บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

      "บ้านจอมยุทธมินิไดอารี่"  อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง


มินิไดอารี่

      ใครสักคน อาจได้แง่คิดและมุมมอง จากการบอกเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ชีวิต ความคิดคำนึงและจินตนาการ ผ่านงานเขียนในแบบฉบับที่ไม่เหมือนใคร ในแบบที่คุณเป็น คุณได้อิสระ ได้ปลดปล่อย ได้สื่อสารกับผู้คน ได้ให้ ได้สร้างสรรค์ บ้านจอมยุทธได้ไม่เสียแรงเปล่า

ม่านเมฆสีเทาเศร้าหมอง >> หัวใจชายชรา...

ม่านเมฆสีเทาเศร้าหมอง...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

หัวใจชายชรา...

20 ปี ที่นกตัวใหญ่เล่นลมลำพัง
ทอดตามองดูเงาตนเองที่พาดผ่านต้นหญ้า...ภูเขา...
อีกทั้งธารา...มหาสมุทร...
เติบโตในสายธารกาลเวลาที่สุขุมและเยือกเย็น
ลมพัดแรงก็บินร่อน
ไร้ลมก็กระพือปีก
บางคราฝนตกก็เปียกฝน...แต่เพียงขนเท่านั้น...
ทำตัวว่ามีจุดหมายแต่คล้ายร่อนเร่
กำลังเดินบนทางแต่คล้ายไม่เคยเข้าใจ
มันเห็นการบินสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด...
มันจึงเห็นปีกเหล็กของมันล้ำค่าเหนือสิ่งอื่นใดเช่นกัน!!
เลือดเสรีของมันจะเจือจางลงได้ก็ต่อเมื่อปีกอิสระของมันขยับเท่านั้น
ส่วนอาหารเพียงอย่างเดียวของมันคือสายลมที่ปะทะหน้า
เพราะถ้าไม่มีสิ่งนี้มันคงตายใต้กองเลือดสีแดงข้นของมันเองเนิ่นนานแล้ว...
...
"ปีกอิสระ"
มันพูดด้วยเสียงที่ผ่านลำคออันแหบแห้งและตีบตัน
"วันนี้เจ้ายังแข็งแรงอยู่ไหม"
เสียงมันพร่ำบ่นกับตนเองดั่งคนชราโหยหาวัยหนุ่ม
น้ำเสียงว่าเศร้าสร้อยแล้ว...แววตากลับยิ่งเหงาหงอย...
หรือมันชราแล้ว!! ซ้ำยังชราเร็วยิ่ง!!
...ความรักเปลี่ยนแปลงได้ แต่ความเศร้าไม่เคยเปลี่ยน
...เดียงสาผันผ่านเติบใหญ่ แต่วันวัยไฉนจะหวนกลับ
มันชราแล้วจริงๆ
มันเองก็ยอมรับว่าชราแล้ว...
ปากก็ว่ายอมรับ แต่ยังขยับมือไปคลำที่ที่มันเชื่อว่าเป็นหัวใจ
หัวใจที่สูบฉีดเลือดสีแดงข้นให้กับมัน...เลือดเสรี!!
...
คิดถึงหอบลมที่ปะทะหน้า...ก็แสบตา
คิดถึงสายฝนที่โปรยปราย...ก็หนาวสั่น
ลมแรง...ก็เหนื่อยอ่อน
ไร้ลม...ก็ใช่ว่าจะยืนไหว
...ความเสียใจของวัยชรามิใช่ความยากไร้
...ยิ่งมิใช่ความรัก
...ความเสียใจของวัยชราหากแต่เป็นความชราเอง
"หัวใจที่ไม่ยอมหยุดเต้นจึงเป็นความทุกข์ทรมานที่สุด"
มันใช้เป็นคำตอบต่อคำถามที่ว่า"ทุกวันนี้มันยังต้องการอะไร"
นั่นคือคำตอบของผู้ที่ใช้หัวใจ...หายใจ!!
...
วันเร่งคืน...
คืนเร่งวัน...
หาใช่เพียงเพื่อผ่านพ้น
หากแต่เพื่อต้องก้าวข้าม
และส่งมอบความพายพังให้กับผู้อื่น...
...วาจาเมื่อ 30 ปีก่อน

เขียนเมื่อ 13-11-2008 | 14:24:02 | ไดอารี่ที่ : 9

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook