บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

      "บ้านจอมยุทธมินิไดอารี่"  อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง


มินิไดอารี่

      ใครสักคน อาจได้แง่คิดและมุมมอง จากการบอกเล่าเรื่องราว ประสบการณ์ชีวิต ความคิดคำนึงและจินตนาการ ผ่านงานเขียนในแบบฉบับที่ไม่เหมือนใคร ในแบบที่คุณเป็น คุณได้อิสระ ได้ปลดปล่อย ได้สื่อสารกับผู้คน ได้ให้ ได้สร้างสรรค์ บ้านจอมยุทธได้ไม่เสียแรงเปล่า

วัสสาในวาโย >> ความห่างไกลแค่เพียงเอื้อมมือ

วัสสาในวาโย

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67

ความห่างไกลแค่เพียงเอื้อมมือ...

สายแห่งพระพายโชยผะแผ่วเคลื่อนมากระทบผิวกาย

ยังความชุ่มเย็นมาให้เบื้องแรก...แต่แล้วค่อยๆกำซาบความหนาวเหน็บ...

สู่ผืนกายน้อยๆ..หนาวเพราะสายลม

ฤาแท้จริงแล้วเป็นเพราะความเหงาที่เกาะติดมากับเหล่าวาโยกันแน่นะ...

ในค่ำคืนที่แสงไฟกลบแสงแห่งดาราบนฟากฟ้าจนมืดมิดนั้น...

อย่างน้อย...เมื่อข้าได้มองขึ้นไปยังคงเหลือดาวดวงน้อยดวงหนึ่ง

ลอยอยู่บนโดมสีดำ...

ผู้คอยส่งสัญญาณผ่านแสงกระพริบเล็กๆส่งผ่านมายังสิ่งมีชีวิตเบื้องล่าง....

ที่อยู่ห่างกันหลายร้อยปีแสง...ว่า...ข้าอยู่นี่...ข้าอยู่นี่....

รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของสิ่งมีชีวิตเล็กๆเบื้องล่าง...

พร้อมหัวใจที่ค่อยๆอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด...

บางทีในโลกที่อ้างว้างและกว้างใหญ่...

อาจกำลังมีใครซักคนหนึ่งกำลัง...แหงนมองตะเกียงแห่งท้องฟ้า...

ดวงเดียวกันอยู่ก็เป็นได้...

ณ..ริมระเบียงน้อยๆบนโลกเบื้องล่าง

ดาวดวงน้อยได้แต่ภาวนาให้สิ่งมีชีวิตดวงหนึ่งมีญาณทิพย์

เพื่อที่จะหยั่งรู้ว่าหากเธอคนนั้นหันมองไปยังเบื้องซ้ายซักนิด

ณ..ระเบียงใกล้กันมีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองตรงมายังข้า..ดาวดวงน้อย

เช่นเดียวกันเจ้า...เช่นกัน..

ดาวน้อยได้แต่กระพริบบอก....หันไปสิ...สิ่งมีชีวิตน้อย

บางทีความเหงาของเจ้าอาจมลายลง..

ถ้าเจ้าทั้งสองได้หันมาพบกัน....

เจ้าแห่งกาลเวลายังคงเดินต่อ..แต่ดาวดวงน้อยยังคงส่องแสง...

เป็นกำลังใจ...ความเหงาจงหายไป...จงหายไป

แด่ความห่างไกลแค่เพียงเอื้อมมือ....

by ....variance
เขียนเมื่อ 25-09-2011 | 13:05:13 | ไดอารี่ที่ : 50

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook