บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

      "บ้านจอมยุทธมินิไดอารี่"  อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง


มินิไดอารี่

      ใครสักคน อาจได้แง่คิดและมุมมอง จากการบอกเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ชีวิต ความคิดคำนึงและจินตนาการ ผ่านงานเขียนในแบบฉบับที่ไม่เหมือนใคร ในแบบที่คุณเป็น คุณได้อิสระ ได้ปลดปล่อย ได้สื่อสารกับผู้คน ได้ให้ ได้สร้างสรรค์ บ้านจอมยุทธได้ไม่เสียแรงเปล่า

มังกรเดียวดาย >> กระบี่เดียวดาย2 (ความทรงจำอันขาดหาย)

มังกรเดียวดาย

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

กระบี่เดียวดาย2 (ความทรงจำอันขาดหาย)

2. ความทรงจำอันขาดหาย
กระบี่เดียวดายไม่ทราบว่านั่งอยู่กับความคิดตัวเองเป็นเวลานานเท่าใด
เป็นความคิดที่พยามค้นหาอดีตซึ่งบัดนี้ยิ่งมายิ่งลางเลือนเต็มที
เขากลับพบตัวเองว่าเป็นบุคคลที่ไม่มีความทรงจำเมื่อครั้งอดีตผู้หนึ่ง
นี่จึงเป็นสาเหตุให้แววตาคู่นั้นของเขาดูอ้างว้างหม่นหมองถึงเพียงนั้น
กระบี่เดียวดายถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ด้วยเสียงสดใสดุจระฆังเงินของดรุณีนางหนึ่ง นางเอ่ยภาษาไพเราะ
แต่งเป็นเพลงเสนาะ
กระบี่เดียวดายคิดว่าเขาคงเมามายสุราใบไผ่เขียวป้านนี้เข้าเสียแล้ว
จะมีสตรีนางใดมาขับร้องบทเพลงในเวลาและสถานที่เช่นนี้
แต่พอเขาหันกลับไปก็พบว่าเขามิได้เมามายแล้ว
หากแต่คงถูกความโดดเดี่ยวอ้างว้างเล่นงานจนเสียสติ
เขากลับพบตัวเองว่าบัดนี้อยู่ต่อหน้าเทพธิดาบนสรวงสวรรค์
ใบหน้านางงดงามปานภาพวาดที่จิตรกรที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งยุค
วาดขึ้นจากจินตนาการที่เพ้อฝันที่สุดเท่าที่มนุษย์พึงเพ้อฝันถึง
งดงามปานนั้น ดวงตาสวยซึ้งถึงเพียงนั้น
และตอนนี้ดวงตาคู่งามนั้นกำลังจ้องมองมาที่เขา
เหมือนกับจะสะกดให้หัวใจเขาหยุดเต้น
ที่เธอร้องมิใช่เป็นบทเพลงหนึ่ง
หากแต่เป็นความฝันที่ผู้คนลืมไม่ลงฉากหนึ่ง
เหมือนสรรพสิ่งรอบข้างหยุดนิ่งสายลมที่กำลังล้อเล่นกับใบไม้กลับหยุดคว้าง
นางหยุดเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นว่า

" ขออภัย ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าค่ำคืนนี้จะมีแขก "
กระบี่เดียวดาย
" หรือแม่นางก็พักอยู่สถานที่นี้เช่นกัน "
" เป็นเช่นนั้น เพราะในรัศมี 20 ลี้ก่อนเข้าตัวเมืองมีเพียงที่นี่ที่เดียว
ข้าพเจ้าความจริงเพียงคิดมาเดินเล่นชมจันทร์ที่ริมระเบียง ไม่คิดจะรบกวนคุณชาย งั้นข้าพเจ้าขอตัว"
" หาเป็นไรไม่ เชิญแม่นางตามสบายเถอะ "

นางเพียงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจะเดินกลับ
ก็บังเกิดเสียงกรุ่งกริ่งขึ้นเป็นเสียงกระพรวนเงินที่ข้อเท้านางข้างหนึ่ง
เพียงแว่บเดียวที่กระบี่เดียวดายได้ยินก็บังเกิดความหลังขึ้นมาฉากหนึ่ง
แต่พร่าเลือนเต็มที
เป็นภาพของเด็กหญิงวัย เจ็ด แปดขวบ กับเสียงกระพรวนเงิน
แล้วทุกอย่างก็จางหายไปอีกครั้ง
กระบี่เดียวดายได้ลอบถอนใจ เหม่อมองนางเดินจากไป โดยไม่ได้กล่าวกระไรอีก
เขายกจอกสุราสาดลงลำคอรวดเดียวสามจอก
ผู้คนมากมายล้วนมีความทรงจำที่อาจดีบ้างไม่ดีบ้างให้นึกถึง
ที่ดีก็อยากจดจำมันไว้ให้หวนคิดยามหลัง ที่ไม่ดีก็อยากจะลืม แต่สำหรับเขาเล่า
กลับไม่มีความทรงจำใดให้นึกถึงได้
หรือนี่จึงเป็นความทรงจำที่โหดร้ายที่สุด

เขียนเมื่อ 31-05-2009 | 13:47:25 | ไดอารี่ที่ : 6

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook