บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ศาสนา ลัทธิ ความเชื่อ นิกาย พิธีกรรม >>

พระวรสารแห่งชีวิต

    ชีวิตมนุษย์มีต้นกำเนิดในองค์พระผู้เป็นเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์จึงมาจากพระเจ้าและเป็นของพระเจ้า ทุกชีวิตมนุษย์เป็นของขวัญล้ำค่าที่พระเจ้าทรงประทานให้แก่โลก

บทนำ
บทที่ 1
บทที่ 2
บทที่ 3
บทที่ 4
บทส่งท้าย

7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28

21. ในการค้นหาสาเหตุรากเหง้าลึกสุดของการต่อสู้กันระหว่าง “วัฒนธรรมแห่งชีวิต” กับ “วัฒนธรรมแห่งความตาย” นี้ เราไม่อาจจำกัดตัวเองอยู่เฉพาะที่ความคิดผิดเพี้ยนในเรื่องอิสรภาพตามที่กล่าวถึงมานั้นเพียงเรื่องเดียวได้ เราจะต้องเข้าไปให้ถึงหัวใจของโศกนาฏกรรมที่ผู้คนยุคปัจจุบันกำลังประสบอยู่ นั่นคือ เงามืดที่บดบังสำนึกถึงพระเจ้าและสำนึกถึงมนุษย์ อันมีต้นแบบที่เห็นได้ชัดจากบรรยากาศทางสังคมและทางวัฒนธรรมที่ถูกครอบงำโดยโลกานุวัตรนิยม (secularism) ซึ่งมีเครือข่ายโยงใยไปทุกแห่งทั่วโลก บ่อยครั้งก็ประสบผลสำเร็จในการทำให้คริสตชนกลุ่มต่างๆ ต้องถูกทดลองบ้าง ผู้คนที่ยอมให้บรรยากาศเช่นว่านี้เข้ามามีอิทธิพลครอบงำได้ง่ายๆ ก็ตกอยู่ในวัฏจักรแห่งความชั่วร้าย (vicious circle) อันน่าเศร้า นั่นคือ เมื่อสำนึกถึงพระเจ้าสูญหายไปก็ย่อมมีแนวโน้มที่เขาจะสูญเสียสำนึกถึงมนุษย์ สำนึกถึงศักดิ์ศรี และคุณค่าชีวิตมนุษย์ไปด้วย ในทางกลับกัน การล่วงละเมิดกฎศีลธรรมอย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะในเรื่องอันสำคัญยิ่งคือ เรื่องการเคารพต่อชีวิตและศักดิ์ศรีของมนุษย์ ก็ก่อให้เกิดมีการบดบังมืดมิดมากขึ้นต่อสมรรถภาพของมนุษย์ที่จะวินิจฉัย (capacity to discern) การประทับอยู่ที่ให้ชีวิต และที่ช่วยให้รอดของพระเจ้า

อีกครั้งหนึ่งที่เราสามารถรับแสงสว่างได้จากเรื่องการฆ่าอาแบลโดยกาอินพี่ชาย หลังจากที่กาอินถูกพระเจ้าสาปแช่ง เขาก็ทูลพระเจ้าว่า “โทษของข้าพเจ้าหนักเกินกว่าจะรับอภัยได้ ดูซิ วันนี้พระองค์ทรงขับไล่ข้าพเจ้าออกจากแผ่นดินนี้ ข้าพเจ้าต้องหลบซ่อนจากพระพักตร์ของพระองค์ เร่ร่อนหนีหน้าผู้คนบนแผ่นดิน ใครพบข้าพเจ้าก็จะฆ่าข้าพเจ้าเสีย” (ปฐก 4:13-14) กาอินนั้นมั่นใจว่าบาปของตนจะไม่ได้รับอภัยจากพระเจ้า และชะตากรรมอันมิอาจหลีกพ้นได้ของตน ก็คือ เขาจะต้อง “หลบซ่อนจากพระพักตร์ของพระองค์” ถ้าหากกาอินสามารถสารภาพออกมาได้ว่าความบาปผิดของตนนั้น “หนักเกินกว่าจะรับอภัยได้” ก็เป็นเพราะเขาสำนึกว่า ตนนั้นอยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้าและอยู่เบื้องหน้าการตัดสินอันยุติธรรมของพระองค์นั่นเอง นี่เป็นประสบการณ์ของกษัตริย์ดาวิดหลังจากที่พระองค์ “ได้กระทำสิ่งชั่วร้ายในสาย พระเนตรของพระเจ้า” และถูกประกาศกนาธันกล่าวตำหนิแล้ว พระองค์ก็ทรงตรัสออกมาว่า “ข้าพระองค์ทราบถึงการละเมิดของข้าพระองค์แล้ว และบาปของข้าพระองค์อยู่ต่อหน้าข้าพระองค์เสมอ ข้าพระองค์ได้ทำบาปต่อพระองค์ ต่อพระองค์เท่านั้น และได้กระทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระองค์” (สดด 51:3-4)

 

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook