เมื่อเรามีจิตที่ว่างพอไร้ความคาดหวังไร้ความพยายามแล้ว
จึงจะได้ยินเสียงเพรียกจากอนาคต
เมื่อเสียงแห่งความกลัววิตกกังวลถึงตัวเองเบาบางลง
เราอาจจะได้ยินเสียงเพรียกหาจากอนาคต
เป็นเสียงเชิญชวนให้กระทำการเพื่อ
เติมเต็มและหล่อเลี้ยงสมบูรณภาพของชีวิต
ที่ไม่แยกตัวตนอยู่ในเกราะกำบังอันคับแคบอีกต่อไป
สมองส่วนหน้ากับอนาคตที่เคลื่อนเข้ามาหาเรา
ณ สัมผัสแห่งปัจจุบันขณะอันสมบูรณ์
ไร้เส้นแบ่งแห่งอดีตและอนาคต
เงี่ยฟังเสียงเพรียกจากอนาคตแว่วกังวานจากภายใน
ก่อแรงบันดาลใจให้ขยับไหว
เคลื่อนคล้อยไปตามฤดูกาลที่ผ่านเปลี่ยน
เรียบง่ายราวเม็ดทรายที่รายลาดบนผืนหาด
ที่แผ่นดินและมหาสมุทรมาบรรจบ
บรรจงจุมพิสสนิทแนบ
