บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

      "บ้านจอมยุทธมินิไดอารี่"  อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง


มินิไดอารี่

      ใครสักคน อาจได้แง่คิดและมุมมอง จากการบอกเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ชีวิต ความคิดคำนึงและจินตนาการ ผ่านงานเขียนในแบบฉบับที่ไม่เหมือนใคร ในแบบที่คุณเป็น คุณได้อิสระ ได้ปลดปล่อย ได้สื่อสารกับผู้คน ได้ให้ ได้สร้างสรรค์ บ้านจอมยุทธได้ไม่เสียแรงเปล่า

ความกล้าหาญ >> HB

ความกล้าหาญ

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65

HB.

วันนี้เป็นวันเกิดของพี่ค่ะ ไม่ใช่พี่แท้ๆแต่ว่าก็เหมือนเป็นพี่ เพราะว่าเป็นคนน่ารัก ดูแลเราดีเสมอมาเลย ขอให้น่ารักอย่างนี้ตลอดไป ฉันรู้จักพี่คนนี้มาเกือบสามปีแล้ว ยังเสมอต้นเสมอปลาย ถึงแม้จะรู้ว่าความรู้สึกนี้มันไม่ใช่พี่ชายที่อยากจะดูแลน้องสาว แต่ว่าก็ขอขอบคุณในความรู้สึกที่มีต่อฉัน ถึงพูดไปเค้าก็ไม่รู้
เอาเป็นว่าจะขอบันทึกเรื่องราวของพี่คนนี้ลงในสมุดบันทึกเล่มนี้แล้วกันนะค่ะ
พี่คนนี้เค้าเรียนจุฬา คณะวิศวะ ดูเหมือนหล่อแต่ว่า เหอๆๆ แต่เรื่องนิสัยพี่เค้าเป็นสุภาพบุรุษมากๆ ตั้งแต่รู้จักกันมาพี่แกไม่เคยพาไปไหนเลย นอกจากศูนย์หนังสือจุฬา แล้วก็กินข้าวที่ตึกวิศวะ ตอนนี้พี่เค้ากำลังต่อป.โท ทางด้านวิศวะอยู่ งานยุ่งมากๆ แต่ว่ายังมีเวลาพาเราไปซื้อหนังสือ สอนเลข จตอนแรกที่คบกะพี่เค้าก็คิดแค่ว่า คบเด็กจุฬาดี ซื้อหนังสือได้ลดราคา ฮ่าๆๆ นอกจากนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย รู้สึกซาบซึ้งใจ วันเกิดทั้งทีอยากจะซื้อของขวัญให้ แต่ไม่รู้จะซื้ออะไร ดูเหมือนว่าพี่เค้าไม่อยากจะได้อะไรเลย ไม่ขาดอะไร ไม่เคยเรียกร้องอะไร พอถามว่าอยากได้อะไร ก็ชวนให้ไปใส่บาตรกับคุณป้าที่บ้านตอนเช้า สรุปว่าขอให้เราตื่นเช้าๆไปใส่บาตรเป็นเพื่อน ขอเรื่องยากซะด้วย ให้ตื่นเช้าเนี่ย ฮ่าๆๆ วันรุ่งขึ้นก็มารับที่บ้านตอน 6 โมง เช้ามาก อาบน้ำแทบไม่ทัน แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ วันนี้มีโอกาสได้คุยกับคุณป้า(แม่เลี้ยงพี่เค้า) ตอนที่พี่เค้าไม่อยู่ ป้าเค้าเมาส์ เอ้ย เล่าให้ฟังเรื่องพี่เค้า เรารู้สึกอึ้งมากๆเลย น่านับถือจริงๆค่ะ นอกจากเรียนเก่งแล้วยังเป็นคนมีความตคิดอีก เศรฐกิจพอเพียงสุดๆ คุณป้าบอกว่าตั้งแต่ขอพี่เค้ามาเลี้ยงยังไม่เคยเห็นพี่เค้าเรียกร้องขออะรเลย ไม่เที่ยว ไม่แต่งตัว ไม่ค่อยใช้ตังค์ นั่งรถเมล์ก็ไม่บ่น ขนาดเสื้อผ้ายังเอาของคุณพ่อ แล้วก็ของคุณลุงมาใส่ รองเท้าผ้าใบซื้อให้ตั้งแต่ปีหนึ่ง มาตอนนี้ก็ยังใส่อยู่ พื้นสึก ผ้าใบขาดรุ่ยแล้วก็ยังใส่ได้โดยไม่บ่นอะไรเลย ขนาดคุณป้าขอร้งให้ไปซื้อใหม่ก็ยังไม่ยอมไปซื้อเลย เชื่อพี่แกเลย ว่างๆก็ช่วยอาจารย์ทำงานวิจัยหาเงินใช้ ไม่ค่อยจะขอเงินคุณป้าสักเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะว่าพี่เค้ารู้ว่า ป.โท ที่เรียนอยู่มันใช้เงินหลายแสนอยู่แล้ว เลยไม่อยากเพิ่มภาระให้คุณป้ากับคุณลุง แต่พี่เค้าจะรู้หรือเปล่านะ ว่าคุณป้าเค้าอยากให้ แล้วก็ไม่เคยเสียดายเงินเลยล่ะ มากกว่านี้ก็ให้ได้ ทั้งหมดคงเป็นเพราะ"ความรัก" เหมือนแม่ที่รักลูกไง ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่แม่ลูกจริงๆแต่ว่าก็รักเหมือนลูก แล้วคิดว่าพี่ก็คงรู้สึกแบบนั้นกับคุณป้าคุณลุงเหมือนกัน ซาบซึ่ง ซิกๆๆ (อุ้ย...พูดซะคม) พอได้ฟังคุณป้าพูดอย่างนี้ก็เลยนึกออกเลยว่าจะให้อะไรพี่เค้าดี ตัดสินใจชวนพี่เค้าไปเที่ยวประตูน้ำด้วยกัน อ้างว่าจะไปซื้อเสื้อ ก็โดนพี่แกเทศน์มาอีกหนึ่งกัณฑ์ ท่าทางจะไม่ยอมไปด้วย เลยอ้างว่าไปดูเสท้อนักศึกษา อิอิ มุขนี้ได้ผล ลากขึ้นรถเมล์ไปเลยค่ะ ฮ่าๆๆ ตอนแรกจะพาไปพารากอน แต่ว่าเปลี่ยนใจ เพราะว่าตังค์ไม่พอแน่ๆ รองเท้าคู่หนึ่งๆหลายพัน ประตูน้ำท่าทางจะถูกกว่า ถึงไม่ได้ซื้อ 3 คู่ก็เถอะ พอมาถึงก็จัดการตามแผนเลยค่ะ ลากเข้าร้านขยรองเท้าเลย ฮ่าๆ เฉลยว่าจะพามาซื้อรองเท้า และขอร้องว่าให้ยอมรับของไปเพราะว่าอยากซื้อให้จริงๆ คุณป้าแกอุตส่าห์ให้ตังค์มาสมทบทุน อิอิ (ลำพังฉันเองคงได้รองเท้าแค่เชือกรองเท้า อิอิ)
จัดการซื้อรองเท้าเรียบร้อย บอกให้ใส่เลยก็ไม่เอา กลัวคนอื่นหาว่าเห่อ เลยกินข้าวแล้ว พี่ก็มาส่งเราที่บ้านแล้วก็กลับบ้านไป ดีนะที่กลับมาตอนบ่ายๆ คุณพ่อยังไม่กลับบ้าน (เฮ้ออ....หายใจทั่วท้อง อิอิ) ก่อนกลับก็ยังไม่เลิกเทศให้อ่านหนังสือ พร้อมประทานมะเหงกมาให้อีกด้วย เหอๆๆ (ไม่น่าไปกวนทีนเลยเรา) แล้วพี่แกก็กลับบ้านไปพร้อมกับกล่องรองเท้าที่เรากับคุณป้าลงขันกันซื้อให้
บางทีมิตรภาพดีๆ ก็ไม่เห็นจะต้องจบด้วยคำว่าแฟนเสมอไปเลย มันจบด้วยคำว่าเพื่อน หรือพี่มันก็ดูสวยงามดี ถ้าไม่ใช่สถานภาพนี้ ฉันก็คงไม่รู้สึกภูมิใจอย่างนี้ และความรู้สึกจะเป็นยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน เกินที่จะคาดเดา อาจจะไม่สวยงามอย่างนี้ก็ได้ เพราะฉันคิดว่า ถ้าเป็นแฟนจะวางตัวลำบากกว่า จะเป็นอีกแบบหนึ่ง แล้วก็ต้องคอยแคร์ความรู้สึกด้วย เป็นอย่างนี้สบายใจดี มีคนคอยดูแลบ้างบางเวลา และได้ดูแลเค้าบ้างบางเวลา ตามวาระ โอกาส และความคิดถึง และมันก็ยั่งยืนดี ต่อไปอีก10ปีไม่รู้ว่าจะยังรู้สึกแบบนี้อยู่ต่อไปหรือเปล่า ไม่มีใครรู้แต่ว่าตอนนี้มันเริ่มมั่นใจขึ้นว่า อีก 10 ปี หรือว่า 50 ปี เราก็ยังเป็นพี่เป็นน้องที่ดีและน่ารักต่อกันอย่างนี้ ^^

เขียนเมื่อ 26-03-2007 | 01:47:13 | ไดอารี่ที่ : 31

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook