สองเงา

• ยังไม่มีข้อมูล

แค่วันนี้…………..

ยังมีลมหายใจ………ให้รู้สึกถึงความรัก
ยังมีนิ้วมือ……………ไว้ขีดเขียนความรัก
ยังมีปาก………………ไว้บอกรัก
ยังมีจิตใจ…………….ให้มั่นคงในความรัก

จะยังถามหาสิ่งใด

เมื่อถึงวันสิ้นใจ…….วิญญาณอาจวนเวียนอยู่ใกล้คนรัก
เมื่อขาดมือ………….ยังมีใจ และสายตาไว้สื่อรัก
เมื่อขาดปาก………..ยังมีมือ ไว้ขีดเขียนความรัก

แต่เมื่อวันหนึ่ง……. ไม่มีจิตใจ………..เล่า………

นั่นสิ………….เหตุใดจึงนึกไม่ออกว่าจะเป็นเช่นไร………….

ช่างมันเถอะ……… อยู่กับวันนี้ดีกว่า…….. วันที่ยังมีความรู้สึกรัก… และเฝ้ารอคนที่รัก..

แค่วันนี้……….. ก็นับว่าโชคดี…….. ที่มีความรู้สึกถึงใครคนหนึ่งอย่างดีที่สุดในชีวิต…
ความรู้สึก…..ดี ๆ ….. ที่ใครอีกหลายคน…….. ไม่เคยได้สัมผัสเสียด้วยซ้ำไป…….

———————————————————————————————————————————————————————————————————

ม่านฟ้ามัวหมอก เมฆสลัว
สรรพเสียงรอบข้างวุ่นวาย….
เปรียบดัง………..ชีวิตของฉัน
ชีวิตที่ตกอยู่ในความสับสน มืดมน ไร้ทางออก
ฉันทรุดตัวลงช้า ๆ ถอนหายใจ

ไร้สิ้นเรี่ยวแรง….. ท้อแท้ แม้แต่จะอ้อนวอนร้องขอเทวา
ถอดใจ…. ไม่มีพลัง…. แม้แต่จะทวงถามฟ้า….
ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะโทษโชคชะตา……..

ฉันได้แต่รอ …. รอเพียงสิ่งต่าง ๆ ที่จะเข้ามากระหน่ำซ้ำ
ฉันยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง….. และไร้ซึ่งการตอบโต้ใด ๆ
เพราะถึงที่สุด… มันคงทำให้ฉันตาย… เมื่อฉันตายก็คงจะสบายเสียที

ม่านฟ้ามืดหม่น ไร้แสงสุรีย์
ยามค่ำเมฆดำบังตา…. หาเห็นจันทรา ดาราฉาย

ยามทิวา…….. ฉันสู้ทน ทำหน้าที่ ทำไปให้เป็นปกติ ในเส้นทางปกติ
ยามราตรี……. ฉันเพียรหาสิ่งฆ่าเวลา … เพื่อละสายตาจากท้องฟ้ามืดครื้ม

ได้ประโยชน์บ้าง ไม่ได้ประโยชน์บ้าง
ท้องฟ้าในใจ ยังคงมีเมฆหมอก ไร้แสงสว่าง

แต่สิ่งที่แจ่มจรัสชัดที่สุด….. มีเพียงความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอ
ความรู้สึกที่ยังไม่เคยลดน้อยลงไป ความรู้สึกที่ไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิม แม้เพียงนิด
จากวันที่เคยมีเธอ จนถึงวันที่ไร้เธอเคียงข้าง

ฉันคิดถึงเธอ…… ฉันรักเธอมากเหลือเกิน…..

ยังดี……. ยังพอให้อบอุ่นใจ ในความเหน็บหนาวนี้…..
ในหยาดน้ำตาที่ทบทวี….ยังคงมีรอยยิ้ม… ยามที่ฉันคิดถึงเธอ

ความฝัน……… เรียบง่าย ไม่เริ่ดหรู
ยังยากจะเป็นจริงได้………………………..

บ้านหลังน้อย ๆ ท่ามกลางหมู่ต้นไม้ (ที่อาจไม่มีปัญญาถางหญ้า และดูแล)

นั่งเล่นเน็ต ดูหุ้น เล่นหุ้น หาข้อมูลการลงทุน…. นั่งเอาเงินต่อเงิน เก็บเงินไว้กินดอกเบี้ย
(เงินต้นตอนนี้ยังเป็นตัวเงินในจินตนาการ)

ห้องสมุด กับหนังสือที่ไปทุ่มทุนซื้อ ในงานหนังสือที่ศูนย์ประชุมฯ…. หลายวาระ ต่อเนื่องกันมา

ความพยายามอยู่ที่ไหน….. ความสำเร็จอยู่ที่นั่น …. อดทนรอ….สักวันย่อมเป็นจริงได้

แต่ไอ้โต๊ะปิงปองที่ราคาแสนถูก ต้นทุนรวมไม้รวมลูก ราคาไม่กี่พันนี่สิ……..
ให้เก็บเงินทั้งชีวิต…….. ยังไม่อาจซื้อได้เลย….

เพราะปิงปองมันเล่นคนเดียวไม่ได้……… แล้วถ้าเอาต่อผนังล่ะ…. ถ้าเกิดได้อารมณ์คึกคักขึ้นมา
แล้วเผลอตบ….อย่างแรง……. ก็คงจะเด้งมาเข้าตา…..ใช่ไหม??

เห็นมั้ยล่ะ……… เงินนี่ไม่ใช่คำตอบของทุกสิ่งเลยจริง ๆ …. และคนเราก็ไม่สมความปรารถนาไปเสียทุกอย่าง ถึงเป็นสิ่งเล็ก ๆ ก็ตาม

ช่างมันเถอะ……… เอาเป็นว่าทุกอย่างย่อมมีทางออก………

ก็แค่ทำงานไปจนแก่ … แก่ … และแก่ แบบไม่มีแรงเล่นปิงปอง ……
เท่านี้………ความฝันที่ปรารถนา ณ วันนั้น…..เท่าที่เป็นได้….ก็จะเป็นจริงแล้วใช่ไหมล่ะ…….

ยืดหยุ่น…. แบบไม่หย่อนยานจนเกินไป…… ก็เข้าท่าดีนะ….. ชีวิต