บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

      "บ้านจอมยุทธมินิไดอารี่"  อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง


มินิไดอารี่

      ใครสักคน อาจได้แง่คิดและมุมมอง จากการบอกเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ชีวิต ความคิดคำนึงและจินตนาการ ผ่านงานเขียนในแบบฉบับที่ไม่เหมือนใคร ในแบบที่คุณเป็น คุณได้อิสระ ได้ปลดปล่อย ได้สื่อสารกับผู้คน ได้ให้ ได้สร้างสรรค์ บ้านจอมยุทธได้ไม่เสียแรงเปล่า

มังกรเดียวดาย >> กระบี่เดียวดาย6 (ดั่งความฝัน)

มังกรเดียวดาย

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

กระบี่เดียวดาย6 (ดั่งความฝัน)

6. ดั่งความฝัน
ข้าพเจ้าขอโดยสารเรือไปด้วยได้หรือไม่
สิ้นเสียงกล่าววาจาอันสดใสดุจระฆังเงิน ก็บังเกิดเสียงกระพรวนเงินดังตามมา

ไม่คาดคิดกลับเป็นบุคคลที่เขาอยากพานพบอีกสักครั้งหนึ่ง
แม่นาง...เป็นท่านเอง? ข้าพเจ้าคิดเหมาเรือนี้เพียงข้ามฟากเท่านั้น แม่นางยังคงไปที่แห่งใด?
ข้าพเจ้า คิดเสาะหาคนผู้หนึ่ง
อ้อ...เป็นบุคคลเช่นใด
บุคคลผู้นี้รู้จักแต่ใช้กำลังทำลายข้าวของ ทำหลังคาบ้านเรือนผู้อื่นเสียหายแต่ไม่คิดจะชดใช้ข้าพเจ้าได้แต่ตามเสาะหาคนผู้นี้เพื่อชดใช้ค่าเสียหาย

กระบี่เดียวดายเคยรับมือมาแล้วทุกสถานการณ์แต่สถานการณ์เช่นนี้กลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกคล้ายกับยากรับมืออยู่บ้าง

แม่นาง...เรื่องเมื่อคืน ความจริงข้าพเจ้า...
โดยไม่รอให้กระบี่เดียวดายกล่าวจบนางยังคงกล่าวสืบไป
คนผู้นี้ความจริงไม่เพียงไม่ชดใช้ค่าเสียหายแล้ว แม้แต่นามผู้อื่นยังไม่คิดจะถามไถ่ เรียกว่า แม่นางๆ อยู่ได้

ปากกล่าววาจาพร้อมกับสายตาก็ค้อนให้ขวับหนึ่งกระบี่เดียวดายยากรับมือแล้วจริงๆ

ข้าพเจ้าเสียมารยาทท่านแล้ว ขอทราบนามอันไพเราะของแม่นาง
ข้าพเจ้าเรียกว่า ดั่งความฝัน
ดั่งความฝัน ช่างเป็นชื่อที่เหมาะกับท่านนัก ไม่ว่าบุรุษใดในโลกหล้า ขอเพียงได้พานพบท่านสักคราก็ได้ตกอยู่ใน ดั่งความฝัน แล้ว
วาจาท่านกล่าวเกินจริงไปบ้างแล้ว

พอกล่าวจบยังปรากฏรอยยิ้มจางๆที่ดวงตาคู่งามนั้น ใบหน้าก็แดงซ่านเอียงอายอยู่บ้าง กระบี่เดียวดายพึ่งทราบตอนนี้เองว่าดวงตาผู้คนก็สามารถแย้มยิ้มได้ ซึ่งมีเพียงรอยยิ้มเช่นนี้ที่สามารถทำให้ผู้คนหลงใหลงมงาย กระบี่เดียวดายจึงเอ่ยขึ้นว่า

ข้าพเจ้าขอชดใช้เป็นสุรา อาหารได้หรือไม่

กล่าวพลางจัดแจงที่นั่ง เตรียมพร้อมทั้งสุรานารีแดง และกับแกล้มอีกหลายอย่าง นี่นับว่าเป็นเรือที่เพียบพร้อมจริงๆ

ท่านนี่ร้ายกาจจริงๆ นี่กลับคิดมอมสุราข้าพเจ้า
ในคำกล่าวมิได้แฝงท่าทีจริงจังทั้งตอนนี้ยังทรุดนั่งลงแล้ว พร้อมกล่าวว่า
แท้ที่จริงแล้ว ขอเพียงท่านยินดีชดใช้ ไม่ว่าเป็นสิ่งใดข้าพเจ้าล้วนน้อมรับไว้ เพียงแต่ข้าพเจ้าไม่ถนัดดื่มสุรา จึงรบกวนท่านดื่มแทนข้าพเจ้าเถอะ
กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ท่านมอมสุราข้าพเจ้าแล้ว
กระบี่เดียวดายยกสุรารวดเดียวสามจอกในใจครุ่นคิด

หากสตรีเช่นนางคิดมอมเมาสุราบุรุษนับว่าง่ายดายยิ่ง แต่บุรุษเช่นนั้นย่อมมิใช่ข้าพเจ้าเด็ดขาด

ซึ่งความจริงหากนางคิดมอมเมาบุรุษจริงนางย่อมไม่ใช้สุรา
นางเพียงใช้ดวงตาที่งามซึ้งคู่หนึ่งและรอยยิ้มที่สะกดผู้คนรอยยิ้มหนึ่ง
ก็เพียงพอแล้ว และในตอนนี้กระบี่เดียวดายก็คล้ายเมามายแล้ว
กระบี่เดียวดายกล่าวขึ้นว่า

ฟังว่าดินแดนทางใต้นี้ ผู้คนล้วนมีอัธยาศัยไมตรีดี มีทะเลสาบที่สวยงามแห่งนี้ ซ้ำยังมีทิวทัศน์อันงดงามปานภาพวาด คำกล่าวนี้ล้วนมิได้แปลกปลอม
เป็นเช่นนั้นจริง สถานที่เช่นนี้ล้วนกำเนิดจิตรกรและกวีที่มีชื่อมากมาย
ข้าพเจ้าความจริงคิดอยากจะมีโอกาสใช้ชีวิตที่สงบสุขสักครา อ่านหนังสือ ตวัดพู่กัน ร่ายรำตัวอักษร แทนกระบี่
ไฉนท่านไม่มีโอกาส อย่างน้อยก็ยังเป็นเวลานี้

พลางนึกถึงคำกล่าวของชายชราที่ริมฝั่ง โอกาสมีอยู่เสมอแม้เพียงน้อยนิด คิดดังนั้นจึงแต่งกวีขึ้นมาบทหนึ่ง

บางครั้ง...ภาพเธอเบลอ เหมือนเพ้อฝัน
บางครั้ง...ก็กระจ่าง เหมือนกลางวัน
แต่บางวัน...เหมือนจริง ยิ่งใกล้เธอ

ยิ่งเข้าใกล้ เธอก็ลับ กลับไม่เห็น
หรือว่าเป็นภาพลวงตามาเสนอ
มาลวงหลอน หลอกฉัน ฝันละเมอ
ฉันกับเธอ เธอกับฉัน นั้นฝันไป

ฝันเหมือนจริง หรือจริง ดั่งอิงฝัน
มาพบกัน วันนั้น ใจฉันเผย
ตามันฟ้อง ออกมา หรืเปล่าเอย
เหมือนว่าเรา นั้นเคย ได้รักกัน

เขียนเมื่อ 31-05-2009 | 14:04:56 | ไดอารี่ที่ : 10

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook