หน้าบ้านจอมยุทธ >> มินิไดอารี่
  

   ไดอารี่สมาชิก
 ยัยน่ารัก
ฮันมิแร
บันทึกน้ำแข็งสีเลือด
ยุทธจักรอักษร
ลาเวนเดอร์
หานป๋อ
ฌาน สายลม
เหงากับหนาว
ความเอ๋ยความรัก
ฮาโน
อิชิมารุ
กุหลาบเจ้าน้ำตา
บาทาไร้เงา
เสมือนลม
สีกาน
มังกรสำราญร้องไห้
 อ้วนอุ่น
บุรุษนิรนาม
ใบไม้ร่วง
จอกเดียว
 คนโง่...คนหนึ่ง...ในสังคม
สารจากต้นข้าว
หญิงหญิง
 นายมา
หัวดำ
จันทรา
นู๋เจี๊ยบ
รัตน์
ลับคมความคิดจากชีวิตจริง
หินริมผา
ซามูไรพเนจร
คีรินทร
กิ่งเพชร
พันไมล์
หวงถังโถ(ว)
บันทึกหอจันทร์คู่
โรงเตี๊ยมแดนสะตอ
ยัยหน้าจืด
ชายไร้รัก
แสงเทียนน้อยผู้เดียวดาย
 ปลายอักษร
สาวน้อย
สามพี่น้อง
แมงปอสีน้ำเงิน
วิษนฤเบษณ์ เกตุชมภู
ดนตรีวิถีคนจร
ไอดิน

 
 


ไดอารี่
บล็อก
เพิ่มข้อมูลแล้ว
มาใหม่ 

ประกาศ
เนื่องจากช่วงวันที่ 4 กันยายน 2551 บ้านจอมยุทธ ประสพภาวะโฮสต์ล่ม ทำให้ข้อมูลบางส่วนหายไปและไม่สามารถกู้คืนได้ จึงขออภัยท่านทั้งหลายมา ณ ที่นี้ด้วย สำหรับท่านที่จำรหัสเข้าไปแก้ไขข้อมูลไม่ได้เนื่องจากข้อมูลที่เหลืออยู่นี้เป็นข้อมูลเก่า สามารถติดต่อขอทราบรหัสได้ที่ เว็บมาสเตอร์

"หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่าน และขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง
ประสบการณ์ ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะละลายสาปสูญไปจากสมอง การเขียนถือเป็นการจัดระเบียบความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจาย ให้เป็นที่เป็นทาง"

 

   



ใครสักคนอาจได้แง่คิดและมุมมองจากการบอกเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ชีวิต ความคิดคำนึงและจินตนาการผ่านงานเขียนในแบบฉบับที่ไม่เหมือนใคร ในแบบที่คุณเป็น คุณได้อิสระได้ปลดปล่อยได้สื่อสารกับผู้คนได้ให้ได้สร้างสรรค์ บ้านจอมยุทธได้ไม่เสียแรงเปล่าสมัครใช้บริการ
    

 

    

จอมยุทธ
รักคนที่รักเราจะได้บำเหน็จใด ที่ควรหลงใหลคือคมมีดจากศัตรู หรือช่อดอกไม้กับคำหวานๆ น้ำผึ้งจากปลายหนาม ถามหาความรักอมตะ เชิญท่านทั้งหลายมาลิ้มรส เพื่อที่จะปวดร้าวอย่างเป็นสุข ชั่วนิรันดร์
 ซุนปิน
ข้าฯเองมิใช่นักฟิสิกส์ เป็นเพียงนักโรแมนติกฟิสิกส์ที่จินตนาการไปตามอัตตาของตน และจินตนาการ เพื่อการสร้างนวัตกรรมใหม่
 โรงเตี๊ยม ริมทาง
ดื่มสุราชั้นดีเคล้านารีชั้นเลิศ ประเสริฐกว่าฆ่าคน
 รังไม้
คนเขลาอย่างข้าพเจ้า เห็นดอกหญ้าดอกไม้ ใบหญ้าใบไม้ ร่ายรำอย่างรื่นเริง สายลมหลังหมาดฝนชื่นหอม เฝ้ามองชายคาระเบียงสั่งสมหยดน้ำร่วงลงสู่ กระถางกล้วยไม้กระจายกระเด็น เป็นจังหวะเปาะแปะ ซุ้มสวนไม้ดอกขนาดเล็กๆ แต่เสมือนยิ่งใหญ่ในดวงตา
ใบไม้
การได้พบกันของคนสองคนไม่ใช่”ความบังเอิญ” หากเป็นเรื่องของ”โชคชะตา” เราไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเราจะต้องผูกพันกับใครบางคนเสียนักหนา ทั้งที่ใครคนนั้นดูเหมือนจะผ่านเข้าในชีวิตเราเพียงเพื่อจะจากไปเท่านั้น
เตียวเซี่ยน
มันอาจจะโง่เขลา ที่จบเรื่องของเราแบบนี้ แต่เชื่อฉันเถอะคนดี ฝืนต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เราคงเจ็บกันไม่นาน แล้วสักวันจะผ่านมันไปได้
 กระท่อมริมธาร
 หลายคน..หลากหลายความต่าง แต่ความต่างใช่ว่าจะเป็นอุปสรรค ความรัก แลมิตรภาพ อาจยั่งยืนมากกว่า
 นคราหยกขาว
จะร่ำร้องเพื่ออะไร ในเมื่อท่านไม่สนใจหนามเล็ก แต่สนใจเฉพาะท่อนไม้เท่านั้น ลืมไปเสียแล้วว่า หนามเล็กๆ มันก็ยังเป็นหนาม ที่สำคัญเมื่อถูกมันตำเข้าไป โลหิตก็หลั่งไหลได้
 บ้านหมื่นกรอบ
 คนเห็นแก่ได้ ยังพอคบได้ เพราะเขาน่าที่จะพยายามหาหรือไขว่คว้า บางอย่างมาทดแทนในสิ่งที่เขาขาดไป คนเห็นแก่ตัว ก็ยังพอคบได้นะ ก็เขาอาจไม่มีใครหยิบยื่นอะไรๆให้เขา แต่คนเนรคุณหาเหตุผลที่จะคบด้วย หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ
 ยามี่จัง
ในหลุมที่ดำมืดและลึกล้ำกว่าเหวในจินตนาการของฉัน สามารถพาฉันท่องไปได้ทั้งอดีต ปัจจุบัน อนาคต แม้กระทั่งโลกวิญญาณที่อาจดุร้าย น่ากลัว เต็มไปด้วยความหดหู่เศร้าหมอง แต่ฉันก็พร้อมที่จะก้าวย่างเข้าไป
ขุนพลน้อย
อย่าทำในสิ่งที่ไม่มีสิทธิ์ อย่าคิดในสิ่งที่ไม่มีค่า อย่ารอในสิ่งที่ไม่มีมา อย่าไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่มีจริง วรยุทธทั่วหล้า ฤาจะสู้พลังแห่งปัญญา
นาตาลานนท์
 ธารฟ้ามีดาราเรียงรายร้อยเป็นเรื่องราว สู่สายตาของชาวดินถิ่นกันดาร  ธารฝันมี-สิ่งหวังตั้งใจให้ไปถึง ชาวดินอย่างข้ามีสิ่งหวังในสายธารแห่งความฝัน
 บันทึก..จากดาริกา
ความเหงา ความว่างเปล่า ชินชาใจเรา กับการรอคอยยาวนาน
 ความรู้สึกของหัวใจ
 ทุกๆวัน เรายังคงอยู่เคียงข้างเสมอนะ
ชินชา_นะ
 ฉันเก็บดอกหญ้ามาฝาก เก็บจากที่มีน้ำตาเป็นห่าฝน ดอกชูก้านผ่านกอล้อเล่นซน แกว่งไกวตนกล่อมขับรับเพลงลา
แสนฝาง
ความคิดถึงเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าน้ำตา สุขล้น ยิ่งกว่า การให้กำเนิด
 ฝันเฟื่อง
เราอยากให้ไดอารี่ของเรา เป็นประโยชณ์กับคนอื่นและให้ตัวเองได้ระบายความเศร้า ความสุข ประสบการณ์
นคราหยกขาว
คนเรา หากยังไม่ถึงเวลา ก็อย่าได้ไปแสวงหาเรื่องราว รอจนมันมาจริงๆ ถึงเวลา ตอนนั้นท่านต่อให้คิดหนีก็หนีไม่พ้นดอก
กล้าหาญ
เพราะว่าการที่เราจะลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง ต้องอาศัยความกล้าหาญเป็นปัจจัยสำคัญ
 บ้านหมื่นกรอบ
ชีวิตที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจาก.. ชาย หญิงคู่หนึ่ง คู่ที่ประเสริฐ และดีเลิศสำหรับข้าพเจ้า ด้วยผ่านการพร่ำสอนทั้งทางตรงและทางอ้อมจากหญิงผู้นั้น ด้วยผ่านการได้เห็นตัวอย่างจากชายผู้นั้น ด้วยผ่านกาลเวลาที่เต็มไปด้วยเรื่องราว และ ความคิด ผ่านความประสพผลสำเร็จในความล้มเหลวโดยสมบูรณ์แบบ
เสือขาว
อยู่ถ้ำเดิมไม่นานเสืออย่างผมก็ต้องมาย้ายไปอยู่ถ้ำใหม่อีกแล้ว ไหนจะเรื่องของแหล่งอาหารแหล่งใหม่ที่ต้องปรับเปลี่ยนอาหารการกิน ไหนจะเรื่องของภาระหน้าที่ใหม่ๆที่ต้องรับผิดชอบ และต้องไปเจอกับผู้คนใหม่ๆที่มีคนหลากหลายความคิดหลากนิสัย
 คมบาง
คมบางคือบางคมอาจคมบ้าง ไม่บาดร่างบาดใจให้ใหลหลง แค่เพียงเฉียดเลือดซิกซิกไม่ปลิดปลง แค่ขอลงโทษฑัณฑ์คนจัญไร
กระบี่เหงา
ความเหงา การรอคอย ทำให้เรารู้ว่าคนๆนั้นมีค่าเพียงใด
 พิณฟ้าขลุ่ยราตรี
วิญญูชนมากหน้าเกลื่อนกลาด ผู้กล้าเกิดทุกสมัย กวีรำพันรักอยู่เรื่อยไป คนไม่หน่ายการหลอกลวง
ใบไม้ในสายลม
วันเวลาผ่านไป มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ในชีวิตคนเรา ไม่มีอะไรแน่นอน ความแน่นอน มักคือความไม่เเน่นอนเสมอ ชีวิตก็เหมือนสายลมที่พัดผ่านมา
 ห้องว่างให้คิด
หากว่าความเข้มแข็งที่ธรรมชาติให้มากับมนุษย์นั้น เป็นแค่การเอาตัวรอดในการดำรงชีวิตเท่านั้น ด้วยตัวเองหรือการรวมตัวกันของพรรคพวก มนุษย์ก็มีความเข้มแข็งเช่นเดียวกับสัตว์ประเภทอื่นๆทั่วไป
 บันทึกเล็ก ๆ
คนที่อยู่มาจนจะถึงหลักสี่ มักจะเริ่มได้ยินเรื่องการตาย อยู่บ่อย ๆ และเริ่มใกล้ตัวมากขึ้น จากเดิมที่ตอนเด็ก ๆ เราจะได้ยินคนตาย ในระดับ ปู่ ย่า ตา ยาย คล้อยหลังไม่กี่สิบปี ก็เริ่มอยู่ในระดับ พ่อ แม่ น้า อา ป้า ลุง
 ยิหวา
แม้พูดเรื่องความใน(นัย)ใจให้เธอฟัง แต่ใจฉันนั้นสั่นคลอน ก็ได้แต่หวังเธอจะอ่านเจอ อ่านออกจากตัวอักษร ที่ฉันเขียนหลายบท หลายตอนว่าฉัน เธอ
 ก.ไก่อู
เพียงเฝ้าฝัน เพียนใฝ่หา อาจได้มา เพียงความผิดหวัง จากร้อยยิ้ม สู่รอยยิ้ม จากความรู้สึก สู่ความรู้สึก ไม่เฝ้าฝัน ไม่ใฝ่หา ได้ซึ่งรับมา อบอุ่นใจ
บันทึกชี้จันทร์
ใจข้าดังจันทร์ฤดูศารท เขายะเยือกจันทร์ส่องลำธารใส ใช่จะกล่าวเปรียบเทียบกับสิ่งใด แล้วจะเอ่ยกล่าวไปให้ใครฟัง
มังกรพงาดฟ้า
ชายคาประดุจดั่งภูผาสูงกระดิ่งลมกวัดไกวแกว่งราวเครื่องสีครามซัดสาด ข้าเปรียบตัวเจ้าเป็นแมวน้อยที่หลงทางรอวันหวนกลับคืน เวลาเลื่อนลอย ไม่รู้อีกนานไหมกว่าข้าจะทำใจ
ปาริชาต
ดอกปาริชาต" เป็นชื่อดอกไม้ประจำสถาบันที่เราอยู่ดอกสีแดงเลือดหมู และเป็นดอกไม้มงคลประจำคนเกิดวันอังคาร วันที่เราเกิดพอดี (ถ้าเราจำไม่ผิดนะ) และดอกไม้ชนิดนี้อยู่บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์/ไตรตรึงษ์ (สวรรค์ชั้นที่ 2)
 บ้าพาหลง
พลบค่ำดำมืด เมฆปิดไร้เงา อับเซาเศร้าใจ ไร้ผู้เลี่ยวแล เบิกม้านเบิงฟ้า นภาล่องเคลื่อน เมฆเลือนลอยหาย เปิดฟ้าจันทร์กระจ่าง
 จันทร์จ้าว
การเริ่มต้นของฉันเริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ ตอนนี้ในช่วงเวลานี้ และนับจากนี้เป็นต้นไป...ตะเกียงชีวิตของฉันถูกจุดขึ้น เพียงแค่ว่าฉันจะหมั่นเติมน้ำมันในตะเกียงเพียงเท่านั้น
มังกรเดียวดาย
ในระหว่างการเดินทาง เธอเคยเหนื่อยล้า บ้างไหม เธออาจท้อแท้ สิ้นหวัง หมดกำลังใจ ในการก้าวเดินต่อไป ยังจุดหมายที่วาดไว้ ยาวนาน อยากให้เธอ ได้หยุดพัก ณ ตรงนี้
เทพอาถรรพณ์
หากคนผู้หนึ่งขาดแคลนน้ำที่ใช้ดื่ม ไม่ว่าอยู่กลางทะเลมรายหรือมหาสมุทรล้วนมีเพียงเรื่องหนึ่งให้กระทำนั่นคือรอ รอความตาย
 สาวบ้านสวน
ใครๆต่างคิดว่าฉันเป็นคนเข้มแข็ง เป็นคนร้องไห้ยาก ไม่จริงหรอก ดูนี่สิหากสังเกตดูให้ดีจะเห็นว่า หยาดน้ำฝนในวันนี้มีหยดน้ำตาของฉัน ปนอยู่ด้วยเห็นไหม?
ดอกหญ้าในสายลม
วันนี้หัวใจยิ้มได้ แต่หาเหตุผลไม่ได้ว่า ยิ้มเพราะอะไร หรือ เพราะใคร
คนจร
การดำเนินชีวิตที่มีความจริงนำร่อง มันเหมือนกับเรามี "แผนที่ชีวิต" เป็นสิ่งที่จะนำชีวิตของเราไปสู่ทิศทาง สู่เป้าหมายที่ถูกต้อง ไม่หลงทางหรือเถลไถลอยู่กับสิ่งล่อตาล่อใจรายทาง จนอาจทำให้หลงลืมเป้าหมายที่สำคัญของชีวิตเราไปเลยก็ได้
 		  นวลีย์
งานเขียนเป็นงานของพระเจ้า งานที่เรามีอาณาจักรของเราเอง มีพื้นนาหน้ากระดานให้เราปลูกพืชพันธุ์ ให้ออกผลเป็นอาหาร ดอกส่งกลิ่นหอม หรือแม้แต่พืชที่ใช้กลั่นเป็นยาเสพติด
 ปริศนาหมายเลข 5
ชีวิตเราเกิดมามีคำถามมากมาย ที่เราอยากหาคำตอบ และต้องสั่งสมประสบการณ์และความรู้ เพื่อที่จะหาคำตอบนั้น  แต่จะมีซักกี่คำถามที่เราสามารถตอบได้ อย่างกระจ่างและรู้จริง
ปุถุชน
ฟาดฟันพันกระบี่ เสี่ยงชีวี หว่างมรรคา หลั่งเลือด หลั่งน้ำตา ใครกันหนา ผู้ปราชัย
เซียนกระบี่
ค่ำคืนนี้เริงร่าหรรษา สนุกสนานสมปารถนาทุกเรื่องราว แต่กระทั่งวันพรุ่งนี้ จะอยู่ที่ใดก็ยังไม่ทราบ กระทั่งค่ำคืนนี้ จะเมามายในที่ใดยังไม่ทราบ
 นาวา
หากเรือเจ้ารู้จักเหน็ดเหนื่อย สายน้ำเล่า เรือน้อยใหญ่สามารถเลือกเส้นทางเดิน ร่องน้ำ ทว่าสายน้ำ…มิเคยได้เลือกเรือลอยลำ
เสือขาว
พุทธะนั้นมิได้บรรลุอะไรเพราะพุทธะนั้น มีอยู่แล้วในตัวของทุกคนแต่คนเหล่านั้นมองไม่เห็นเองต่างหาก เปรียบเสมือนดวงตาที่สามารถมองเห็นทุกอย่างบนโลกได้แต่มิอาจมองเห็นดวงตาของมันเอง
เฒ่าทะเลสาป
สรรพสิ่งทั้งหลาย มีทั้ง ทุกข์ สุข ชัง ชอบ เฉยๆ คละเคล้าลงไปบนทางเดินของชีวิต ซึ่ง ไม่สามารถ รู้ได้แน่ว่า เมื่อใด ภาวะแห่งธรรมชาติ จะมาพร้อมรับเราคืนกลับสามัญ ธรรมดา
ปีศาจน้อยจอมซน
หากต้องมีใครสักคนมาเคียงข้าง เขาเล่าว่าต้องมีอะไรหลายๆอย่างจริงใช่ไหม ได้ยินว่าต้องเป็นความห่วงหา ห่วงใย เป็นความยิ่งใหญ่ของสองหัวใจที่ผูกพัน
สองเงา
เมื่อใบหน้าของฉันยิ้ม เงาของฉันอาจกำลังร้องไห้ เมื่อใบหน้าของฉันดุร้าย เงาของฉันอาจกำลังกลั้นหัวเราะ เมื่อใบหน้าของฉันโศกเศร้า เงาของฉันอาจกำลังแลบลิ้นปลิ้นตา โอ้ว่า มนุษย์ นี้หนอ ตื้นลึก บางหนา ยากเกินทัศนาถึงก้นบึ้งของหัวใจ
 แมงปอเดี่ยวดาย
 หลังฝนตกพายุฝนฟ้าคะนอง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทำให้เราท้อจนไม่อยากจะบินต่อไป ต้องเข้าไปหลบ ใต้สุ่มทุ่มพ่มไม้เพื่อหลบฝน ถอดปีกเก็บแล้ว กะว่าไม่ไหวที่จะบินออกไป มันเหนื่อยมาก
 ดอกหญ้าข้างถนน
แม้ว่าอุปสรรคจะมากมายเพียงไร แต่ถ้ามีใครสักคน รอคอยเราอยู่ข้างหน้าคอยเอื้อมมือ มาฉุดดึงให้เราก้าวข้ามมันไป ต่อให้ขอนนั้นใหญ่สักแค่ไหน เชื่อเถอะว่าคุณต้องมีแรงฝ่าฟัน มันไปได้อย่างแน่นอน
 นรีกานต์
 ถึงจุดนี้มีสองทางให้เลือก ทนอยู่มันต่อไป ออกไปหาสิ่งที่เราไม่ต้องทน แต่มันทำใจลำบากเหลือเกิน
 ยามี่จัง
ความรักนั้นมันมีมนตร์อาถรรพ์ประหลาด อาจ ทำให้โลกดูเงียบงัน เหลือไว้เพียงแค่เราสองก็ได้ บางครั้งอาการรักอาจถึงขั้นคลั่งใคล้
 ฉินเมิ่งเหยา
 อยากจะขอให้ปาฏิหารย์ขีดชะตาชีวิตฉันใหม่ ขอให้พบและได้เจอกับบางคน คนที่รู้ใจ ขออธิษฐานต่อดวงดาว ทำให้ฉันไม่ต้องอยู่เดียวดาย และทำให้เราเจอใครซักคน
 ภาษาไทย
ชีวิตผ่านร้อนผ่านหนาว... ก้าวผ่านมาช่วงหนึ่ง ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ทุกความรู้สึกมันผสมปนเป หัวเราะ ร้องให้ ร่าเริง
 เวิ้งฟ้า
 ชั่วชีวิตของคน เหมือนจอกแหนลอยอยู่ในแม่น้ำ ไม่มีอะไรแน่นอนเพื่อปากท้องเท่านั้น วันคืนต้องใช้จ่ายเพื่อเลี้ยงชีพ เหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ ในที่สุดก็ไม่พ้นตาย
 จอมมารกระบี่หัก
คืนเหงาเปลี่ยวจิต ชีวิตโดดเดี่ยว อยู่ลำพังคนเดียว เปลี่ยวใจเหงา นั่งดื่มสุรา ดับทุกข์ โอ้...ตัวเรา ชีวิตเศร้า จมไป กับน้ำสุรา
 ปางสีฝุ่น
ข้าพเจ้าฯ คือผู้ทุรยศและกระทำถ้อยคำให้เป็นกบฏ ต่อธรรมนูญกำหนดแห่งกฏ"กวี"
วัสสาในวาโย
โอ้ชีวิตนี้นั้นหนา ดั่งวัสสาต้องวาโย ด้วยเกิดมาเปรียบสายน้ำแห่งท้องฟ้า หลั่งรดมาจากนภาสู่ผืนดิน ถืงแม้ว่า ในบางคราอาจต้องแรงแห่งวาโย ให้ผลิกโผแปรผันซัดสาดไป แต่อย่างไร วัสสานี้จักมิลืม ว่าเกิดมาสร้างผืนหล้าให้ฉ่ำชื่น แม้จักต้องสายลมทุกวันคืน ก็จักหลั่งรินรดลงสู่ดิน
รัน
ดอกไม้ก็เป็นใจพร้อมกันเบ่งบาน ยังกับคุณกำลังส่งยิ้มมา กลิ่นไอของอายแดด นั่นใช่กลิ่นกายคุณหรือเปล่า ทั้งหมด ทั้งมวลนี่คืออะไร คือ "ความรัก" ใช่มั้ย สรุปแบบนั้นได้มั้ย
ต้มยำซามูไร
รัก… ต้องใช้เวลาเรียนรู้ซึ่งกันและกัน รัก… ต้องการเวลาที่เหมาะสม ไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่คุณจะกลับไปรักเขาหรือเธอ หลังจากที่คุณ ได้เลิกกันไปแล้ว แต่เทพบนสรวงสวรรค์จะนำพาให้คุณ ได้พบกับคู่ที่แท้จริงของคุณเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม และในเวลานั้นคุณจะได้เห็น นกฟินิกซ์
ม่านเมฆสีเทาเศร้าหมอง
เมื่อความมืดหดหายไปพร้อมกับความฝัน ไอแดดก็เริ่มพวยพุ่ง ไอลมก็เริ่มชี้นำทางให้กับคนพเนจรอย่างฉัน เป็นผู้พเนจรที่เดินตามสายลม
จอมยุทธเจ้าสำราญ
ภายนอกอาจจะเป็งคนร่าเริง แต่ภายในนั้น เจ็บปวดเหมือน ถูกกระบี่แทงมากลางหัวใจ
กระบี่ไล่ล่า
เหมือนสังเกตเห็นรอยยิ้มเยาะอะไรบางอย่างจากเจ้าคมกระบี่ที่งดงาม ถ้าโลกกลมจริงตอนนี้ผมก็กำลังวิ่งไปให้เร็วที่สุดเพื่อตามให้ทันความสุขเพราะตอนนี้ผมกำลังรู้สึกว่าถูก"กระบี่ไล่ล่า"
จอมยุทธอมฤตสุราพ่าย
ยุทธจักรฤาสงบ คลื่นลมกระทบไปทั่วถิ่น จอมยุทธทั่วแผ่นดิน ฤาไร้สิ้นคุณธรรม ยุทธภพเลือดสาดทา ยิ่งกว่ามารมายีย่ำ สำนักเท็จหรือสำนักธรรม มือถือสากปากถือศีล กระท่อมน้อยอยู่กลางป่า ไร้เวลาครวญถวิล แผ่นฟ้าจรดผืนดิน อยู่เปล่าเปลี่ยวอย่างเดียวดาย
นินจาเร่ร่อน
คุณเคยบ้างไหมที่รู้สึกหมดหวัง เหนื่อยล้า หมดกำลังใจ ตอนนี้ฉันกำลังเป็นอยู่ แทบไม่อยากทำอะไรเลยหล่ะ ชีวิตนั้นแสนจะว้าวุ่น มีเรื่องให้ปวดหัว มีอะไรให้คิดมากมาย
 จอมยุทธ...วายุฯ
กวีใหม่ ใจลึกล้ำ ห้าวหาญ สร้างตำนานกาล หลานมารสุรา หัดเขียนกลอน ร้อนยุทธ สะท้านฟ้า คำพูดจา ภาษามาร สะท้านภพ
 สายลมแห่งรัก
ปล่อยสายลมพัดพาใจบอกความนัยที่รู้สึก ทั้งหมดจากหัวใจในส่วนลึก ผนึกไว้ ปล่อยให้แสงแดดหลอมรวมไป ความรู้สึกข้างในที่เก็บไว้…คำว่ารักเธอ
จินตนาการเพื่อสร้างนวัตกรรมใหม่
การนำเสนอไอเดีย หรือแนวคิด เพื่อจุดประกายให้ผู้ที่บังเอิญเข้ามาอ่านพบได้นำไปพัฒนาต่อ เป็นการนำเสนอในแง่มุมเท่าที่ข้อจำกัดในกระบวนทัศน์ของผู้เขียนที่มีอยู่
 บันทึกคนฟังเพลง
การยอมรับความเท่าเทียมกันของสังคม คือการเริ่มต้นของมิตรภาพที่ดีงาม
เป่า ยิง ฉุบ
สำหรับคนที่เข้ามาอ่านคงคิดว่ามันก็ไม่แปลกอะไรใช่มั้ยกับอะไรที่มันไม่แน่นอน มันก็ใช่นะ เพราะชีวิตคนเรามันไม่เคยมีอะไรแน่นอนอยู่แล้ว
 อาอุ่น
ไม่บ่อยนักที่ฉันจะยอมปล่อยใจไปกับอะไรๆรอบข้างที่เข้ามา แต่ก็มีบ้างล่ะที่เข้ามาแล้วจากไป เหลือไว้แต่เพียงความทรงจำ ซึ่งจะเลือนลางไป หรือไม่ ขึ้นอยู่กับอะไร อันนี้ก็ไม่ทราบได้
บุปผาลีลาวดี
แม้สิ้นเยื่อขาดใยไฉนยังคิดถึง เฝ้าคำนึงอกสะท้านหวั่นไหว ยอดพธูเจ้าไปแล้วเราฝังใจ นานแค่ไหนมิอาจยากลบเลือน
 จอมเยอะเล่า
ใครๆ ก็ได้ยิน รู้จักกันมานานแล้ว ที่เขาเรียกกันว่า “ความรัก” แต่กลไกของมันเป็นยังไง เบื้องหลังการถ่ายทำของมันเป็นอย่างไร มีอะไรคอยบงการมัน
อาฮุย
อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ไตรสิกขา สายกลางนำทางฉัน ไม่เที่ยงแท้แน่จริงสักสิ่งอัน อย่ายึดมั่นถือมั่นเท่านั้นพอ
ปัฐวี
มีหลายอย่างในชีวิตที่ไม่สามารถล่วงรู้ได้อย่างแน่นอน โดยเฉพาะในเรื่องของอนาคต ซื้งอาจคาดการณ์ได้บ้างโดยพิจารณาจากเหตุแห่งปัจจุบัน แต่สิ่งที่ยากที่สุด และน่ากลัวมากที่จะรู้ได้ แม้จะดูจากเหตุของปัจจุบันก็ไม่อาจจะรู้ทันถึงความเปลี่ยนแปลงได้ นั่นคือ ความเปลี่ยนแปลงของคนคน
หยดหมึกแห่งความหลัง
สุดท้ายทุกสิ่งสิ้นสลาย
เหลือเพียงวิญญาณเวียนวน วุ่นวายมิรู้ที่สุดสิ้น
กายหมุนเวียนเปลี่ยนไป จิตยังคงเดิมต่ำทราม
สนิมดาบ
ท่ามกลางเสียงเรไรแห่งรัตติกาล ในห้องน้อยอันมืดมิด ข้าพเจ้านั่งลงด้วยใจเปี่ยมสุข ไม่คำนึงถึงอดีตหรืออนาคต ทุกส่วนของโสตประสาทแจ่มชัดยิ่ง ข้าพเจ้าเพียงแต่นั่ง และก็ฟัง