ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต
โลกไซเบอร์เวิ้งว้าง ไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่มีทางออก
มองหาทางเข้าไม่เจอ
จะไปข้างหน้า ก็เหมือนยิ่งถลำลึก
จะย้อนกลับ ก็ไม่รู้จะไปทางไหน
เหมือนเรือน้อยลอยเคว้างคว้างกลางมหาสมุทร
เวิ้งว้างมองไม่เห็นฝั่ง
ไม่มีที่ให้เกาะ ไม่มีหลักยึดเหนี่ยว
กลางวันแสงแดดจ้าแผดเผา ไร้แม้เงาเมฆจะบดบัง
กลางคืนมืดมิด ไม่มีแม้แสงดาว
นี่จะทำอย่างไร…..?
เหมือนรู้
เหมือนไม่รู้…
บางสิ่งบางอย่างที่เคยมีอยู่ … ขาดหายไป
ใครบางคนพูดว่า “โลกไซเบอร์มีแต่ความหลอกลวง”
สำหรับอีกบางคน
แท้จริงแล้ว
มันหาได้เป็นเช่นนั้นไม่
สำหรับใครบางคนนั้น
โลกไซเบอร์ คือตัวตนที่แท้จริง..ที่ในโลกแห่งความเป็นจริง
มันถูกแอบซ่อนไว้อยู่ตลอดเวลา
คือความใฝ่ฝันที่จะเป็น
คือจินตนาการที่อยากจะแสดงออก
คือความต้องการ ความรู้สึก ที่ไม่อาจแสดงออกได้ ในโลกที่แท้จริง
แน่นอน… ทุกสังคม ย่อมมีทั้งคนดีและคนไม่ดี
สังคมอินเตอร์เน็ต ในโลกไซเบอร์ ก้เช่นกัน ไม่มีข้อยกเว้น
น่าเสียดายที่
ความเลวร้าย ที่คนชั่วช้าบางคน ใช้อินเตอร์เน็ตเป็นเครื่องมือ
สร้างความเลวทรามขึ้น
และความเลวทรามนั้น ถูกเผยแพร่ไปทั่ว บดบังความดีงามที่มีไปจนหมดสิ้น
โลกไซเบอร์
ดินแดนแห่งความฝัน
ดินแดนแห่งจินตนาการ
ถูกแต่งแต้มจนดูมืดหม่น และ น่ากลัว
ในความมืดมน ยังคงมีความงดงามหลงเหลือให้เห็น
นั่นคือ มิตรภาพ น้ำใจ และ ความปรารถนาดี
รักโลกไซเบอร์ครับ
เพราะที่นี่…คือที่ที่ผมได้มีโอกาสรู้จัก … ทุกคน
และที่นี่ ทำให้ผมเป็นที่รู้จักของ … ทุกคน
และสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดที่ผมได้พบในโลกแห่งนี้…
นั่นคือ ….
“ความรัก”
* * * * *
ฟ้าดินกว้างใหญ่ปานนี้
ผู้คนมากมายปานนี้
เราสองได้รู้จัก… นับเป็นวาสนา
