ปรัชญาเถื่อน
โดย สารี แห่งลุ่มแม่น้ำเพชร
เสรีภาพ
ในห้องนั้น
ห้องที่ประตูทุกบานเปิดกว้าง
คนวิกลจริตนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมหนึ่ง
เหม่อลอยอยู่อย่างนั้น
ผ่านวัน....ผ่านคืน
ผ่านไปวันแล้ว....วันเล่า
คนวิกลจริตยังคงเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น
และอยู่อย่างนั้น
ตราบนานเท่านาน
นานเท่าที่จะสามารถฝัน
ในห้องนั้น
เมื่อประตูทุกบานถูกลั่นดานสนิท
คนวิกลจริตพังหน้าต่างกระโดดหายไป
ไม่เคยกลับมานั่งฝัน
ในห้องนั้นอีกเลย.
|