ชุมนุมจอมยุทธ

[รังไม้]

แล้วเราก็ค่อยๆเลือนหายไป
จาก “ดินแดนแสนไกลของความฝัน”
ทีละคน ทีละคราวจนเงียบงัน..

เราต่างดุ่มเดิน
ไขว่หาความผันแปรแห่งโลกคติ
จับต้อง – ดำรงอยู่ – ลมหายใจ
ดื่มกิน – พักนอน – ทำงาน ทำงาน
เวียนว่ายคล้ายมิรู้จบ
เหมือนว่าเราหลงลืม ดินแดนแสนไกลของความฝัน

หนังสือกวีซุกซ่อนใต้พรมฝุ่นของวันเวลา
หยากไย่ของความลืมเลือนโยงยื้อ
ฝ่ามือของความแข็งกระด้างฉายชัด

จอบ เสียม ขวาน มีด เลื่อย คมวาว
ขณะที่เราหวนถึงปีก “ผีเสื้อชรา”…

ยามบ่าย ของของชายบึง : ๒๘ กุมภาพันธ์ ๕๕

_________________
ล่องลอยในทะเลกาลเวลา

[บุญพร้อม]

เหนื่อยนักขอพักก่อน
ด้วยแรมรอนมาหลายปี
สุดท้ายมิอาจหนี
ด้วยวัยที่เริ่มชรา
_________________
บุญพร้อมเป็นคนแก่ ดูแย่หน่อย
เขาเลยปล่อยให้เดียวดาย อยู่ปลายสวน

[กระบี่ไล่ล่า ///]

กาลเวลา
มีเวลากาล

สรรพสิ่งมีเกิดและพังทะลาย
แรกรักเริ่มย่อมมีแต่สิ่งดี

สรรพสิ่งมีดีใจและเสียใจ
หลายคนหลับไหลหลายคนตื่นแล้ว

แลกเปลี่ยนรอยยิ้มแก่กันและกัน
อาจเป็นการปลุกซึ่งกันและกัน

พักการหลับไหลไว้สักครา
อาจคงรู้ว่าก็ยังมีอีกหลายคนที่นอนไม่หลับ





_________________
ไม่สามารถดูแล ห่วงใยผู้อื่น เพราะคร้านที่จะตามใจ
กลับมาดูแลใจตนเอง ห่วงใยตนเอง ก็เพราะคร้านที่จะตามใจตนเองเช่นกัน

[รังไม้]

เช้าวันนี้สีเทา
เหมือนว่าโลกจะเหงา
อรุณสวัสดิ์ความคิดถึง
_________________
ล่องลอยในทะเลกาลเวลา

[กระบี่ไล่ล่า ///]

หัวใจหยอกล้อกับความเหงา...ชื่นชมในความหลัง
รอยยิ้มที่เปื้อนแก้ม...............เหมือนน้ำตาของผู้ทุกข์ทน

กาลเวลาที่หวานหอม...........ยิ่งปล่อยไว้นานยิ่งเจ็บจิต
ปล่อยวางความคาดหวังเสียได้....เวลาที่คงเหลืออาจแจ่มใสได้ในแววตา

ยามต้องท้อแท้และโหยหา.....สรรพสิ่งเงียบเหงาเบาบาง
พายุในใจโหมกระหน่ำครางครวญ...มีเพียงแววตาที่แสดงออกว่า....ร่ำรอ...

......

.....

.....



_________________
ไม่สามารถดูแล ห่วงใยผู้อื่น เพราะคร้านที่จะตามใจ
กลับมาดูแลใจตนเอง ห่วงใยตนเอง ก็เพราะคร้านที่จะตามใจตนเองเช่นกัน

[กวีใบไม้ร่วง]

สวัสดี สหายแปลกหน้าผู้มิเคยพบพาน
สวัสดี นักเดินทางสายกวีที่มิได้รู้จัก
สวัสดี จอมยุทธทุกท่าน
สวัสดี ชุมนุมนี้ที่ทำให้ได้พูดจา
_________________
กวีใบไม้ร่วง

[แบ่งปัน]

[size=18]....ชีวิตเรา แน่!เข้าใกล้ วัยแก่เฒ่า
อย่าปล่อยเฉา อยู่เฉย มิเคยฝัน
ลองขยับ หยิบจับ ริเริ่มพลัน
ทุกสิ่งอัน เพื่อผู้ด้อย ไม่ปล่อยเลย

....ค่อยค่อยต่อ ก่อกิจ จากเสี้ยวเศษ
แม้ทุเรศ มิช้า ฟ้าจักเผย
ประโยชน์ดี แม้มิมี ผู้ชมเชย
ธรรมงอกเงย สันติพบ สงบจริง[/size]