สองเงา

โอ้ดวงจันทร์ กระจ่าง สว่างแสง

จะร้อนแรงดั่งอาทิตย์ก็หาไม่

แสงเจ้านวล ยวนตา กระทบใจ

ให้หลงใหล ลุ่มหลง พะวงจันทร์



เฝ้ารอคอย ตะวันลับ ลาขอบฟ้า

พิศจันทรา ก่อนเก็บมา นิทราฝัน

ไกลกว่าไกล เกินเอื้อมมือ ไขว่คว้าจันทร์

ใกล้ เพียงใกล้ แค่ใจนั้น หมายมั่นมอง



จันทร์ประดับ บนนภา จึงพราวพร่าง

หากลาร้าง สู่ดินดง คงหม่นหมอง

ไม่เสกสรรค์ ปั้นจินตนา ว่าครอบครอง

ขอเพียงมอง เป็นกระต่าย “ไม่” หมายจันทร์

วันเวลาที่ผ่านไป ผ่านไปแต่ละวัน
สิ่งที่พบมากขึ้น คือความเปลี่ยนแปลง
วันก่อน วันวาน เมื่อวาน และวันนี้
ที่ ๆ เคยยืน เคยเดิน เหยียบย่าง
ก็อาจไม่ใช่พื้นที่ของเราอีกต่อไป

ฉันได้เรียนรู้การใช้ชีวิต
วันไหนเข้มแข็งหน่อย ก็เดินเชิดหน้า
วันไหนอ่อนแอ อ่อนล้า ก็เดินก้มหน้า
ไม่อยากสบตา หรือติดต่อกับผู้ใด

แม้จะทุกข์ร้อน ทุกข์ใจ แต่ความสุขในชีวิต
ก็ยังคงแวะเวียนมาหาอยู่เนือง ๆ แค่เราใส่ใจมองมัน
ธรรมดาของโลก
เมื่อหลายสิ่งหลายอย่างถูกกำหนดด้วยความรู้สึกของใครอีกคน
จึงเป็นสิ่งเปล่าประโยชน์ที่จะหาคำตอบจากความเปลี่ยนแปลงนั้น
ทำได้แค่เพียงนั่งมอง ปล่อยตามอารมณ์
จะเศร้า ก็เศร้าเถิด มือของเรากอบเก็บทุกสิ่งในโลกไม่ได้

ในอารมณ์อันอ่อนไหว และเปราะบาง แม้จะเดินเชิดหน้า
หรือก้มหน้า…… ฉันก็ยังไม่เคยหยุดเดิน..

หวั่นหวาดด้วยพลาดหวัง
จะอยู่ยังก็หวิวไหว
ปวดแปลบเอยหัวใจ
เคยมั่นหมายไยลังเล

ก่อนเก่าเจ้ามิพรั่น
เพียงข้ามวันกลับหันเห
แปรปรวนแสนรวนเร
ช่างซวนเซจึ่งซานซม

หวานชื่นเคยรื่นหวาน
ลิ้มน้ำตาลกลับเข็ดขม
ไม้งามเคยเชยชม
ยังระทมตรมปลิดปลิว

สะท้อนแสนอ่อนล้า
สุขฉาบทาเพียงผาดผิว
อยากวางใจผ่อนพริ้ว
กลับลอยลิ่วล่องตามลม

น้องหนึ่งพิจารณา
พร่ำเพรียกหามิควรสม
เขาเมินเกินนิยม
ไม่ชื่นชมรื่นรมย์ใด

เดินต่อก็เกินหวัง
จะหยุดยั้งยังหวั่นไหว
กอบเก็บเศษเสี้ยวใจ
จมจ่อมไว้ในภวังค์

หลับตา เปิดใจ ไต่ถามความรู้สึก
ไม่พบคำตอบ
หรือจิตใจเองนั้น ยังไม่ต้องการคำตอบ

ฉันยังมีลมหายใจเหลืออยู่ เพียงพอที่จะให้เวลา
เป็นผู้เฉลยคำตอบ ในวันข้างหน้า……..
ในเหตุ…… และผล ที่จะตามมา

เมื่อการหยิบยื่นน้ำใจในครั้งแล้ว ครั้งเล่า
ถูกบ่มเพาะนานวัน …..
ก็มาถึงการณ์เวลา ที่ผู้รับแปรสภาพ “น้ำใจ” ที่เราหยิบยื่นให้
ให้กลายเป็นคำว่า “หน้าที่” เมื่อไร

้เมื่อไหร่ก็ เมื่อนั้น ความอิ่มเอมในการได้เป็น “ผู้ให้”
ก็จะถูกทำลาย ให้เหลือไว้เพียง “ผู้รับภาระ”
ที่ร้ายกว่านั้น…. เผลอ ๆ จะโดนด่า หากละเลย

เฮ้ย….ชีวิตนี้ทำไมมันยากนักนะ
จะทำอะไร ก็ต้องมีศาสตร์ มีศิลป์ ต้องรู้จักสับขาหลอก
จะให้อะไรใคร เป็นประจำ ก็ไม่ได้ ต้องมีปฏิเสธ
ต้องมีเหลี่ยม มีมุม มีแรเงา ……… เศร้าจริงแฮะ

อากาศที่ร้อนร้ายรุนแรง…..
ยังไม่อาจปลุกเร้าจิตใจที่อ่อนแอให้หงุดหงิด งุ่นง่านได้

ยิ่งนานวัน เหมือนทุกสิ่งรอบข้างยิ่งถอยหนี
ห่างออกไป …… ห่างออกไป…
คงเหลือเพียงฉัน ที่เฝ้ามองความเป็นไปของเขาเหล่านั้น
ในขณะพื้นที่ ที่ยืนอยู่ยิ่งแคบลง ๆ เรื่อย ๆ
ฉัน…….. ไม่มีที่ไป

คงเหลือเพียงคน ๆ หนึ่ง ที่ฉันพบได้บ่อย ๆ
ในจินตนาการ

ที่รัก  ขอบคุณสำหรับอ้อมกอด และไหล่ไว้ให้ฉันพักพิง
ยามที่ฉันร้องไห้ ในทุกค่ำคืน

นอนหลับฝันดีนะดวงดาว

การเดินทางของคน ก็เหมือนรูปสามเหลี่ยม
ฐานที่กว้าง ก็คือผู้คนรอบข้าง
นับวัน ๆ เขาเหล่านั้น ก็จากไปเดินตามเส้นทางของตน
ห่างหายไปทีละคน สองคน
ไม่ว่าคนรัก เพื่อน หรือคนในครอบครัว

ในความเป็นจริง แม้จะมีผู้คนรอบข้าง
แต่หัวใจ กลับเปล่าเปลี่ยว
เรื่องราวต่าง ๆ ด้วยวุฒิภาวะ ประสบการณ์
และปัญหาของแต่ละคนรอบข้างนั้น
เป็นตัวกำหนดให้ไม่อาจเปิดเผย หรือปรึกษากับใครได้
ในเมื่อแต่ละคนเขาก็มีปัญหา แล้วไยจะไปเพิ่มปัญหาให้ใครได้อีก

ยิ่งเดินไป เดินไป ก็ได้แต่เฝ้ามองผู้คนรอบข้างไปมีความสุขตามวิถีของตนเอง
วันที่ฉันไม่มีใคร ฉันก็ยังมีเธอ…

แต่เมื่อเส้นทางของคน คือรูปสามเหลี่ยม
วันนั้นก็กำลังจะมาถึง
ฉันนั่งมองด้วยความยินดี ในความสุขของเธอ
เธอกำลังจะไปมีความสุข…..
ในขณะที่น้ำตาไหล ด้วยสัมผัสได้ว่าวินาทีต่อจากนี้
ฉันจะไม่มีเธออีกแล้ว……..

เข้าใจ…… ฉันเข้าใจ แต่แค่คาดไม่ถึง…

ว่ามันจะมาเร็วถึงเพียงนี้……

และคงทำได้เพียงแต่หวังว่า….. ฉันคงเดินได้ในเส้นทางข้างหน้า
เพียงลำพังได้….. มันคงถูกกำหนดมาให้เป็นเส้นทางเดินของฉัน

รับทราบ และจะพยายามปฏิบัติ แม้จะหายใจได้ยากเย็นและลำบาก ก็ตาม….

ความจริง……… คือสิ่งที่เรายิ่งวิ่งหนี.. แล้วเหนื่อยที่สุด

ในบางครั้ง….. มันอาจยากที่จะแยกแยะได้ว่า

ความสงบ…….. เกิดจากใจที่สงบ  หรือใจปฏิเสธที่จะยอมรับเรื่องราว
ด้วยความปวดร้าวนั้น อาจเกินที่จะไปแตะต้องถึง

ในความสงบ บางครั้ง…….. เรายังคงได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แว่ว มา