บันทึก..จากดาริกา
ความเหงา ความว่างเปล่า ชินชาใจเรา กับการรอคอยยาวนาน
ความรู้สึกของหัวใจ
ทุกๆวัน เรายังคงอยู่เคียงข้างเสมอนะ
ชินชา_นะ
ฉันเก็บดอกหญ้ามาฝาก เก็บจากที่มีน้ำตาเป็นห่าฝน ดอกชูก้านผ่านกอล้อเล่นซน แกว่งไกวตนกล่อมขับรับเพลงลา
แสนฝาง
ความคิดถึงเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าน้ำตา สุขล้น ยิ่งกว่า การให้กำเนิด
ฝันเฟื่อง
เราอยากให้ไดอารี่ของเรา เป็นประโยชณ์กับคนอื่นและให้ตัวเองได้ระบายความเศร้า
ความสุข ประสบการณ์
นคราหยกขาว
คนเรา หากยังไม่ถึงเวลา ก็อย่าได้ไปแสวงหาเรื่องราว รอจนมันมาจริงๆ ถึงเวลา ตอนนั้นท่านต่อให้คิดหนีก็หนีไม่พ้นดอก
กล้าหาญ
เพราะว่าการที่เราจะลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่าง ต้องอาศัยความกล้าหาญเป็นปัจจัยสำคัญ
บ้านหมื่นกรอบ
ชีวิตที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจาก.. ชาย หญิงคู่หนึ่ง คู่ที่ประเสริฐ และดีเลิศสำหรับข้าพเจ้า ด้วยผ่านการพร่ำสอนทั้งทางตรงและทางอ้อมจากหญิงผู้นั้น ด้วยผ่านการได้เห็นตัวอย่างจากชายผู้นั้น ด้วยผ่านกาลเวลาที่เต็มไปด้วยเรื่องราว และ ความคิด ผ่านความประสพผลสำเร็จในความล้มเหลวโดยสมบูรณ์แบบ
ไม้ข้างฝา
วันนี้ฉันคิดถึงคุณอีกแล้ว ฉันคิดว่าฉันคิดถึงคุณมากขึ้นทุกๆวัน บางวันฉันก็นั่งมองดาว บางวันฉันก็นั่งมองจันทร์ วันอาทิตย์ฉันพยายามตื่นเช้าๆ แล้วส่งความคิดถึงฝากดวงตะวันไปให้คุณ
น้องสาว
ในโลกใบนี้มีคนหลายคนที่คอยแก่งแย่งแข่งขันและเป็นศัตรูกับคุณ นั่นให้มองเสียว่ามันเป็นสัจธรรม จงอย่าได้กลัวเพราะเมื่อเรารู้ว่าใครคู่แข่ง สัญชาตญาณจะคอยเตือนให้เราระวังตัว แต่ศตรูที่น่ากลัวมักจะเป็นคนที่เรามองไม่เห็นตัว ไม่รู้ว่าใคร
เสือขาว
อยู่ถ้ำเดิมไม่นานเสืออย่างผมก็ต้องมาย้ายไปอยู่ถ้ำใหม่อีกแล้ว ไหนจะเรื่องของแหล่งอาหารแหล่งใหม่ที่ต้องปรับเปลี่ยนอาหารการกิน ไหนจะเรื่องของภาระหน้าที่ใหม่ๆที่ต้องรับผิดชอบ และต้องไปเจอกับผู้คนใหม่ๆที่มีคนหลากหลายความคิดหลากนิสัย
ครั้งหนึ่งของเวลา
คนที่เราเฝ้าตามหา อาจจะต้องดั้นด้นเหาะเหินไปไกล หรืออาจต้องเดินหาจนสุดหล้า หรือที่จริงอาจเจอะเจอใครคนนั้น ณ อีกฟากฟ้าอย่างบังเอิญแล้วก็เป็นได้
จอมยุทธในเงามืด
บางครั้งพูดอะไรให้คนอื่นฟัง หวังว่าจะไดคำพูดดีกลับมา แต่มันกลับ ได้คำพูดที่ไม่สวยงาม กลับมาแทน เหตุเป็นเพราะเราหรือ เค้าไม่ดีล่ะผลถึงเปนเช่นนี้ล่ะ
อารตี
ถ้าหากขอบฟ้าเป็นสะพานข้าม ฉันจะเดินตามขอบไปหาฝัน ยามเย็นจะนั่งบนขอบดูตะวัน หยิบดาวสวยสักอันไปฝากเธอ
ปีศาจน้อยจอมซน
เรียงฝันในวันเศร้า ด้วยดวงใจที่ปวดร้าว ระบายมาเป็นเรื่องราว เพื่อขับไล่ความเหงาให้จางไป
ถังขยะ..อารมณ์
นิ้วก้อย...บ่งบอกความหมายแห่งความเป็นเพื่อนรัก บอกต่อกัน...ว่า "เราดีกันนะ" นิ้วก้อย..เธอฉัน เกี่ยวกันเอาไว้...บ่งบอกถึงความสดชื่นในความสัมพันธ์ ระหว่างเธอกับฉัน นัยว่า " เรามีเรา พร้อมจะก้าวไปด้วยกัน " นิ้วก้อย...เป็นน้องเล็ก...ที่พี่นิ้วกลาง พี่นิ้วนาง พี่นิ้วชี้ และแม้กระทั่งนิ้วโป้ง ต่างใส่ใจทะนุถนอม
ดอกไม้ปลายกระบี่
ไม่รู้จะเอ่ยคำใด เพราะไม่มีอะไรเทียบเท่าความรู้สึก ตัวอักษรบรรยายสิ่งที่อยู่ในหัวใจไม่ได้ แต่อยากให้เธอลองหลับตา แล้วพักหัวใจเธอไว้กับฉัน วันนี้หรือวันไหนไม่สำคัญ อยากให้รู้ว่าวินาทีนี้ ฉันรักเพียงแค่เธอ

ภาษาไทย
ชีวิตผ่านร้อนผ่านหนาว... ก้าวผ่านมาช่วงหนึ่ง ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ทุกความรู้สึกมันผสมปนเป หัวเราะ ร้องให้ ร่าเริง
เวิ้งฟ้า
ชั่วชีวิตของคน เหมือนจอกแหนลอยอยู่ในแม่น้ำ ไม่มีอะไรแน่นอนเพื่อปากท้องเท่านั้น วันคืนต้องใช้จ่ายเพื่อเลี้ยงชีพ เหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ .. ในที่สุดก็ไม่พ้นตาย
แมงปอเดี่ยวดาย
หลังฝนตกพายุฝนฟ้าคะนอง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทำให้เราท้อจนไม่อยากจะบินต่อไป ต้องเข้าไปหลบ ใต้สุ่มทุ่มพ่มไม้เพื่อหลบฝน ถอดปีกเก็บแล้ว กะว่าไม่ไหวที่จะบินออกไป มันเหนื่อยมาก ก็ให้เจอะเจอ สหายหลายท่านเข้ามาทักทายถามไถ่ เรื่องการถอดปีก แล้วก็บอกเราว่า หลังฝนตก สิ่งทึ่ตามมาก็คือความสวยงามของท้องฟ้า ดอกไม้ใบหญ้าที่ชุ่มชื่นด้วยเม็ดฝน
ดอกหญ้าข้างถนน
แม้ว่าอุปสรรคจะมากมายเพียงไร แต่ถ้ามีใครสักคน รอคอยเราอยู่ข้างหน้าคอยเอื้อมมือ มาฉุดดึงให้เราก้าวข้ามมันไป ต่อให้ขอนนั้นใหญ่สักแค่ไหน เชื่อเถอะว่าคุณต้องมีแรงฝ่าฟัน มันไปได้อย่างแน่นอน
นรีกานต์
ถึงจุดนี้มีสองทางให้เลือก...ทนอยู่มันต่อไป .....ออกไปหาสิ่งที่เราไม่ต้องทน แต่มันทำใจลำบากเหลือเกิน......
ยามี่จัง
ความรักนั้นมันมีมนตร์อาถรรพ์ประหลาด อาจ ทำให้โลกดูเงียบงัน เหลือไว้เพียงแค่เราสองก็ได้ บางครั้งอาการรักอาจถึงขั้นคลั่งใคล้ แค่จะหลับยังละเมอเหมือนเจ็บไข้ ดังนั้นคำเตือนของผู้ใหญ่จึงมีค่า เท่าสายลมยามหน้าร้อน ที่แม้เย็นบ้างแต่ทว่า..ไร้ความหมาย
ฉินเมิ่งเหยา
อยากจะขอให้ปาฏิหารย์ขีดชะตาชีวิตฉันใหม่ ขอให้พบและได้เจอกับบางคน คนที่รู้ใจ ขออธิษฐานต่อดวงดาว ทำให้ฉันไม่ต้องอยู่เดียวดาย และทำให้เราเจอใครซัก...คน
คือด่างดวงใบใดที่ร่วงราย
ฉันคงไม่อาจหาญ กรีดดวงใจคนท้นทุกข์ได้ลงคอ ทั้งที่ฉันไม่รู้ ทั้งที่ฉัน สามารถปฏิเสธทุกๆเรื่องราวที่กราวกระทบ
บนเส้นทาง..เขาแสนดาว
เก็บเกี่ยวทุกถ้อยคำบอกเล่าจากสายลม ดูดซับกลิ่นสาบสางในทุ่งกว้างกลางป่าใหญ่ บันทึกไว้ให้เป็นบริบทลงในห้วงแห่งทรงจำ ก่อนตัดต่อจินตนาการให้ไกลและให้ไกล ในเส้นทางที่มุ่งสู่"เขาแสนดาว"
บูรพา
ก็เรา(มนุษย์)รู้กันอยู่แล้ว ว่า ทุกตอนจบก็เป็นเพียงการเริ่มต้นใหม่ของบทต่อไป ทุกความสัมพันธ์ ทุกปฏิกิริยา ดำเนินไป ตามทิศทางที่มันควรจะเป็น
สองเงา
มิตรภาพ มิตรภาพ เสียงของเจ้า ยามเรากล่าว "มิตรภาพ" ช่างไพเราะ หากแต่จะมีสักกี่คน ที่ได้สัมผัสเสนาะซึ้ง ถึงความหมาย อันไร้กฎเกณฑ์ ไร้พิธีการ.....ไร้เงื่อนไข
เงานิรนาม
เริ่มอ้างว้างเขาจากไป เสียงร่ำไห้สะท้อนมา ใจชอกช้ำสุดเหว่ว้า ในอุราช่างวุ่นวาย ลมลูบไล้ยิ่งโหยหวน ใจคร่ำครวญเจ็บเจียนตาย เขาจากลาทั้งใจกาย ใจมลายไร้เรี่ยวแรง
วินุชตา
รอยอาวรณ์ปวดแปลบจนอยากหนี พาชีวีสู่ห้วงจินต์ไร้หวั่นไหว จะวันนี้วันหน้าหรือวันใด ตราบจนตายก็ไม่ยอมรับความจริง..ว่าใจมีเธอ
ใบไม้ในสายลม
ความรักมักแฝงไปด้วยความผูกพันที่คนสองคนมีต่อกัน จนบางครั้งเกิดเป็นความรักที่มันเริ่มก็ตัวขึ้นทีละเล็กที่ละน้อยโดยที่เราไม่อาจรู้ตัว แต่ถ้ามีเพียงแค่ความผูกพันให้กันเพียงอย่างเดียวมันก็คงไม่เหลือความรู้สึกรักหรือไม่มีความรักให้กัน
หญ้าไร้นาม
ฉันได้พบความหมาย ของการมีชีวิตอยู่ ฉันได้รับรู้ว่าฉันนั้นจะมีชีวีต ครองชีวาเพื่อสิ่งใด ในโลกนี้เป็นแสงเทียน เป็นตัวฉัน เป็นความหวัง เป็นกำลังใจ
ห้วงแห่งอารมณ์
งานเป็นสายลมเย็นแห่งชีวิต แต่ ชีวิต ไม่ใช่อยู่ได้ด้วยสายลมเย็นแห่งงาน สายลมเย็นแห่งงาน เป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงของชีวิต