บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!


บ้านจอมยุทธบล็อก

>> ยามี่จัง >> พระจันทร์ขึ้น..ที่ริมทะเลอีกครั้ง

ยามี่จัง
แม้ท้องฟ้าสีเดียวกัน..แต่ฝันก็คนละสี

พระจันทร์ขึ้น..ที่ริมทะเลอีกครั้ง

Jun.30.2007 2:46:02 am

“นัท นี่ปาเข้าไปตั้ง 22วันแล้วน่ะ เค้ารู้ตัวงานยุ่งมากๆ แต่เค้าคิดถึงอ่ะ ถ้าวันนี้ไม่มาตามนัดอีกครั้ง ก็ไม่ต้องโทรมาอีกตลอดไปเลยน่ะ”

เฉาก้วยฝากข้อความเสร็จ ก็กดปิดมือถือ หย่อนลงในกระเป๋าเสื้อคลุมตัวหนายาว สาวเท้าก้าวเดินอย่างเบื่อๆ ตามองออกไปไกลๆ ที่ภูเขาสูงๆอยู่ลิบๆตรงเบื้องหน้านั้น มองดูราวกับถูกคนมือซน ระบายสีเทาๆให้ภาพนั้นมัวลง มัวลง

ส่วนน้ำทะเลที่เคยสวยใส ในยามเช้า ในตอนนี้ก็เริ่มมีเงาสีทึบ แทรกซึมเป็นระยะ จากบางเบา เป็นเข้มข้นมากยิ่งขึ้น จนในที่สุด มองมืดมิดราวปูด้วยพรมสีดำ

เฉาก้วยมองธรรมชาติเบื้องหน้า แล้วสูดลมหายใจยาว ทำไมช่างเหมือนความรู้สึกในใจฉันตอนนี้น่ะ ช่างมืดน่ากลัวจัง เธอสลัดหัวไล่ความคิดว้าวุ่น ออกเดินต่อไป สายลมในยามค่ำใกล้มืด พัดมาแผ่วๆพร้อมละอองฝนบางๆ ราวกับมีมือของเพื่อนสนิทยื่นมาลูบปลอบใจ ทำให้ความรู้สึกเธอเริ่มดีขึ้น

“ผมเห็นคุณหลายหน ที่หาดทรายนี้ แถมชอบมาตอนมืดๆนั่งจ้องดูดวงจันทร์ ราวกับคนCRAZYเลยน่ะ”

ครั้งแรกที่พบกัน ณ ที่นี้ เขาทักอย่างไม่ไว้หน้า และไล่เธอให้รีบกลับบ้านเพราะฝนเริ่มโปรยหนาเม็ดขึ้น แถมขู่ตอนท้ายว่า

“เดี๋ยวผมย้อนมาตรวจความเรียบร้อยอีกหน คุณยังไม่กลับบ้าน ผมยัดคุณขึ้นรถ เอากลับไปฝากขัง ที่โรงพัก1คืนน่ะครับ”

แต่สุดท้าย เขาก็ยังไม่ใจร้ายขนาดนั้น เมื่อย้อนมาอีกหน เขาฉุดเฉาก้วยให้ลุกวิ่งตามเขาไปที่รถสายตรวจคันนั้น สักพักเพื่อนเขาอีกคน ก็เดินมาส่งกาแฟอุ่นๆ ให้2ถ้วยเล็กๆเขายังมีใจหยิบผ้าห่มที่เบาะหลังส่งให้เธอห่มกันหนาว และแล้วมิตรภาพ ก็เริ่มต้น ณ จุดนี้

“ดวงจันทร์น่ะ เท่าที่ผมได้ยินคนเล่าต่อๆมา มักสื่อความลึกลับน่ากลัว และชั่วร้ายไม่เหมือนดวงอาทิตย์ ภูติผียังกลัว เคยได้ยินคนเล่าไหมเฉาก้วย”

“เคยสิ แต่ชาติก่อนเฉาก้วยคงเป็นผีดิบ รึ อาจเป็นตัวเชื้อโรคก็ได้ ทำให้ชาตินี้ เจอแสงแดดทีไร มีอาการชักกะตุกใกล้ตาย ผิดกับตอนนั่งมองแสงจันทร์นวลอ่อนเศร้าๆ นอกจากดูโรแมนติคแล้ว ยังทำให้หลับฝันดี”

ชายหนุ่ม2คนบนรถสายตรวจ คันนั้น หันมามองสาวน้อยเบื้องหลังอีกหน ก่อนส่งเสียงหัวเราะ อาการเคลิ้มฝันของเธอ จากนั้นมา พัฒน์ก็มักเห็นนัทเพื่อนรัก ที่หาดทรายแห่งนี้ ทุกวันศุกร์เว้นศุกร์ ที่ต้องเข้าเวรตรวจความเรียบร้อย บริเวณแถวๆนี้อยู่เสมอ

ระยะนี้เป็นช่วงสอบเลื่อนขั้น นัทที่มุ่งมั่นกับตำแหน่งผู้กอง เขาจึงละเลยแทบทุกอย่าง กิน นอน เกือบลืมรวมไปถึงเธอคนนั้น..เฉาก้วย

วันนี้หลังสอบซึ่งวันสุดท้าย เมื่อกลับถึงห้อง เขาจึงหลับเป็นตาย เมื่อตื่นมา ในยามเย็น มือถือที่เปิดออกมา กับข้อความของเฉาก้วย เขาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวทันทีแล้วปิดประตู ออกจากห้องพร้อมถุงกระดาษใบโต ในนั้นมีทั้งแซนวิช และน้ำผลไม้รสที่เฉาก้วยชอบติดมาด้วย

เขาจอดรถตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ ถัดจากรถสายตรวจที่คุ้นตา พัฒน์พยักหน้าก่อนทำมือบอกใบ้ ว่าเฉาก้วยมานานแล้ว นัทพยักหน้าเดินแกมวิ่ง ตรงไปที่หาดทราย ที่จุดนัดพบสาวน้อยนั่งคอตก กอดเข่ามองแสงจันทร์เงียบๆ เพียงลำพัง ทำให้อยากกอดเธอเร็วที่สุด

“นี่คุณ บ่าหนาตรงพร้อมบริการตลอดคืนน่ะ จะเรียกรับใช้ไหมครับ”

เฉาก้วยหันไปมอง นัทที่ซูบผอม แต่ดวงหน้ายังสดใส แววตาบอกความคุ้นเคยไม่เปลี่ยนแปลง ทำให้เธอยิ้มโล่งอกทันที รักของเธอยังคงอยู่ ไม่เปลี่ยนแปลงไปตามที่กลัว

..และแล้วภาพหญิงสาวที่นั่งซบบ่าอบอุ่นของนัท เพื่อดูพระจันทร์ขึ้น..ที่ริมทะเล ก็ปรากฎขึ้นที่สายตาพัฒน์อีกครั้งหนึ่ง….

ยามี่จัง :: anomie_jj@hotmail.com

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook