ดอกชบา-คนตาบอด

เราเคยเชื่อว่าโลกนี้ไม่มีใครเหงาเท่า..
เราเคยเชื่อว่าตัวเราเหงากว่าใครๆ…
บัดนี้มองเห็นโลก…โลกกว้างเรื่องราวก็กว้างกว่า…

แล้วเธอมีกำลังใจ ให้หรือเปล่า

หากโลกนี้ ไร้น้ำใจให้กัน คงซักวัน ความรักจะลางเลือน
ดุจดังนี้จากฟ้าหลั่งลงพื้น ให้ดินตื่นฟื้นหวังขึ้นมาใหม่…

แต่เธอ มีกำลังใจให้หรือเปล่า…

บอดก็เพียงสายตาคู่นั้น
แต่จิตใจก็ยังผูกพันความงาม
อาจจะรับรู้ เห็นไปตาม…
จิตที่ดีงาม ฟังเสียงวิไล ต้นไม้บังเงา

ไม่อาจชมดอกชบา…
แต่สิ่งดีงามและความสำคัญนั่นคือ อันใด
เหตุและผล นั้น หรือว่าใจ
โลกสดใสเพียงใด ไปตามคนมี…

เมื่อฟ้ายังเปลี่ยนสี..
โลกนี้ยังเปลี่ยนทุกวัน
ไม่อาจจะหยุดยั้งคีน และวัน
ที่เปลี่ยนเวียนหมุนไป
ชีวิต ยังเปลี่ยนแปลง
ลำน้ำยังเหือดแห้งไป
คนเราที่เคยรักมากมาย
ยังมีไม่แน่นอน  ไม่มีอะไรแน่นอน…

อิสระเสรี…
กล้าเผชิญสิ่งดี และสิ่งร้าย

ดั่งที่ว่าไว้ ทุกข์สุขทั้งหลาย ก็คล้ายปากแก้วและก้นแก้ว
หยิบแล้วมันก็ต้องมาด้วยกัน..

ดังนั้นใยชีวิตต้องกลัวที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง…
เพราะมนุษย์ แท้จริงก็เป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่งของโลกเช่นกัน…

ก้าวไปทุกที่ด้วยจิตดี ย่อมมีสิ่งดีรออยู่เสมอ…

กำหนดความมุ่งมั่น ลิขิตคุณงามความเป็นคน…

ร้อยคุณงามความดี กตัญญูกตเวทีเป็นอันดับต้น…