จำลองภาพอุกกาบาตชนโลก

โดยตั้งสมมุติฐานว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับโลกในปัจจุบัน

ห่างไป 1500 กิโลเมตร ในมหาสมุทรแปซิฟิก

วัตถุเคลื่อนด้วยความเร็วเหลือเชื่อ 72000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

แต่เพราะขนาดใหญ่มันจึงดูเหมือนไปช้าๆ

เปลือกโลกหนา 10 กิโลเมตร ถูกลอกขึ้นมาเรียกว่าเปลือกสึนามิ

แม้แต่มหาสมุทรลึก 4000 เมตร ก็ดูเป็นแผ่นบางๆ เศษซากขนาดใหญ่ถึง 1 กิโลเมตร ถูกพ่นกระจายออกมาเต็มในอากาศ

หลังจากไอขยายขึ้นมาจนกลายเป็นรูปโดมแล้วก็จะแผ่ออกแล้วกระจายไปทุกทิศทุกทางด้วยความเร็วสูง

3 ชั่วโมงหลังจากที่มีอุกกาบาตขนาดใหญ่ตกลงในมหาสมุทรทางใต้ของญี่ปุ่น

ไอหินก็จะแผ่ไปถึงเทือกเขาหิมาลัย เปลวที่มีอุณหภูมิสูงถึง 4000 องศาเซนเซียส พัดผ่านด้วยความเร็ว 300 เมตรต่อวินาที

เมื่อไอหินปกคลุมพื้นผิว หิมะจะละลายและระเหยไป โดยที่ไม่มีเวลาแม้แต่จะกลายเป็นธารน้ำไหลลงมาด้วยซ้ำ

ไอหินไหลไปจนถึงเขตอเมซอนซึ่งอยู่ไกลจากบริเวณที่เกิดเหตุมาก

ความร้อนสูงจนทำให้เกิดไฟไหม้ป่าขึ้นมาพร้อมกัน ป่าดงดิบกลายเป็นทะเลเพลิงไปในพริบตา

หลังจากเกิดเหตุได้เพียงวันเดียวโลกก็ถูกปกคลุมด้วยไอหินซึ่งทำให้เกิดความร้อนจัด

ไอหินยังคงปกคลุมโลกอยู่เกือบทั้งปี

เหมือนกับมีดวงอาทิตย์หลายดวงปรากฎขึ้นมาใกล้ๆโลก

มหาสมุทรแหล่งกำเนิดชีวิตก็ไม่อาจพ้นความหายนะไปได้ ไม่นานหลังจากโลกถูกไอหินปกคลุมพื้นผิวทะเลก็เริ่มเดือดเป็นฟอง

มหาสุมทรกำลังเดือด การระเหยอย่างรุนแรงทำให้ระดับน้ำทะเลลดลงจนน่าตกใจ ในอัตรานาทีละ 5 เซนติเมตร

ตรงที่น้ำทะเลระเหยไปจะมีเกลือเหลืออยู่ แต่เกลือก็จะระเหยไปอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน

ท้องทะเลที่แห้งผากเผชิญกับความร้อนโดยตรง แล้วเริ่มหลอมละลาย

1 เดือนหลังจากเกิดเหตุ นี่คือพื้นผิวโลกเมื่อถูกไอหินปกคลุม

มหาสมุทรเหือดแห้งไม่มีน้ำทั้งที่ในบางแห่งเคยลึกถึง 4000 เมตร

นี่เป็นผลของวัตถุขนาดใหญ่ที่กว้างถึง 500 กิโลเมตรพุ่งเข้าชนโลก เป็นภัยพิบัติที่อาจทำให้สิ่งมีชีวิตสูญสลายไป

โลกไม่ได้เป็นแม่ที่อ่อนโยนและห่วงใย หากแต่เป็นพ่อที่แสนจะเข้มงวดที่คอยทดสอบความสามารถในการอยู่รอด ด้วยการส่งภัยพิบัติมาเยือนครั้งแล้วครั้งเล่า