สองเงา

เมื่อการหยิบยื่นน้ำใจในครั้งแล้ว ครั้งเล่า
ถูกบ่มเพาะนานวัน …..
ก็มาถึงการณ์เวลา ที่ผู้รับแปรสภาพ “น้ำใจ” ที่เราหยิบยื่นให้
ให้กลายเป็นคำว่า “หน้าที่” เมื่อไร

้เมื่อไหร่ก็ เมื่อนั้น ความอิ่มเอมในการได้เป็น “ผู้ให้”
ก็จะถูกทำลาย ให้เหลือไว้เพียง “ผู้รับภาระ”
ที่ร้ายกว่านั้น…. เผลอ ๆ จะโดนด่า หากละเลย

เฮ้ย….ชีวิตนี้ทำไมมันยากนักนะ
จะทำอะไร ก็ต้องมีศาสตร์ มีศิลป์ ต้องรู้จักสับขาหลอก
จะให้อะไรใคร เป็นประจำ ก็ไม่ได้ ต้องมีปฏิเสธ
ต้องมีเหลี่ยม มีมุม มีแรเงา ……… เศร้าจริงแฮะ

อากาศที่ร้อนร้ายรุนแรง…..
ยังไม่อาจปลุกเร้าจิตใจที่อ่อนแอให้หงุดหงิด งุ่นง่านได้

ยิ่งนานวัน เหมือนทุกสิ่งรอบข้างยิ่งถอยหนี
ห่างออกไป …… ห่างออกไป…
คงเหลือเพียงฉัน ที่เฝ้ามองความเป็นไปของเขาเหล่านั้น
ในขณะพื้นที่ ที่ยืนอยู่ยิ่งแคบลง ๆ เรื่อย ๆ
ฉัน…….. ไม่มีที่ไป

คงเหลือเพียงคน ๆ หนึ่ง ที่ฉันพบได้บ่อย ๆ
ในจินตนาการ

ที่รัก  ขอบคุณสำหรับอ้อมกอด และไหล่ไว้ให้ฉันพักพิง
ยามที่ฉันร้องไห้ ในทุกค่ำคืน

นอนหลับฝันดีนะดวงดาว

การเดินทางของคน ก็เหมือนรูปสามเหลี่ยม
ฐานที่กว้าง ก็คือผู้คนรอบข้าง
นับวัน ๆ เขาเหล่านั้น ก็จากไปเดินตามเส้นทางของตน
ห่างหายไปทีละคน สองคน
ไม่ว่าคนรัก เพื่อน หรือคนในครอบครัว

ในความเป็นจริง แม้จะมีผู้คนรอบข้าง
แต่หัวใจ กลับเปล่าเปลี่ยว
เรื่องราวต่าง ๆ ด้วยวุฒิภาวะ ประสบการณ์
และปัญหาของแต่ละคนรอบข้างนั้น
เป็นตัวกำหนดให้ไม่อาจเปิดเผย หรือปรึกษากับใครได้
ในเมื่อแต่ละคนเขาก็มีปัญหา แล้วไยจะไปเพิ่มปัญหาให้ใครได้อีก

ยิ่งเดินไป เดินไป ก็ได้แต่เฝ้ามองผู้คนรอบข้างไปมีความสุขตามวิถีของตนเอง
วันที่ฉันไม่มีใคร ฉันก็ยังมีเธอ…

แต่เมื่อเส้นทางของคน คือรูปสามเหลี่ยม
วันนั้นก็กำลังจะมาถึง
ฉันนั่งมองด้วยความยินดี ในความสุขของเธอ
เธอกำลังจะไปมีความสุข…..
ในขณะที่น้ำตาไหล ด้วยสัมผัสได้ว่าวินาทีต่อจากนี้
ฉันจะไม่มีเธออีกแล้ว……..

เข้าใจ…… ฉันเข้าใจ แต่แค่คาดไม่ถึง…

ว่ามันจะมาเร็วถึงเพียงนี้……

และคงทำได้เพียงแต่หวังว่า….. ฉันคงเดินได้ในเส้นทางข้างหน้า
เพียงลำพังได้….. มันคงถูกกำหนดมาให้เป็นเส้นทางเดินของฉัน

รับทราบ และจะพยายามปฏิบัติ แม้จะหายใจได้ยากเย็นและลำบาก ก็ตาม….

ความจริง……… คือสิ่งที่เรายิ่งวิ่งหนี.. แล้วเหนื่อยที่สุด

ในบางครั้ง….. มันอาจยากที่จะแยกแยะได้ว่า

ความสงบ…….. เกิดจากใจที่สงบ  หรือใจปฏิเสธที่จะยอมรับเรื่องราว
ด้วยความปวดร้าวนั้น อาจเกินที่จะไปแตะต้องถึง

ในความสงบ บางครั้ง…….. เรายังคงได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แว่ว มา

หากเรามีปัญญา หรือสติเพิ่มขึ้นอีกนิด

เราอาจแยกแยะได้ว่า

สิ่งที่ใครต่อใครเรียกว่า “ความหวังดี”

มันคือความหวังดีที่แท้จริง หรืออาศัยเราเป็นเครื่องมือเพื่อทำร้ายผู้อื่น

เจ้ามนุษย์ผู้อ่อนแอ และโฉดเขลา
แท้จริงแล้ว เจ้าหาเหมาะควรที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกสวยงามใบนี้ไม่
…………………..

แต่เอาเถอะ…. เมื่อเจ้าได้ถือกำเนิดมาแล้วนั้น
เจ้าจะยังได้รับเลือกให้มีชีวิตอยู่ต่อ
จงเดินไปตามทาง…. เดินไปตามทาง

โดยมีความมืดมนเป็นหนทางเบื้องหน้า
และมีน้ำตาเป็นส่วนผสมหลัก แห่งลมหายใจ…

นี่คือข้อแลกเปลี่ยนที่เจ้าต้องยอมรับให้ได้….ต้องยอมรับให้ได้ …เท่านั้นเอง

โอ้เจ้าดวง มาลา เจ้าเอ๋ย
ไฉนเลย เมินถิ่นฐาน เพลินลานหญ้า
มิกลัวหรือ จะชอกช้ำ อปรา
สิ้นไร้ค่า สิ้นสีสัน กลิ่นพลันจาง

เขาหยิบยื่น เพียงชื่นชม ชั่วยามผ่าน
จะเก็บเจ้า ลงแจกัน อย่าพึงหวัง
เขาคงเห็น เจ้าด้อยศักดิ์ เกินกำลัง
จะฝากฝัง จะฝากฝัน วันยาวไกล

ทุกวันคืน เจ้าเจ็บช้ำ ระกำนัก
จะร่ำร้อง เรียกหารัก ได้จากไหน
สายเกินแล้ว จะกลับฐาน ที่จากไกล
คงทำได้ เพียงรอกาล ผลาญชีวา

ยอมรับเถิด เจ้ามาลา อย่าลี้หลบ
เรื่องจริงโลก ที่สวยสด ไกลเกินคว้า
ใครอื่นหรือ ทำเจ้าให้ ไร้ราคา
จนเจ้าต่ำ ด้อยค่า กว่าควรเป็น

ทนเถิดหนา รับชะตา ที่ขีดเขียน
กงกรรมเกวียน มีไว้ ให้เจ้าเห็น
อาจโศกศัลย์ จาบัลย์ซ้ำ ค่ำเช้าเย็น
ดีกว่าเข่น ให้ใครเศร้า ร้าวกับตน

ผัวเมียตีกัน……. อย่าเข้าไปยุ่ง เดี๋ยวเราจะกลายเป็นหมา

คำ ๆ นี้ อาจจะใช้ไม่ได้กับในความสัมพันธ์ของพี่น้องที่คลานตามกันมา

พี่เขยบอกกับพี่สาว “ไปบอกน้องทำไม เดี๋ยวพอเราดีกัน มันก็กลายเป็นหมา”
พี่สาวหัวเราะ บอก “น้องสาวไม่มีทางเป็นหมา อาจมีคนที่เป็นหมา แต่ไม่ใช่มันแน่”

ฉันพิจารณาและเชื่อตามนั้น ว่าฉันไม่มีทางเป็นหมา…….

แต่ความรู้สึกบางอย่างมันก็เกินที่จะทำใจให้เป็นปกติได้….
เพราะเสียความรู้สึกกับพี่เขยมากเกินไป
เมื่อเริ่มรู้สึกรำคาญ อยากตัดปัญหา “เหม็นขี้หน้าพี่เขย”

ฉันจึงต้องเนรเทศตัวเองออกมา เพื่อไม่ต้องเผชิญหน้าจนถึงกับต้องทนอยู่ในบรรยากาศมาคุ
บ้านเกิด…. แม้สิทธิเต็มเปี่ยม แต่กลับรู้สึกไม่ค่อยอยากกลับไป เพื่อให้เขาได้อยู่ร่วมกันอย่างอบอุ่น
คิดเพียงว่า…หากเป็นพี่สาว คงไม่สนุก ที่ต้องเห็น สามี และน้อง มองหน้ากันไม่ติด

ฉันยังคงนั่งพินิจพิจารณา…….

ถือเสียว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องเกิด…. เพราะคนที่เราปกป้องเป็นพี่สาวใช่คนอื่นที่ไหน
จะให้ปล่อยผ่าน มันก็เกินจะทำใจได้ แลกกับการโดนด่า “เสือก” นิดหน่อย ก็ถือว่าคุ้มอยู่

ฉันไม่ใช่คนดีหรอก เพราะคนดีเขาควบคุมสถานการณ์ สีหน้า แววตาได้
แล้วเช่นนั้นจะเรียกว่าอะไร……..
อ๋อ…..อย่างนี้แหละ….ที่เขาเรียกว่า “เสียสละ” กระมัง…..ไม่ใช่ “หมาหัวเน่า” หรอก

แม้ผลของมันจะคล้าย ๆ กัน คือ
สุดท้ายฉันก็กลายเป็นคนที่ไม่มีทีไป…..สูญเสียพื้นที่อบอุ่นแห่งเดียวที่มีอยู่ ก็ตาม