ไตรภูมิพระร่วง
เป็นวรรณคดีทางพุทธศาสนาที่เก่าแก่และสำคัญเล่มหนึ่งของไทย
อายุกว่า 600 ปี
แต่งขึ้นโดยพญาลิไทย
(พระมหาธรรมราชาที่ 1)
พระมหากษัตริย์องค์ที่ 4
แห่งราชวงศ์พระร่วง กรุงสุโขทัย
เมื่อ พ.ศ. 1888
ทรงแต่งขึ้นเพื่อเพื่อเทศนาแก่พระมารดา
และสั่งสอนประชาชน
ได้ทรงแสดงข้อคิดเห็นเกี่ยวกับหลักในพระพุทธศาสนา
ตลอดจนชี้ให้เห็นผลบาปและผลบุญที่คนทั้งหลายได้กระทำไว้
แสดงให่เห็นถึงพระปรีชาสามรถ
และอัจฉริยะภาพของบรรพบุรุษไทยในการนิพนธ์วรรณคดีไทย
และเป็นผู้มีจิตวิทยาสูง
เนื่องจากการก่อตั้งอาณาจักรขึ้นใหม่
ย่อมต้องการความร่วมมือร่วมใจของประชาชนให้อยู่ในศีลธรรม
รัเบียบวินัย รู้บาปบุญคุณโทษ
และยึดมั่นในศาสนา
เพื่อสามารถต่อสู้กับศัตรูรอบด้านที่คุกคาม
อีกทั้งยังแสดงความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติและวิทยาศาสตร์
เช่นตอนพรรณนาถึงกำเนิดมนุษย์
ทั้งๆที่ในสมัยสุโขทัย
วิทยาศาสตร์ยังไม่ก้าวหน้าดังเช่นปัจจุบัน
จุดมุ่งหมายในไตรภูมิพระร่วงนี้
เพื่อให้คนเกรงกลัวต่อบาป
ประกอบด้วยกรรมดี
โดยแบ่งออกเป็น 3 ภูมิใหญ่ คือ
กามภูมิ 11 รูปภูมิ 16 อรูปภูมิ 4
รวมเป็น 31 ภูมิ เรียกว่า "ไตรภูมิ"
|