นาวาชีวิตหนึ่งล่องลอยในทะเลกาลเวลา

๓
สดุดีโดยดวงใจ
“ ชาวไร่วิถี ”
คล้อยเพลงกวีของพืชพันธุ์
หวีดวาดเย้าธารดวงตา
พลิ้วในสายลมหอม
เคล้ากลิ่นดินเปื้อนหยาดฝน


วัยเยาว์ข้าฯอยู่ในนั้น
อยู่ในผืนไร่อันพืชพันธุ์ขจี
และอยู่ในท้องทุ่งอันคลุ้งหอม

๑
มีรอยยิ้มจากดอกหญ้า
พร้อยรินในอ้อมหมอกและสายลมหอม
ความคิดถึงอ้อยส้อยในเงาเช้า
ขอดดวงใจหนาวสะท้าน
เวลานาทีกรีดเฉือนแปลบปลาบทุกอิริยาใจ

เธอที่รัก
แพดอกไม้สะพรั่งร่วงรายแล้ว
เงียบหายท่วงทำนองเพลงอันอุ่นเหงาของเวิ้งใจ
ข้าฯกวาดเพลงกวีของห้วงใจทิ้ง
มีเพียงเมรัยเยียวยาความปวดร้าว

เธอที่รัก
อภัยให้ความโง่เขลาของข้าฯเถิด
เช้าถึงเย็นข้าฯงุ่นง่าน
ใต้ดวงตะวันแผดร้อนเกรียมผิว-เจ็บแสบ

ในค่ำคืนอวลสาบเมรัยแกล้มความคิดคำนึง
จ่อมความคิดถึงเธอเอ่ออุ่น
ข้าฯคุ้นอยู่กับความเหนื่อยล้า
เธอเล่า! เป็นเช่นใด

๒
เธอที่รัก
กว่าการเหือดร้างของเพลงฝน
ผืนไร่ แห่งข้าฯ เสมือนผู้กอบเก็บความอ้างว้างในเดือนปี..ฯ

สายลมของความเหงา
หยอกเย้าฟืนไฟในเตา- ดั่งชั่งใจ
ว่า “เราจะยังคงคิดถึงกันอยู่ไหม?
ในวันวาร ของความหอมเศร้า..ฯ ”

ความร้อนเร่า
ร้อยร่ำในคืนวัน
ข้าฯผู้ย่างย่ำในบทบาท “ชาวไร่วิถี”
รำลึกถึงทุกๆกรณี..
ดอกใบในห้วงวิญญาณที่มี..ช่าง.ริบหรี่จากดวงใจ…เธอ

5
เตาไฟ-กาน้ำ เหงา
มุ่นเถ้าถ่านคลุ้ง-คว้างเช้าตรู่
เสียงผ่าฝืนก่อไฟ




6
กาน้ำพวยพ่นไอ
กลายกาแฟ หนึ่งถ้วยหอมกรุ่น
โต๊ะไม้-แดดอ่อน หนาว



7
ควัน ฟืนไฟ ในเตา
ดั่งคล้ายหยอกเย้าชายคา
สี-เสียงของยามเช้า

ดอกหญ้าชราแล้ว/ไฮกุ..


1
สายลมหนาวโอบปีก
โบยห่มเรือนร่างและหัวใจ
อีกเพลง ฤดูกาล



2
แดดเช้ามีลมหนาว
ร่มเงาของไม้ใหญ่เยือกเย็น
ผืนป่าร้องเพลงเหงา



3
พลบนี้มีฟ้ายิ้ม
ดวงดาว ดวงตา - ดวงจันทร์ ยิ้ม
ความคิดถึง  เดินทาง



4

แว่วบทเพลงเพรียกขาน
ซุ้มสวนบทกวีผลิบาน
ดอกหญ้าชราแล้ว

เราเปล่ารอนแรมในฐานะของคนเดินทางอย่างภาระเต็มหลังไหล่ อาบถ้อยวลีอันโอ่อ่าว่า
“วเนจร เพื่อแผ่นดิน” แต่เพียงเราย่างย่ำในวิถีแสนสามัญอันควรมีเชิงไร้สาระ เสียเป็นส่วนมาก  เช่น ถอนกล้าข้าวในแปลงนาจากเช้ายันค่ำเพื่อจะปักดำซึ่งกินเวลาหลายวัน
และการปักดำอันกรีดกร่อนสันหลังจนปวดร้าว  และหากว่างเว้นจากงานในท้องทุ่งเราก็นั่งเปล่าเปลี่ยวในคืนปลาอิ่มเหยื่อ ริมบึงกว้างอันเวิ้งว้าง (ha ha)  
เราอาจสวมเสื้อสีแดงในบางวันเพื่อ กำเคียวเกี่ยวข้าวในผืนนาที่แดดร้อนร้ายจนอวัยวะส่วนที่เรียกว่า “หนัง” ไหม้เกรียมโดยเปลวแดดและปวดแสบ เมื่อหยาดเหงื่ออาบโลม แต่เราไม่เคยสวาปามอุดมการณ์อันไร้ตัวตนเอาวิญญาณแลกเงินเลี้ยงลมหายใจโดยไม่ต้องคิด  ใช่เราอาจยืนอยู่บนดินแดนที่ราบสูง ที่ที่ผู้คนใกล้อารยะ ตราหน้าว่าโง่ง่าวไม่ต่างกระบือ และยืนอยู่ในฐานะกระดูกสันหลังของชาติ (มิไยที่ใครๆจะต้องมาซีเครียด ในถ้อยคำแห่งเรา )  
เราไม่เคยแบ่งเฉดสีตีตราว่า “นั่นมึงนี่กู” เหมือนอย่างผู้สูงวัยของประเทศนี้เขาทำกัน  เราหาเลี้ยงชีพโดยสัมมาอาชีวะ และเราไม่เคยทอดทิ้งงานหนักเพราะมันคือชีวิตและวิญญาณของการดำรงอยู่ตามครรลองอันเนิ่นนานในวิถีแห่งเรา
นาทีนี้ความร้อนเร่าของบ้านเมืองดูเหมือนว่าจะครุกรุ่นวุ่นวายโดยผู้คนของประเทศนี้แบกอคติ ครบทั้ง4อย่างไม่ปล่อยวาง(อย่าเพิ่งเคี้ยวฟันท่านผู้ละเลียดสายตาเพราะเราต่างคือผู้เฝ้ามองอย่างห่วงใย)ในความเป็นไปของแผ่นดินนี้ แผ่นดินที่เราหวงแหนเฉกเช่นเดียวกันแม้ว่าเรามิได้ปริปากบอกผ่านเวทีใดๆ  ถึงตอนนี้เครื่องหมายคำถามเกลื่อนในอากาศและหัวใจ  เขาทำเพื่อใคร, เพื่อพี่น้องร่วมชาติ,เพื่อลูกเพื่อหลานอย่างที่เขากล่าวอ้างจริงหรือ รึเพื่อใครกันแน่ที่อยู่ลึกเกินกว่านั้น เราอาจตั้งคำถามแต่ก็ไม่ใส่ใจคำตอบในเวลาเดียวกัน  วันเวลาจะเป็นบทพิสูจน์สิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ ได้อย่างแจ้งชัดเมื่อถึงที่สุด
เรามันแค่ชาวนาจึงได้แต่เฝ้ามอง