ประประจงลงนิ้วประนมแนบ
โหยแหบหวนไห้เจียนใจหาย
พร่ำพรั่นพล่านพลิ้วขึ้นพริ้วพราย
ทั้งทิ่มแทงท้าทายให้ทบทวน
ระทึกถี่ทระนงอยู่องอาจ
กุมธาตุแห่งทิพย์ทวีปถ้วน
ปถวีไหววิเวกเศกกระบวน
ถั่งถ้อยช้อยชาวมาชูใจ

กราดกรอล่อเลี้ยวจะเกี่ยวแก้ว
กะหวัดเกล้าวาวแววหัวใจไหว
สะบัดเสียงเพียงใจจะขาดใจ
กลับกร้าวแกร่งฉไกรอหังการ์
คลี่คลายสายน้ำให้ไหลเลื่อน
ผลักเคลื่อนพระสุเมรุภูผา
ชลอทิพย์พิมานลอยมา
หยาดสู่พสุธาบรรทมรมย์

ฉะอ้อนเอื้อนเหมือนจะสั่งทั้งสามสาย
ยุรยาตรบรรยายบรรยงก์โฉม
คันชักช้อยฉ่ำเชวงบรรเลงโลม
ลอยโพยมหยาดฟ้ามาเย็นเย็น
ยิ่งนับวันนานเดือนยิ่งเลือนราง
ที่เคยเห็นก็มาร้างไปห่างเห็น
คิดถึงคำคนชอพะนอเน้น
ใครจะเป็นเพื่อนคลอซอสายใจ

ย่างย่ำย้ำยืนอยู่คงคำ
ดิ่งด่ำราวจะดันบาดาลได้
รองรับประคับประคองให้ครรไล
ปลอบใจเอาใจประจำมา
ขับขานพานคำเป็นคำหลวง
โอบไว้ในทรวงเสน่หา
ดำเนินทำนองทอดนัยนา
ดูแลรักษาอยู่จงดี

หวนคระหึ่มครึมครางกระทั่งเสียง
กระทบสายร่ายเรียงเพียงใจไหว
เก็บดอกไม้มาร้อยสร้อยดอกไม้
ให้หอมชื่นฉ่ำละไมละมุนละเมอ
ถี่ระทึกลึกล้ำลงด่ำดื่ม
ที่อยากลืมกลับจำสม่ำเสมอ
สะท้านสั่นครั่นสายอยู่ปรายเปรอ
ดั่งหัวใจได้เจอประจักษ์ใจ

ตระตะโพนพ่อพระสาธุการ
โอมอ่านโองการบันลือเลื่อง
พาทย์ทิพย์อาถรรพณ์อันบรรเทือง
ไหว้ครูไหว้เครื่องเปรื่องประโคม