บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

      "บ้านจอมยุทธมินิไดอารี่"  อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง


มินิไดอารี่

      ใครสักคน อาจได้แง่คิดและมุมมอง จากการบอกเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ชีวิต ความคิดคำนึงและจินตนาการ ผ่านงานเขียนในแบบฉบับที่ไม่เหมือนใคร ในแบบที่คุณเป็น คุณได้อิสระ ได้ปลดปล่อย ได้สื่อสารกับผู้คน ได้ให้ ได้สร้างสรรค์ บ้านจอมยุทธได้ไม่เสียแรงเปล่า

ความกล้าหาญ >> เตรียมใจ ตอนที่2(จบ)

ความกล้าหาญ

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65

เตรียมใจ ตอนที่2(จบ)

หลังจากที่ตอนที่แล้วฉันสัญญาว่าจะเล่าต่อในตอนนี้ เป็นเพราะว่าถ้าต่อเรื่องนี้จนจบอาจจะได้หน้าเวปที่ยาวเกินไป และคุณผุ้อ่านคงจะเบื่อได้ แต่ถ้าจะแบ่งออกเป็นหลายๆตอน ฉันคิดว่ามันยืดเยื้อเกินไป จึงตันินใจเล่ามันให้จบซะตั้งแต่ตอน*นี้ก็แล้วกันนะค่ะ เรามาต่อกันที่ว่าเพราะเหตุใด แค่ตระกร้าใบเดียวถึงทให้คนคนหนึ่งคิดจะฆ่าตัวตายได้ มันเป็นเรื่องที่ปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งฉันคิดว่าดีนะค่ะ แต่ว่ามันกลับกลายป็นดาบสองคมไปซะได้
คือว่าคนที่เขียนเค้าเล่าให้ฟังว่าตั้งแต่เด็กๆ พ่อแม่ของเค้าจะเป็นคนที่รักษาของได้ดีมาก ทุกอย่างจะอยู่ในสภาพเหมือนใหม่ และทนทาน เพราะว่าจะใช้อย่างระมัดระวัง และถนอมเต็มที่ และค่านิยมที่ดีเหล่านั้นก็ปลูกฝังมายังลูกๆทุกคน บ่อยครั้งที่เค้าเคยถามพ่อว่า ทำไมเราถึงต้องใช้ของถนอมขนาดนี้ด้วย แต่พ่อก็จะถามกลัมาว่า แล้วทำไมเราจะต้องใช้ให้มันพังด้วยล่ะ แล้วเค้าก็ตอบพ่อไม่ได้เช่นกัน คำถามของพ่ออาจจะเป็นคำตอบของเค้าก็ได้ แล้วมาวันหนึ่ง ที่เขาและพี่ชายเล่นสนุกกันตามประสาเด็กๆ เขาก็เล่นซ่อนหาในบ้านกับพี่ชาย แล้วด้วยความที่เขายังเด็กอยู่ และตัวเล็ก จึงนึกสนุแอบไปซ่อนพี่ชายในตระกร้าใส่ผ้า แต่ขนาดตัวที่ใกย่กว่าขนาดตระกร้า ตระกร้าผ้าก็เลยแตก ตอนนั้นพี่ชายเข้ามาพอดี เขาใจเสียมาก เพราะคิดว่าเขาคงจะโดนทำโทษแน่ๆ จะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ จะโดนโกรธแน่ๆ แย่แน่เลยเรา ทำของเสีย เป็นครั้งแรกที่เขาทำของเสียหาย ด้วยความเป็นเด็ก ก็เลยคิดหาวิธีแก้ปัญหา เขาคิดว่าถ้าหากว่าเขาตายไป พ่อแม่ก็คงจะไม่ลงโทษเขา เขาอยากจะหนีปัญหาทุกอย่าง ไม่อยากจะอยู่เจอหน้าพ่อแม่ที่โกรธเพราะว่าทำของเสียหาย ก็เลยเอาเงินเก็บทั้งหมดจากกระปุกออมสิน ไปซื้อยานอนหลับที่ร้านขายยา ด้วยความที่เป็นร้านที่มีจรรยาบรรณสูงมาก จึงยอมขายยานอนหลับให้กับเด็กไปในจำนวนมาก (-*-) โดยไม่ถามซักคำว่าจะเอาไปทำไม แค่มีปัญญาจ่ายค่ายาก็จบ แล้วเขาก็หิ้วถุงใส่ยานอนหลับกลบบ้าน เดินเข้าไปในห้องนอน พร้อมน้ำหนึ่งขวด เขาจ้องมองยานอนหลับอยู่พักใหญ่ ในใจก็คิดกลัวความตาย แต่อีกใจก็กลัวพ่อแม่ด่า แล้วเขาก็เริ่มสงสัยว่ายามากมายขนาดนี้จะกินกี่เม็ดถงจะตาย เขาจึงทดลองกินไปแค่ 5 เม็ด แล้วเขาก็หลับไป หลับไปเนิ่นนานมาก นานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่ว่าเมื่อเขาตื่นมาอีกที เขาก็อยู่ในอ้อมแขนของแม่ที่ร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม มีพี่ชายและพ่อยืนมองอยู่เงียบๆ เมื่อเขาฟื้น คำพูดแรกที่ได้ยินคือ "ตื่นแล้วเหรอลูก"และพี่ชายเขาก็พูดว่า"เห็นมัยแม่ มันไม่ตายหรอก" แล้วเขาก็จำเรื่องตระกร้าใบที่แตกได้ แต่หันไปมองยังตำแหน่งเดิมของมั ก็มีตระกร้าใบใหม่มาแทนที่แล้ว และหลังจากเหตุการณืนั้นก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย ตอนฉันอ่านจบ ฉันนึกด่าคนเขียนในใจว่า"แทนที่จะเอาเงินไปซื้อยานอนหลับ เอาไปซื้อตระกร้าแบบเดิมมาแอบเปลี่ยนไม่ให้แม่รู้วะยังจดีกว่า โง่จริงๆเล๊ยยย" แต่ถ้านึกแบบเห็นอกเห็นใจและคิกอีกที ตอนนั้นเค้ายังเด็กอยู่นี่นา วิธีของฉันคือวิธีคิดแบบโตแล้ว แต่ว่าถ้าฉันยังเด็กเท่านั้น หรือว่าถูกปลูกฝังมาแบบนั้น และเจอเรื่องแบบนั้น ฉันอาจจะตายไปแล้วก็ได้ หรือวันนี้ฉันอาจจะเป็นเจ้าหญิงนิทราไปแล้วก็ได้ เอาน่าคนเรามันก็มีผิดพลาดกันได้ ฉันก็เคยพลาด(ออกจะบ่อยด้วยซ้ำ อิอิ) คุณเองก็อย่ามาโกหกเลยว่าไม่เคยพลาด เราทุกคนล้วนเคยผิดพลาด พระพุทธเจ้าก็เคยพลาด แต่มันต่างกันตรงที่ว่าบางคนนานๆจะพลาดซักครั้ง บางคนก็พลาดบ่อยไปหน่อย บางคนพลาดแล้วยังมีโอกาสแก้ตัว แต่ว่าบางคนพลาดแล้วหมดโอกาส อย่างคนที่เค้าฆ่าตัวตายเพราะว่าเอ็นท์ไม่ติดเป็นเพราะว่าเค้าพลาด แล้วเค้าไม่มีโอกาสที่จะตัวใหม่ ถ้าหากว่าเค้ายังไม่ตาย อีก4ปีข้างหน้า เค้าอาจจะเป็นวิสวะกรไทยที่เก่งที่สุดคนหนึ่งก็ได้ ฉันคิดว่าอย่างนั้น ความฝันของฉันคือเมื่อฉันตายไปแล้วจะไม่มีคนเสียใจกับการจากไปของฉัน แต่แค่คิดดูเล่นๆ มันก็น่ากลัวแล้ว เพราะว่าคงจะเป็นการตายที่เจ็บปวดหัวใจที่สุด เพราะว่าไม่มีใครรักฉันเลย แต่ว่าคนที่ฉันรักต้องมาเสียใจเพราะว่าฉันตายฉันก็คงจะเจ็บปวดหัวใจเช่นกัน ความตายนำมาซึ่งการเสียใจ ไม่มีใครที่อยากตาย ฉันเชื่ออย่างนั้น มีแต่คนที่พร้อมจะตายซึ่งก็คือคนที่มีสติ พร้อมที่จะรับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น พร้อมที่จะยอมรับกับความสูญเสีย และการลาจาก และไม่ประมาทในทุกชวงชีวิตที่เขายังหายใจอยู่ ฉันอยากจะทำให้ได้อ่างนั้นบ้าง แต่ว่าฉันคงจะไม่เข้มแข็งพอ ก็คงจะใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีที่สุดและคุ้มที่สุดไปก่อน
สุดท้ายนี้ก็ขอแสดงความยินดีให้กับเพื่อนๆทุกๆคนที่แอดเข้ามหาลัยได้ ทั้งที่จะสมใจหรือไม่สมใจก็ตาม แต่ฉันจะไม่แสดงความเสียใจกับคนที่แอดไม่ติดหรอกนะค่ะ แต่สิ่งที่ฉันจะมอบให้คือกำลังใจให้เขาสู้ต่อไป และก็ขอแสดงความยินดีด้วย ที่ถึงแม้ว่าจะเอ็นท์ไม่ติด แต่ว่าคุณก็ยังไม่ตาย คุณยังมีชีวิตอยู่ ยังหายใจและยังมีแรงที่จะสู้ชีวิตต่อไป สู้ๆนะ^^

เขียนเมื่อ 16-05-2007 | 13:29:35 | ไดอารี่ที่ : 50

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook