ชุมนุมจอมยุทธ

[จอมยุทธ]

สวัสดีปีใหม่กันอีกแล้ว ไม่รู้จักเบื่อจักหน่ายกันบ้าง บวกหนึ่งกันไปอีกหนึ่งปีผู้คน
จะโชคช่วยหรือฝีมือล้วนๆ ที่ยังรอดกันมาได้ ที่ผ่านมาล้วนแต่เรื่องราวบอบช้ำ
ไม่ใช่แค่สภาพภูมิอากาศเท่านั้นดอกที่เปลี่ยนแปลงไป ไม่มีวันที่เราจะกลับมาอยู่ร่วม
กันได้ดังเดิมอีกแล้วใช่หรือไม่ผู้คน ถ้าลองนึกทบทวนดูกันให้ดี ถ้าเราจะเกลียดจะกลัว
จะไม่ไว้วางใจกันได้มากเพียงนั้น ความรักที่เคยมีให้กันมันอาจจะยังไม่มากพอก็เป็นได้
เชิญกล่าวบางสิ่งบางอย่างสักเล็กสักน้อย แด่อะไรก็ช่าง......
_________________
เวลาเท่านั้นที่อาจจะตอบได้หมดทุกคำถาม แต่ชีวิตจะรอคอยได้นานสักแค่ไหน

[เฒ่าบัดซบ]

แท้จริงแล้ว....
ผู้คนเปลี่ยนสังคม..หรือ..สังคมเปลี่ยนผู้คน...
อาจจะไม่ใช่ความลับมืดดำเหมือนสิ่งมีชีวิตเกิดมาจากไหน....
..แต่..ก็ยากให้คำตอบ.....
วัฏ..ที่เราต่างเวียนว่ายในวันนี้..นอกจาก..เกิด..แก่..เจ็บ..ดับ...
เรายัดเยียด..ความเกลียดชัง..เพิ่มเข้าไปด้วย..อย่างไม่รู้ตัว..
ชืวิตประจำวันที่เคยสงบสุขอย่างเมื่อครั้งยังเด็ก...
เรายากจะโหยหา..ไขว่คว้ามันกลับมาอีกได้..
นั่นคือคำตอบที่เราจำเป็นต้องเรียนรู้..และ..เข้าใจ..
เพื่อที่จะอยู่บนโลกอันงดงามนี้ำได้....อย่า...

อย่าได้ประนาฌว่า..โลกใบนี้ห่วยแตก..มันไม่ใช่..
ผู้คนต่างหากที่ห่วยแตก...
อย่า..อย่าได้กังวลกับสิ่งมีชีวิตน้อยๆที่ทยอยเกิดกันขึ้นมา..
ไม่ต้องกังวล..ห่วงใยพวกเขาหรอก..
เพราะเมื่อเขาลืมตาตื่น..แล้วแหกปากร้อง..
มันก็เหมือนเขาแสดงความยินดีกับสังคมที่น่าขยะแขยงนี้
เมื่อเติบโตเขาก็จะคุ้นชินกับสังคมที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง..
และเขาก็ไม่รู้สึกหรือรับรู้ว่า...นี่เหรอ..ที่เขาเรียกว่า..
เกลียดชัง..แตกแยก..

คนโบราณอย่างเราท่านต่างหาก..ที่ทุรนทุราย..รับไม่ได้..
แล้วก็ย้อนกลับไปโหยหา..ไขว่คว้า...
เหมือนดั่ง...สุนัขกับเงาในนิทานอีสบ...
ที่ต้องสูญเสียก้อนเนื้อไป...

อย่าพูดถึงเรื่องความรัก..ความสามัคคี..เพราะคำกล่าวนี้..
ดุจดั่ง..ละเมิดศีลข้อห้าม..แห่งสังคมโลก...
จงตั้งอยู่ในความสงบ..ปล่อยให้เขารบพุ่ง..เข่นฆ่าแย่งชิงกันไป..
จงตั้งอยู่ในความสงบโดยไม่กระเหี้ยนกระหือ..นึกอยากโดดร่วมในสมรภูมินั้น
เมื่อสงครามสงบเวลานับศพจะได้เสร็จสิ้นโดยเร็ว..

เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ถ้าไม่เริ่มที่ตนเอง..
วันนี้..เรามาเริ่มการเปลี่ยนแปลงตนเอง..
โดยการเอาหูไปนา..เอาตาไปไร่...
ปลูกผักปลูกหญ้า..หากินและอยู่กันอย่างควายดูบ้าง..
เช้าก็ถูกจูงไปนา...ไถนาไป...
เย็นก็ถูกจูงกลับคอก...
คนที่เคยเป็นนายก็ต้องกลับมาเป็นขี้ข้าคอยสุมไฟ...ไล่ยุงให้..
เราก็กินหญ้า....หลับนอนไป...
เช้า..เย็น...เย็น..เช้า..ผ่านไป..เดี๋ยวก็ตายไปเอง.........จบ...
ชีวิตไม่จำเป็นต้องมีรสชาดก็ได้..เพราะ..นี่แหละคือรสชาดแห่งชีวิต..

เฮ้อ...รู้สึกสบายใจ...ที่มีเหยื่อเข้ามา..บอกว่า...
เชิญกล่าวบางสิ่งบางอย่างสักเล็กสักน้อย...
จริงๆแล้วต้องการมาเพื่อทิ้งประโยคสั้นๆว่า....

สุขสันต์วันเกิด....แค่นั้นเอง.......
สมหวัง..สำเร็จ..ในทุกเรื่องที่ลงมือกระทำครับ........
..........ด้วยรักเลยหละ...................เฒ่าบัดซบ(จริงๆ)....
_________________
จิตกู..ยากจะดูแล..ควบคุม..มันได้
กายกู..เกินกำลัง..จะรักษา..มันไว้...
หากคิดให้..ดูแล..ควบคุม..รักษา..ของผู้อื่น..
กริ่งเกรงว่า..คงจะมีแต่ความผิดหวัง..
..หยิบยื่นให้กับผู้ไหว้วาน...

[กระบี่ไล่ล่า ///]

คาระวะเจ้าบ้าน
คาระวะเฒ่าบัดซบ
คาระวะผู้แวะเวียนทุกท่าน...


ไม่ว่าปีไหนๆ...ชีวิตก็อยู่แบบไปวันๆ...
ชีวิตแม่แต่การรอคอยความสำเร็จ...
สังคมมีการเคลื่อนไหว...สังคมมีการเลือกข้าง...
สายน้ำมีการกักตุน...สายน้ำมีการหลั่งริน...และหลากไหล...


วงจรชีวิตมีอยู่กับการนับเวลาแห่งเช้า...สาย...บ่าย...เย็น...และค่ำคืน
วนเวียนอยู่กับจิตใจของตัวเอง...เช้าจะกินอะไร...บ่ายจะกินอะไร...
กลางวันก็ตื่น....กลางคืนก็หลับ....
แถม...บางวันกลางวันก็หลับ....กลางคืนก็ตื่น....


ปีใหม่เวลาใหม่....ผ่านเข้ามา....ดั่งความรู้สึกเก่าๆที่คุ้นเคย
เหมือนมีคำถามกระซิบที่ริมโสต...
"แล้วปีนี้จะมีอะไรใหม่ๆบ้างไหม"...
"แล้วฉันควรจะเริ่มสิ่งใหม่ๆ...อะไรบ้างหนอ"...


...มีปีกระต่าย...มีปีมะโรง...

...มะโรงใหม่...โรงละครแห่งชีวิต...ที่กวักมือเรียกทุกผู้ทุกนาม...

...มะๆ...มะโรง.......



ปล. ได้ยินเสียงแผ่วๆว่าปีนี้...น้ำจะแห้งผาก...ปลาจะดิ้นร้อน...โปรดระวังสุขภาพ...เด้อ...(ฮักนะ)...



_________________
ไม่สามารถดูแล ห่วงใยผู้อื่น เพราะคร้านที่จะตามใจ
กลับมาดูแลใจตนเอง ห่วงใยตนเอง ก็เพราะคร้านที่จะตามใจตนเองเช่นกัน

[จอมยุทธ]

ปีหน้าสมควรระวังไว้กันให้ดีๆ ภัยพิบัติ
ได้เวลาที่โลกจะไอจะจาม จะผายลมเล่นกันบ้าง
.....
ความเสียหายแก่ชีวิต ย่อมไม่อาจผ่อนผันอีกต่อไป
อย่าได้อาลัยอาวรณ์ วุ่นวาย วิตกจริต คิดให้ลึกจนเกินไป
ให้อายุยืนหมื่นปี หมื่นๆ ปี จะน้อมรับหรือไม่ ปีใหม่นี้....

_________________
เวลาเท่านั้นที่อาจจะตอบได้หมดทุกคำถาม แต่ชีวิตจะรอคอยได้นานสักแค่ไหน

[เฒ่าบัดซบ]

คารวะมิตรที่เปี่ยมยุทธ์ทั้งสอง
[color=red]ดังท่านจอมยุทธ์กล่าว[/color] อย่าว่าให้อายุยืนหมื่นปีเลย
เอาว่าถ้าน้ำท่วมโลกจริง
จะมีก็เพียงคนโง่เท่านั้นที่จะดิ้นรนเอาชีวิตรอด มีแต่พวกบาปหนาเท่านั้น
ถึงจะรอดตายได้ รอดตายเพื่ออยู่อย่างตายทั้งเ้ป็น

และก็ดังที่[color=green]ท่านฟลอเรสต์บี่กล่าวเช่นเดียวกัน[/color]
เราเสพติดกับการเริ่มต้นใหม่ เราจึงต้องรอให้วันใหม่ผ่านเข้ามา
ทำไมเราไม่เลือกเริ่มต้นอะไรใหม่ๆในวันที่กำลังจะเก่านั้น
เราก็เลยอาจเสพติดการเริ่มต้นใหม่กับปีใหม่
แต่..ก็เอาน่า..จะยังไงก็ช่างหัวมันเถอะ..การเริ่มต้นสิ่งที่ดี..
แม้ว่าอาจจะดูช้าไปบ้าง..แต่..ก็ยังดีกว่าไม่เริ่มเลย

ตอนนี้เฒ่ากำลังวางแผน..จะสร้างหนี้ใหม่..ฉลองปีใหม่ซะหน่อย
_________________
จิตกู..ยากจะดูแล..ควบคุม..มันได้
กายกู..เกินกำลัง..จะรักษา..มันไว้...
หากคิดให้..ดูแล..ควบคุม..รักษา..ของผู้อื่น..
กริ่งเกรงว่า..คงจะมีแต่ความผิดหวัง..
..หยิบยื่นให้กับผู้ไหว้วาน...

[กระบี่ไล่ล่า ///]

คาระวะมิตร...คาระวะสหาย...คาระวะด้วยจิตใจ...


โลกระบำรำฟ้อนระอ้อนโลก โลกชิดโศกโลกเล่นเห็นขำขัน
โลกเคลื่อนที่หมุนเวียนคลุกเดือนวัน ฉันกลางวันกลำกลืนกลางคืนตรอม

ไม่อายโลกโศกเล่นเข็นเล่นสุก เหล่าเศษซุกสุขขานต้านสั่งสอน
หั่นจิตจินต์กัดกินสิ้นรสกลอน เสียงหาญหอนต้อนรับกับมะโรง

ไม่หวงรักจับจิตทิ้งขามโขง ให้อาจองค์สงสารใรสารขัย
ในคืนผ่านวันคล้อยละห้อยใจ ยังสงสัย...สะสาร...วิมารลวง...


ปล. ...รักษาสุขภาพด้วย...ความหนาวเย็นขนาบเข้ามาแล้ว

..........แนบรูปของหลวงตามาด้วย ...เพื่อปลอบตัวเองว่า...ไม่เที่ยงหนอ...







ปล2. ยังฮักอยู่...
_________________
ไม่สามารถดูแล ห่วงใยผู้อื่น เพราะคร้านที่จะตามใจ
กลับมาดูแลใจตนเอง ห่วงใยตนเอง ก็เพราะคร้านที่จะตามใจตนเองเช่นกัน

[เฒ่าบัดซบ]

คาระวะมิตรพี่บี่ที่ฮักอย่างแฮง
แวะเวียนมาเพื่อรับ ปล. ๑ และ ๒
แต่ไม่ลืมที่หยิบฉวยรูปติดมือกลับไปด้วย...
หยิบกลับไปอย่างตั้งใจ..ไม่ใช่เพื่อเก็บไว้เตือนสังขาร
..แต่..เพื่อระลึกถึงซึ่งคุณแห่งอริยะสงฆ์...
พร้อมตั้งคำถามในใจเงียบๆ...
สามัญชนผู้เสวยและเร่งแสวงสุข...
จะมีใครซักตัวเอ้ยซักคนไหม?......ที่จะได้ซักครึ่งหนึ่งของท่าน...
......ไม่มี...ปล.ต่อท้าย....แต่....ก็ได้
_________________
จิตกู..ยากจะดูแล..ควบคุม..มันได้
กายกู..เกินกำลัง..จะรักษา..มันไว้...
หากคิดให้..ดูแล..ควบคุม..รักษา..ของผู้อื่น..
กริ่งเกรงว่า..คงจะมีแต่ความผิดหวัง..
..หยิบยื่นให้กับผู้ไหว้วาน...

[กระบี่ไล่ล่า ///]

คาระวะเจ้าบ้าน
คาระวะมิตรเฒ่าอย่างแรง
คาระวะมิตรผู้เยี่ยมชมทุกท่าน...


...อากาศหนาวเวลาค่อนคืน กรุณาห่มผ้าให้เรียบร้อย
...อากาศหนาวเวลาค่อนรุ่ง กรุณานอนนิ่งนิ่งอย่าดิ้นแรง...

..................................

เพลง เวลาของเรา
ศิลปิน ปนัดดา เรืองวุฒิ

ไม่ว่าวันเวลา
จะผ่านไปนานอีกสักเท่าไร
เธอยังเป็นคนดี
คนเดียวในใจที่ฉันยังมี
เธอยังคงงดงาม ฉันยังคงรักเธอ
แม้รู้ว่าเธอจะไม่มีทางกลับมา

ตื่นมามองดูนาฬิกา
ยังเดินต่อไปเหมือนเก่า
และยังคงจะมีแค่เราที่เดินสวนนาฬิกา
เธอยังคงชัดเจน
เวลาไม่ช่วยให้ลืมเหมือนใครบอกไว้
ฉันรู้จากนี้มันไม่มีเธอต่อไป
แต่ฉันยังรักเธอ ยังคงรักเธอ




ปล. ...วันนี้ไม่มี ปล.


_________________
ไม่สามารถดูแล ห่วงใยผู้อื่น เพราะคร้านที่จะตามใจ
กลับมาดูแลใจตนเอง ห่วงใยตนเอง ก็เพราะคร้านที่จะตามใจตนเองเช่นกัน

[เฒ่าบัดซบ]

คาราวะมิตรพี่บี่...
สูดดมความหอมหวานแห่งเสียงเพลง
เสียงเพลงที่บ่งบอกความนัย....
ความในใจของใครบางคน....
....คนนั้น.......หลงรักเด็ก....เด็กชายหน้าใสซื่อ...
....เด็กชายคนนั้น....กับผู้ชายคนหนึ่ง.......
กอดก่าย...รัดร้อย...เข้าด้วยกัน..ผ่านบทเพลงที่บ่งบอกความนัย...
วันนี้.....แม้เจ้าจะไปอยู่กับเมียเจ้าแล้ว..แต่..
...พ่อ..ก็ยังคงรักและห่วงเจ้าเสมอ........
...เน๊าะ..พี่บี่...เน๊าะ.....
_________________
จิตกู..ยากจะดูแล..ควบคุม..มันได้
กายกู..เกินกำลัง..จะรักษา..มันไว้...
หากคิดให้..ดูแล..ควบคุม..รักษา..ของผู้อื่น..
กริ่งเกรงว่า..คงจะมีแต่ความผิดหวัง..
..หยิบยื่นให้กับผู้ไหว้วาน...