บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

สังคมศาสตร์ รัฐศาสตร์ การเมือง เศรษฐศาสตร์ >>

อหิงสา

10

ประชาชนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน เบตตียา เล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า พวกเขาพากันหนีออกมาจากหมู่บ้านนั้นมาขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังปล้นสะดมทรัพย์สินและกระทำทารุณกรรมต่อลูกเมียของเขา เขาบอกข้าพเจ้าว่า การที่พวกเขาหนีมาเช่นนั้นก็เพราะข้าพเจ้าสอนให้พวกเขาต่อสู้แบบอหิงสา ข้าพเจ้าถึงกับคอตกเมื่อได้ยินชาวบ้านเบตตียาพูดเช่นนั้นข้าพเจ้าชี้แจงว่า ข้าพเจ้ามิได้สอนให้ทำเช่นนั้น ตรงกันข้ามข้าพเจ้าสอนให้เขายืนหยัดขึ้นต่อสู้กับศัตรูที่มาย่ำยีผู้ที่อยู่ในความอารักขาของเขา โดยเขาเองจะต้องยอมรับความเจ็บปวดรวดร้าวใดๆอันจะเกิดขึ้นได้จากการต่อสู้เช่นนั้นแต่เขาจะต้องไม่ใช้กำลังโต้ตอบข้าพเจ้าย้ำว่า แม้ตนเองจะตกเป็นเหยื่อของมัจจุราช เขาก็จะต้องไม่ถอยหนีจากสภาพการณ์เช่นนั้นเป็นอันขาด ทั้งนี้ก็เพราะว่าเป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องปกป้องรักษา เกียรติยศ ทรัพย์สิน และศาสนา และหากจำเป็นก็ด้วยกำลังอาวุธแน่นอนการปกป้องสิ่งเหล่านี้โดยมิให้เกิดอันตรายแก่ผู้กระทำผิดนั้นย่อมประเสริฐกว่าและกล้าหาญกว่า แต่การละทิ้งสิ่งเหล่านี้โดยหนีเอาตัวรอด เป็นความขลาด เสียเกียรติ และผิดธรรมชาติเป็นอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าพร้อมที่จะแนะนำบทเรียนของอหิงสาให้แก่คนกล้าตายแต่ข้าพเจ้าไม่พร้อมที่จะแนะนำบทเรียนดังกล่าวให้แก่คนที่กลัวตาย ข้าพเจ้าพร้อมที่จะใช้กำลังเป็นพันครั้งแต่ข้าพเจ้าไม่พร้อมที่จะให้คนทั้งชาติเป็นคนอ่อนแอขี้ขลาด

อหิงสาในทรรศนะของข้าพเจ้าไม่ยอมให้คนหลบลี้หนีภัยโดยละทิ้งคนรักไว้ในอันตราย ระหว่างการใช้กำลังกับการหลบหนีไปอย่างขี้ขลาดตาขาวข้าพเจ้าขอเลือกการใช้กำลัง ข้าพเจ้าจะไม่เลือกเอาความขลาดเป็นอันขาดข้าพเจ้าไม่สามารถแนะคนตาบอดให้ชื่นชอบในทิวทัศน์อันงดงามได้ฉันใด ข้าพเจ้าก็ไม่สามารถสอนคนขลาดให้เข้าใจในหลักการของอหิงสาได้ฉันนั้นอหิงสาเป็นสุดยอดของความกล้า ประสบการณ์สอนข้าพเจ้าว่า ผู้ที่ยึดมั่นในหลักการของอหิงสาจะสามารถเข้าใจคุณค่าของอหิงสาได้โดยง่ายดาย ระหว่างที่ข้าพเจ้าเป็นคนขี้ขลาดอยู่เป็นเวลาตั้งหลายปีนั้นข้าพเจ้ามีความชื่นชอบในการใช้กำลังและต้องการใช้กำลังแต่พอข้าพเจ้าเริ่มตระหนักถึงคุณค่าของอหิงสาข้าพเจ้าก็ละทิ้งความขลาดและเลิกคิดการใช้กำลัง

คนกลัวตายและไม่กล้าสู้ ไม่มีวันที่จะซาบซึ้งหรือเข้าใจคุณค่าของอหิงสาได้ หนูไม่กล้าสู้กับแมวเพราะกลัวจะถูกแมวขย้ำอย่างนี้ไม่ถือว่าหนูปฏิบัติตามหลักอหิงสา และจะเรียกหนูว่า “ขี้ขลาด” ไม่ได้ เพราะเป็นธรรมชาติของหนูจะต้องหนีแมว แต่ถ้าคนเผชิญหน้ากับภัยแล้วหนีเอาตัวรอดเหมือนหนู เราต้องเรียกว่า ขี้ขลาดแน่ คนอย่างนี้ไม่มีวันที่จะเข้าใจอุดมการณ์ของอหิงสาได้ เราจะชี้แจงหรือแนะนำสักเท่าไร เขาก็ไม่มีวันที่จะเข้าใจ เขาไม่รู้จักคำว่า ความกล้า ก่อนที่จะเข้าใจอหิงสา เขาจะต้องเข้าใจว่า เป็นหน้าที่อันสูงสุดของคนที่จะต้องต่อสู้กับผู้ที่มารุกรานสวัสดิภาพของเขาในการต่อสู้กับผู้รุกรานนี้แม้ชีวิตเขาก็จะต้องเสียสละให้ได้การไม่ต่อสู้หรือการหลบหนีจากผู้รุกรานเป็นความขลาดและเป็นความอัปยศอย่างยิ่ง ข้าพเจ้าไม่ประสงค์จะให้ผู้ใดประกอบกรรมทำเข็ญด้วยการใช้กำลังหรือการแก้แค้นแต่ในขณะเดียวกัน ข้าพเจ้าก็ไม่ต้องการให้ผู้ใดใช้อหิงสาเป็นโล่ป้องกันหรือปิดบังความขลาดของตนมีบุคคลจำนวนไม่น้อย   ที่ไม่เข้าใจหลักการของอหิงสาแล้วเกิดความเชื่ออย่างผิด ๆ ว่า  การไม่สู้กับความอยุติธรรมหรือการหลบลี้หนีหน้าจาก  ผู้รุกรานเป็นอหิงสา ข้าพเจ้าขอย้ำว่า นี้เป็นการเข้าใจอหิงสาที่ผิดอย่างสิ้นเชิง ในฐานะที่เป็นผู้เผยแพร่หลักการของอหิงสาด้วยผู้หนึ่ง ข้าพเจ้าถือว่าเป็นหน้าที่ที่จะต้องขจัดความเข้าใจผิดๆ เช่นนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผู้ใดที่แม้จะมีร่างกายไม่แข็งแรง แต่ไม่ถอยหนี หากจะยืนหยัดต่อสู้และยอมตายในหน้าที่ ผู้นั้นคือผู้กล้าหาญและได้ชื่อว่า เป็นนักอหิงสานิยมโดยแท้จริงผู้ใดที่แม้จะมีร่างกายอ่อนแอ แต่จะรวบรวมกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดเข้าต่อสู้กับศัตรูและยอมตายในการต่อสู้ผู้นั้นคือผู้กล้าหาญ แต่มิใช่เป็นนักอหิงสานิยมผู้ใดที่หลบหนีจากอันตรายในเมื่อเป็นหน้าที่ที่จะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายผู้นั้นคือคนขี้ขลาด ตัวอย่างที่หนึ่งเป็นบุคคลที่มีความรักและความเมตตากรุณาในจิตใจตัวอย่างที่สองและที่สามเป็นบุคคลที่มีความกลัว ความเคียดแค้น และความไม่ไว้วางใจใครในกมลสันดาน

สมมติว่าข้าพเจ้าเป็นคนนิโกร พี่สาวหรือน้องสาวของข้าพเจ้า ถูกคนผิวขาวคนใดคนหนึ่งหรือหลายคน หลู่เกียรติ ข้าพเจ้าจะทำประการใด ข้าพเจ้าตอบตนเองว่า ข้าพเจ้าจะไม่มุ่งร้ายต่อชาวผิวขาว แต่ในขณะเดียวกัน ข้าพเจ้าก็จะไม่ขอร่วมมือกับคนผิวขาว ไม่ว่าจะเป็นในกิจการใด ๆ ข้าพเจ้าอาจจะมีความจำเป็นต้องพึ่งสังคมของคนผิวขาวในการยังชีพ แม้กระนั้นข้าพเจ้าก็จะไม่มีการติดต่อกับคนผิวขาว จะไม่ขอแตะต้องอาหารที่มาจากคนผิวขาว แม้กับคนนิโกร  ด้วยกัน ที่นิ่งดูดายต่อความไม่เป็นธรรมดังกล่าว ข้าพเจ้าก็จะไม่ขอสังสรรค์เสวนาด้วย ข้าพเจ้าหมายถึงว่า ข้าพเจ้าจะต้องทรมานตนเอง ซึ่งข้าพเจ้าปฏิบัติอยู่บ่อย ๆ (เช่น ด้วยการอดอาหารเป็นต้น – ผู้แปล) จริงอยู่ การอดอาหารแบบเครื่องยนต์กลไก โดยขาดแคลนความรู้สึกทางจิตใจนั้น ย่อมไม่มีความหมายการอดอาหารจะต้องกอปรด้วยศรัทธา คือความเชื่อมั่น ความเชื่อมั่นนี้จะต้องไม่แกว่งไกวหรือเขยื้อนเคลื่อนคลาย แม้ว่าผู้อดอาหารจะหมดลมปราณไปทีละน้อย ๆ ก็ตาม อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าเองเป็นเพียงผู้พยายามประพฤติปฏิบัติตามหลักของอหิงสาอย่างเจียมใจ เจียมกาย เพราะฉะนั้นคำตอบหรือคำอธิบายของข้าพเจ้าอาจจะไม่สามารถสร้างความเชื่อมั่นหรือความพอใจให้แก่ท่านก็ได้กวันนี้ ข้าพเจ้าก็ยังใช้ความพยายามอยู่อย่างสุดความสามารถ และแม้ว่าในชีวิตนี้ข้าพเจ้าจะไม่ประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ ข้าพเจ้าก็จะขอพยายามต่อไปและไม่ลดละในศรัทธาปสาทะ

<< ย้อนกลับ| หน้าถัดไป >>

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook