้า

ดวงตะวันทาบขอบฟ้าชมพูแดงเรื่อเรือง
ป้ายแต่งสีแสง อย่างหมดจด
คล้ายแฝงพลังความหวัง ไว้กับฟ้าเช้า

แม่หมาจรจัดสะพายหนังท้องโตงเตง
กับลูกอ่อนสี่-ห้าตัว
มุดออกจากรูใต้ตึก อย่างชื่นบาน
อดหรืออิ่มมิใช่ความหมายในดวงตาของเดรัจฉาน
หากแต่สัญชาตญาณการปกป้อง ระแวงภัย
ฉายอยู่ในท่วงทีนั้นอย่างจริงจัง.

เพลงหนึ่ง…ซึ่งหอมปิดล้อมนานามายา
อุ่นอวลเต็มถ้วนดวงตาเสียงร้องร่าเสียบ่าล้อม

อย่าคล้อยผ่าน..ขอเนิ่นนานร่ำกู่สู่เพลงหอม
ภาวะใจที่ได้ดอม โดยยินค้อมย่อมวิญญาณ

วันเวลา  ทว่าเพียงนั้นจะผันผ่าน
วางดวงใจเก็บกลืนทุกตำนานไว้ผลิบาน-ร้อยธารรัก

เป็นกำลังเติมห้วงใจ ก้าวสู่ทางแสนไกลได้ประจักษ์
สู่-รำลึกรู้สึก-รัก ถ้อยถักนั้นเขียนบันทึกอันอุ่นลงแผ่นใจ.

..พร้อยหนึ่งซึ่งพริ้มเห็น
ดอกไม้ของยามเย็น
ยิ้มในดวงหน้าของดอกไม้

ส่วนเสี้ยวของเพลงฝน
พลิ้วในความโปร่งโล่งบางเนียนแห่งเวิ้งไหว
มือใดได้ขีดเขียน
วลีอันแผ่ว-และแล้วดวงใจร้องเพลง

เรียกร้อง
คล้ายเสียงก้องของดวงใจดอกไม้
ปรายสู่เปี่ยมสีท่วงที-พริบไกว
สายลมละไม-ก็ไถ่ถาม

ดอกไม้และฝน   ฝนและดอกไม้
คุ้นเคยเอ่ยคุ้นทำนองสู่
ปริ่มอยู่-วาดไว้  ใช่…ดวงใจได้ร้องเพลง.