บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!


แม้วันเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด กลับยิ่งชัดเจนตราตรึง
 
หน้า  | 1 | 2 |
 ตราไว้ในดวงใจของ      แป้ง
เมื่อ      1  ก.ย. 48  12:10:41น.
รักไทด์ที่สุดในโลกเลย
ขอโทษที่ทำให้เสียใจ

 ตราไว้ในดวงใจของ      เอก
เมื่อ      1  ก.ย. 48  12:08:21น.
เอกรักซิน


 ตราไว้ในดวงใจของ      ปรายฟ้า
อีเมลล์   Pookieba_bor@hotmail.com
เมื่อ      20  ส.ค. 48  14:21:08น.
ความรักที่เรามีให้เธอ มันไม่เคยลดน้อยลงหรือหายไปจากมตเราเลย แต่ ณ วันนี้มีบางสิ่งที่เราไปด้วยกันไม่ได้ เพราะเหตูผลทางญาติผูใหญ่ที่ท่านไม่ชอบเธอ ทำให้เรากับเธอต้องมีอันต้องจากกันไป มันเป็นไปแล้ว เราต้องทำตามใจของพ่อแม่
เราขัดท่านไม่ได้ เพราะเรายังขึ้นชื่อได้ว่าเป็นบูกที่ดีพอ แต่ในขณะนี้ ในขณะที่เราทิ้งเธอ หัวใจของเรามันมัยเจ็บปวดมากมายเพียงไหน
น้ำตาที่มันไหลออกมา มันออกมาจนจะหมดหัวใจอยู่ ดีแล้วหล่ะให้มันออกมาให้หมดเลย เราจะได้ไม่ต้องเสียใจนาน
แต่ถึงวันนี้เราต้องไกลกันใจสองใจต้องแยกออกจากันไปไม่มีความหวายชื่นเหใอนเช่นเดิม
แต่ความรักความหวังดีที่เราเคยมีให้เธอมัยจะยังคงอยู่ในทุกอณูของหัวใจเราตลอดไป
แม้วันนี้เรากับเธอคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วแต่ให้รู้ไว้วันใดที่เธอท้อ เราขอให้เธอคิดถึงเราแล้วกัน
ดวงตาของเราคู่นี้จะคอยเป็ยกำลังใจให้เธอแม้ว่าเราจะไม่ได้อยู่ใกล้กันมานั่งจ้องตากันเช่นเดิมก้อตาม
รักเธอเสมอ

 ตราไว้ในดวงใจของ      น้ำส้ม
เมื่อ      10  ส.ค. 48  10:17:09น.
ไม่เคยมีใครเหมือนเธอเลย...เธอคือคนแรกที่เรารักนะ เรามีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ อยากบอกว่ารักเธอ...เหมือนกับเธอ...เคย...บอกรักเรา มันก็แค่เคยอ่ะนะ จะให้ทำไงได้ ถึงแม้ว่าเราจะอยู่กันคนละซีกโลกก็เถอะ เรายังคิดถึงเธออยู่นะ อยากจะบอกว่ารักมากๆๆๆๆ เราขอให้เธอโชคดีนะ เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้วอ่ะนะ โชคดีนะ ขอให้เรียนจบไวๆนะ คิดถึงเน้อ.................

 ตราไว้ในดวงใจของ      **ไม่อาจย้อน...วันเวลา**
เมื่อ      28  ก.ค. 48  03:15:46น.
มิอาจย้อน...วันเวลา
ถึงพี่ที่แสนดี...
ในชีวิต...ที่เหลืออยู่โดยปราศจากพี่
...มีแต่ความเดียวดาย
ไม่มีใครอีกแล้วที่จะทุ่มเท..ชีวิตจิตใจให้...เท่าที่พี่เคยให้
...ความอบอุ่นที่เคยมี...มลายหายไป
...การแบ่งเบาภาระที่มี...ไม่มีใครทำได้เท่าที่พี่ทำ
ตอนนี้เหนื่อย...มาก
ไม่มีพี่ที่แสนดีอีกแล้ว...
ในวันสุดท้าย...ที่เราได้พบกัน
..น่าจะได้พูดจากันดีๆ...พูดกับพี่ดีๆ...มีเยื่อใยกับพี่
พี่คงไม่มาจากไปอย่างนี้...
ตอนพี่มีชีวิตอยู่...พี่คอยเฝ้าติดตาม..ว่าเมื่อไหร่จะได้พบได้พูดกัน...
...แต่...ไม่เคยเห็นคุณค่าของจิตใจพี่ที่มีให้...
เมื่อ-พี่-ตาย-จากไป...ถึงรู้ว่า...พี่มีค่าและไม่อาจย้อนวันเวลา
...ที่จะ...รักพี่...ทำดีกับพี่ได้อีกแล้ว...
เจ็บปวดใจเหลือเกิน...รักและคิดถึงพี่ตลอดไป...หลับให้สบายนะพี่...ทำพี่เจ็บปวดมามากแล้ว...
...คงถึงคราวที่จะชดใช้...ในสิ่งที่เคยทำกับพี่ไว้...ถึงเพิ่งมาคิดได้...เมื่ทุกสิ่งทุกอย่าง..สายเกินไป
..ด้วยว่า..เรา..**ไม่อาจย้อน...วันเวลา**
.......................................รักพี่........................................

 ตราไว้ในดวงใจของ      อาลัยรัก..
เมื่อ      10  ก.ค. 48  00:00:08น.
ถึงพี่ที่แสนดี...
ในวันนี้ไม่มีพี่เป็นเหมือนเงาข้างกายอีกแล้ว เสียดายวันเวลาที่พี่ยังมีชีวิตอยู่...ไม่ได้ทำดีกับพี่...เมื่อพี่มาตายจากไป.ถึงรู้ว่าคนที่รักเรามากนั้นคือพี่...พึ่งรู้ว่าการที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักผู้หญิงคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจนั้นหายาก...เมื่อพี่จากไป...ถึงเข้าใจ..เห็นคุณค่าในความรัก ความจริงใจที่พี่ทุ่มเทให้...แต่มันสายเกินกว่าที่จะย้อนวันเวลาได้...ไม่มีโอกาสได้แก้ตัว แก้ไขอะไรได้อีกแล้ว.....ตอนนี้มีชีวิตอยู่อย่างเจ็บปวดทรมาน....คิดถึงพี่ที่จากไปแสนไกล...เราอยู่กันคนละภพคนละชาติแล้วนะพี่...

 ตราไว้ในดวงใจของ      โยเกิร์ต
อีเมลล์   Boom11TW@thaimail.com
เมื่อ      21  มิ.ย. 48  15:46:43น.
ความรักที่เคยมีในตอนนั้น แม้จะไม่เคยมีความสำคัญในใจเธอ แต่ก็ได้รู้ว่าเธอคือคนที่ฉันรักที่สุด เลิกแข่งรถนะแล้วรักคนที่เธอรักให้มากๆ ความทรงจำยิ่งนานกลับยิ่งจำ ไม่อยากให้เธอต้องเป็นเหมือน เพลง คำขอร้องของผู้ญิงตาดำๆ รักเธอนะ

 ตราไว้ในดวงใจของ      โยเกิร์ต
อีเมลล์   Boom11TW@thaimail.com
เมื่อ      21  มิ.ย. 48  15:42:12น.
แม้จากกันไกลเลิกกันไปแล้วเธอยังอยู่ในความทรงจำที่ไม่เคยลบเลือน เจมส์ คำทุกคำยังได้ยินทุกเวลา

 ตราไว้ในดวงใจของ      เด็กน้อย
เมื่อ      14  มิ.ย. 48  12:35:14น.
รักของเราเกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้เมื่อไรและก็ไม่ว่าจะสร้างรักได้อย่างไรไม่ให้เจ็บไปกว่าที่เป็นอยู่เพราะของดเราไม่มีทางออกและรู้ทีศทางเมื่อว่าทางแห่งรักจะไม่เลยทางให้เราได้เดินเลยหรือว่าเราไม่ยอมที่จะเดินเองหรือเปลาเราคงสับสนความรักอยู่หรือ เราไม่รู้จริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่นแต่ที่รู้คือเราเหงาจนเป็นหนทางทำให้รักเราไม่ทางออก

 ตราไว้ในดวงใจของ      เม็ดทราย
เมื่อ      3  มิ.ย. 48  15:16:39น.
เมื่อฉันพบเธอครั้งแรก
หน้าเธอตราตรึงอยู่ในใจฉันตั้งแต่นั้นมา
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด
ก็ไม่สามารถลืมเธอได้สักที
ไม่รู้ทำไม ไม่รู้ทำ ใจมันเรียกหา แต่เธอ
ก็รู้เธอมีคนอื่น ไม่เคยมีฉันอยู่ในใจ
แต่พยายามมากแค่ไหนที่จะให้ลืมเธอ
ก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น
เธอเห็นฉันเป็นแค่เม็ดทราย
ที่ไม่มีความหมายอะไร
แต่สำหรับฉัน ฉันเห็นเธอเป็นดัง
พระอาทิตย์ ที่ส่องสว่างในใจฉัน
ฉันไม่อาจหยุดความรู้สึกที่มีต่อเธอ
แต่ขอเพียงแค่เธอ มีความสุข
ฉันก็พอใจแล้ว
ไม่ต้องการให้เธอหันมามอง
ไม่ต้องการให้เธอรักฉัน
แต่อยากให้เธอทำสิ่งที่เธอมีความสุข
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
อย่างน้อยก็ยังมีฉันอยู่เคียงข้างเธอ
ความรักไม่ต้องการครอบครอง
แต่คือการให้ ฉันพร้อมจะให้เธอได้ทุกเมื่อ
ขอเพียงเธอมีความสุข "ฉันรักเธอ"

 ตราไว้ในดวงใจของ      พันจอกไม่เมา
เมื่อ      6  เม.ย. 48  20:52:46น.
พันจอกไม่เมา จะอยู่คู่กับ จอกเดียวก็เมาตลอดกาล

 ตราไว้ในดวงใจของ      พี่
เมื่อ      5  เม.ย. 48  21:48:58น.
จะตราชื่อกาเซ็มนี้ไว้ในใจตลอดกาล

 ตราไว้ในดวงใจของ      vi
อีเมลล์   vipawe@poppymail.com
เมื่อ      21  มี.ค. 48  14:37:58น.
เรา2คนจะต้องคู่กันจะไม่พรากจากกันไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหนต้องคู่กันไม่ว่าเราสองคนจะเกิดเป็นอะไรเราจะต้องคู่กัน

 ตราไว้ในดวงใจของ      โป๊ยเซียน
อีเมลล์   ไม๊บอก
เมื่อ      19  มี.ค. 48  10:00:07น.
จะตราตรึงความรู้สึกที่ดีเอา
ไว้ในหัวใจของเรา2คน

 ตราไว้ในดวงใจของ      silence..<ความเงียบ...>
อีเมลล์   preechaya_namsom@hotmail.com
เมื่อ      2  มี.ค. 48  09:04:20น.
ไม่ว่าเธอจะอยู่*งไกล....สักเพียงใด
ไม่ว่าจะนานแค่ไหน...
ความรู้สึกดีๆที่มีให้เธอ ยังคงมีอยู่ตลอดไป.....
แม้ว่าเธอจะมองข้ามฉันไปก็ตาม..
คงมีแต่ความเงียบเหงาที่ครอบคลุมหัวใจฉัน
รอ...ให้เธอกลับมา.........

 ตราไว้ในดวงใจของ      ผู้หญิงจมรัก
อีเมลล์   chakichajana@hotmail.com
เมื่อ      1  มี.ค. 48  15:57:56น.
คนดี........ฉันจะไปจากชีวิตของคุณแล้วนะ........
.....คุณสบายใจได้แล้ว.......ฉันจะไม่มารบกวนคุณอีกแล้ว......ต่อจากนี้ไป.....เราจะไม่เจอกัน.........ฉันจะทำตัวเองให้หายไปจากโลกของคุณฉันสัญญา...........แต่ก่อนที่ฉันจะจากไปฉันอยากบอกคุณว่า..........ฉันรักคุณนะ....ซึ่งเป็นคำที่ฉันไม่เคยได้มีโอกาสเอ่ยบอกกับคุณเลย.....
" ความรักไม่มีคำว่าสายไปหากใจจะรัก "

 ตราไว้ในดวงใจของ      ...........T_T
อีเมลล์   stsf_school@hotmail.com
เมื่อ      19  ก.พ. 48  23:36:24น.
ถ้าคนที่คุณรักจะจากไปโดยที่ไม่บอกว่าจะไปไหนและเราก็ยังไม่ได้บอกความในใจให้เขารู้.................เราอาจได้เจอเขาน้อยลงหรืออาจไม่ได้เจอเขาอีกเลยก็ได้ เราคงเสียใจแล้วคุณละ...จะเสียใจมั๊ย.? แล้วเขาจะรู้มั๊ยว่าเราเสียใจแค่ไหน

 ตราไว้ในดวงใจของ      ไร้รัก
เมื่อ      10  ก.พ. 48  22:16:42น.
6 คำจำไว้ให้ดีไม่มีวันต้องหมองหม่นท่องวันละหน
"รักคนที่เขารักเรา"


 ตราไว้ในดวงใจของ      bezo
อีเมลล์   bezo@baanjomyut.com
เมื่อ      9  ก.พ. 48  15:57:51น.
ทำไมละ ฉันผิดมากนักหรือ
ที่ฉันจะรักเขา
ทำไมละ ทำไม ทุกคนจะต้องรุมประนามฉัน
ที่ฉันรักเขา


 ตราไว้ในดวงใจของ      นางมารน้อย
เมื่อ      9  ก.พ. 48  01:14:40น.
หัวใจของฉัน
เจ็บปวดเพียงใด
เมื่อยามจากลา


 ตราไว้ในดวงใจของ      นันทชาติ
เมื่อ      10  ม.ค. 48  00:39:28น.
ฉันปวด
ฉันทรมาน
ฉันอ่อนแอ ฉันหลั่งน้ำตา
เพียงเพราะรู้จักจักคำว่า รัก เธอ
แม้นกายฉันบริสุทธิ์แต่ใจฉันเสียความบริสุทธิ์ให้เธอแล้ว ฉันจะมีหน้าไปรักคนอื่นได้อีกอย่างไร


 ตราไว้ในดวงใจของ      Broken Sword
อีเมลล์   theend_hacker@hotmail.com
เมื่อ      5  ม.ค. 48  03:06:17น.
เริ่มเขียน ตี 2.20 คืนวันอังคาร เช้าวันพุธ
มีเรียนตอนเช้าแต่นอนไม่หลับ มีเรื่องในอดีต มีเรื่องหลายๆเรื่อง มีเรื่องบางอย่างต้องการระบาย ผมผู้ชายธรรมดาคนนึง เคยอยู่โรงเรียนมัธยมต้นชั้นดีโรงเรียนนึง ผมเคยมีคนที่เรียกตัวเองว่าเพื่อนมากมาย ผมรักผู้ชาย 2 คนมาก (ไม่ได้เป็นเกย์น้า) ขอเอ่ยชื่อแล้วกัน จำได้ดี คนแรก เค้ามีชื่อเล่น 2 ชื่อ สังเกตุได้ว่าคนแถวนั้นเปงเพื่อนเก่าหรือเพื่อนไหม่ได้ง่ายๆ ถ้าเปงเพื่อนเก่า เรียกเค้าจะชื่อ "เชาว" ถ้าเปงเพื่อนไหม่เค้าจะเรียก "ปอ" จบป.6 ที่เดียวกันแต่ไม่สนิทกันมาก จนได้มาขึ้น ม.ต้น ได้อยู่ห้องเดียวกัน ชื่อจริงชื่อ ชวลิต ชุ่มใจชน (ไม่โกดกันนะเชาว) คนที่2ชื่อ "โก้" กัศทัฐ รุ่งโรจน์ หรืออีกชื่อนึงคือ กังงงงทาดดดดดดดด (เสียงเอื่อยๆลากยาวๆ) จบ ป.6 จาก โรงเรียนอนุบาลวาริน น้องสาวชื่อ พัศสุดา บ้านอยู่แถวตลาดวาริน พ่อเปงเสธ แม่เปงอธิบดี วท.โปลี ผม สนิทกะคนชื่อกังทัดมากกว่าเพราะนั้งติดกัน 3 คนเราจะเห็นหน้ากันทุกวัน จะเล่นเกมด้วยกัน ไปดูหนังด้วยกัน เรา3คนไม่มีนิสัยก้าวร้าว ไม่ชอบด่ากัน ตลอดเวลา ผมรักเค้ามาก (ช่วงเวลานั้นอาจไม่รู้สึก แต่ผ่านมาแล้วเข้าใจดี) จุดพลิกคือ เพื่อนสนิทของผม นายกังทาดด เค้าจีบผู้หญิงคนนึง เปงคนในห้องตัวเองนี่ล่ะ แล้วจนกระทั่งวันนึง เราไปดูหนังกันซักครึ่งห้องได้มั้ง แยกโซนชายหญิงชัดเจน ผมเลือกที่จะนั้นข้างเพื่อนรักของผม แต่เค้ากลับหนีไปดูกับคนที่เค้าจีบ กลุ้มผมก้อไม่พอจายกัน ชั่ววูบ เลยสั่งแบน แบน แบน ผมย้ายที่หนีเค้า ไปที่มุมห้อง มุมที่ๆไม่มีใครอยากไป เปงที่เปล่า เหมือนคนจะเลิกกันเลย ช่วงแรกๆก้อไม่คิดไร ผ่านมาซักเดือน 2 เดือน ผมเริ่มคิดถึงเค้ามากขึ้น หลังๆเริ่มรู้แล้วว่าต้องการ แต่อะไรไม่รู้ที่มาคั้นตรงกลาง ผมก้ออยากขอโทดเค้า ที่สั่ง แบน แต่ใจนึง กลับต้องการให้เค้ามาขอโทดที่เค้าทิ้งเพื่อนไปแบบนี้ มีหลายโอกาสที่เจอกันซึ่งๆหน้า แต่ไม่เคยที่จะพูดไม่เคยมองหน้ากันไม่เคยมองตากันไม่เคยพูดกัน ยิ่งนานทำให้คิดถึง ผมพยายามทำตัวอยู่คนเดียวให้เป็นสุข ทำโน่นทำนี่ เหมือนมันจะหลอกตาได้ซักพัก เหมือนมันทำให้แค่ลืม เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น *งจากเวลาที่เขียนมาประมาณ 2 ปี ถ้าเผลอคิดถึงเค้าเมื่อไหร่เปงนอนไม่หลับ ถ้าได้อยู่คนเดียว จะคิดถึงเค้าตลอด ปัจจุบัน ผมเรียนอยู่ วท. เทคนิค เชาวเพื่อนผมก้ออยู่ ม.ปลายใช้ชีวิตไหม่อย่างมีความสุขกับเพื่อนไหม่ของเค้า กังทาด สุดที่รักผมเปงเกย์ ส่วนผม ตั้งแต่เลิกคบกับกังทาด ยังไม่เคยคบเพื่อนสนิทคนไหม่เลย พยายามหา แต่ไม่มีใครเข้ากันได้ ที่ผมอยู่ได้ทุกวันนี้ก้อเพราะ "Game" สำหรับคนอื่นคือซอฟแว สำหรับผมคือโลกไหม่ ถ้าผมขอโทดเค้าชีวิตผมคงจะมีความสุขมากกว่านี้ ผมคงจะได้เรียนม.ปลายในห้องเดียวกันอีก ผมคงไม่ต้องอยู่แบบนี้อีก พระผู้เปงเจ้า ผมขอภาวณา ผมขอให้บุรุษชื่อ กัศทัฐ รุ่งโรจน์ ได้เค้ามาดูเว็ปนี้ หน้านี้ ไม่ว่าจะอีก กี่วัน กี่เดือน กี่ปี ผมอยากบอกเค้าว่าขอโทด เรามาเปงเพื่อนกันอย่างเดิมได้ไหม ที่ทำลงไปเพราะอารมชั่ววูบ ตลอดเวลานี้ผมไม่เคยลืม โก้ เพื่อนรักของผม ถึงแม่ตอนนี้ไม่มีใครจำผมได้ โก้ เชาว หรือว่าเด็ก Sassy Child รุ่น 91 ทุกคน แต่ขอบอกตรงนี้ว่า ผมยังจำทุกๆคนได้เสมอ ถึงแม้ว่าอาจจะดูเกินไป แต่เวลาจะทำให้ทุกคนเข้าใจ จริงอย่างที่เค้าบอก "เราไม่รู้หรอกว่าเรามีของมีค่า จนกว่าเราจะเสียมันไป" ถ้าพระเจ้าขอพรได้ได้ 3 ข้อ ผมจะขอให้ผมเป็นเด็ก หยุดเวลาไว้ตรงนั้น และให้โลกสงบสุข (เวลา โอกาส คำพูด ไม่สามารถกลับมาได้อีก) ผมจะดำเนินชีวิตไปแบบนี้ ถึงแม้ตอนนี้ผมจะทำได้แค่คิดถึง มันก้อเพียงพอแล้ว สมัยก่อนผมทำตัวยังไง ไม่ขอจำ ขอให้รู้ไว้ ตอนนี้ผมตั้งใจเรียน และเปงคนดีของสังคม กังทัด ตลอดเวลานี้ไม่เคยลืม พึ่งรู้จักคำว่าเพื่อน ตอนเสียมันไป ถึงเราอาจจะไม่ได้เรียนด้วยกันอีก ขอให้เราได้ทำงานด้วยกัน หรือให้ลูกเราเปงเพื่อนกันก้อได้ .. พระผู้เปงเจ้า ผมขอภาวนา เอเมน กังทัด อั๊วขอโทษ

 ตราไว้ในดวงใจของ      แสงแก้ว
อีเมลล์   cookkikbkk@hotmail.com
เมื่อ      24  พ.ย. 47  14:13:42น.
เด่งไดไผจรด จำหลัก เจ้าเอย
โดยฝังลึกตรึงหนัก แน่นหนา
พันผูกจิตข้อย ร้อยสัจจา
สัญญาลึกซึ้ง ตรึงใจ

 ตราไว้ในดวงใจของ      southern_tiger
อีเมลล์   bayernmuchen@hotmail.com
เมื่อ      4  ต.ค. 47  10:45:30น.
มิตรสหายเอ๋ย
ข้าคิดถึงเองเหลือเกิน
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มีโอกาสไปนั่งกินเหล้าด้วยกันอีก
.........................................................................
คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ
ที่พวกเราเคยอยู่ร่วมอาศัย
มาบัดนี้จำพรากต้องจากไกล
เพื่อนเอ่ยยังจำได้ไหม เคยกินเหล้าด้วยไมตรี

 ตราไว้ในดวงใจของ      อึ้งย้ง
เมื่อ      7  พ.ค. 47  10:45:13น.
ต่อเวลานานแค่ให้คิดแค่วันและเวลา
แต่พอเราเจ็บเพราะเขามีอื่น
น้ำร่วงดังสายฝน
ฟ้าทุกวันเปลี่ยนสีแต่ฉันไม่เปลี่ยนใจ
เพราะในโลกนี้มีเธอเพียงคนเดียว
คิดเสีว่าสงสารอย่าลาจาดวงใจไปเลยนะ

 ตราไว้ในดวงใจของ      อึ้งย้ง
เมื่อ      7  พ.ค. 47  10:40:33น.
ตราไว้ในใจและจงรักเขาต่อไปอย่าให้คิดมีอื่น

 ตราไว้ในดวงใจของ      ป่าน
เมื่อ      12  เม.ย. 47  02:17:31น.
สมหวังในรัก?
สวัสดีครับผมชื่อ “ป่าน”ครับ เรื่องที่ผมจะโม้ เอ๊ย! เล่าให้ทุกท่านฟัง(หรืออ่านว่ะ?)ต่อไปนี้ เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นมาแล้วในสยามประเทศแห่งนี้! โธ่ๆอย่าบ่ายหน้าหนีซิครับ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นชีวิตของผม เมื่อปีที่แล้ว(พ.ศ.2546)มันเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ผมซาบซึ้งตรึงใจ และเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของผมครั้งนึงก็ว่าได้เลยทีเดียว เอาละ งั้นเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า
ในตอนนั้นผมศึกษาอยู่ชั้น ม.6 โรงเรียนผดุงราษฎร์ ซึ่งเป็นโรงเรียนสหเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดพิษณุโลกตัวผมนั้นก็จัดว่าเป็นนักเรียนที่มีความประพฤติที่ดีคนนึงของโรงเรียนเลยทีเดียว(ไม่ได้โม้) เพราะผมก็สร้างผลงานเป็นที่เลื่องลือไว้มากมาย จนมีชื่อเสีย เอ๊ย! ชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วทศนุทิศ ถึงกับมีคนเคยกล่าวว่า “ถ้าอยู่ผดุงราษฎร์แล้วไม่รู้จัก*ป่าน ก็ถือว่าไม่ได้อยู่ผดุงราษฎร์” แต่เรื่องเรียนน่ะเรอะ แฮะๆๆติด 0 เกือบทุกเทอม โดยเฉพาะ*วิชาคณิตฯเนี่ย ไม่รู้เป็น’ไรวุ้ย แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังเป็นที่รู้จักและนับถือกันทั่วไปในหมู่นักเรียนด้วยกันอยู่ดี คงเป็นเพราะความซื่อๆ (ไม่ได้บื้อนา) และความเถรตรงของผมล่ะมั้ง และเพราะความตรงๆของผมอีกนั่นแหละทำให้ผมได้มีแฟนกับเค้าเป็นครั้งแรกในชีวิต เอ้า! อย่าพึ่งอึ้งซิครับ อยู่ผดุงราษฎร์มา 10 ปี ก็เพิ่งจะมีกับเค้าอ่ะ และที่สำคัญเธอคนเนี่ยอยู่ ม.1! เรื่องจริงนะคุณเอ้ย อนาถไหมล่ะ ชีวิตผมเนี่ย เวรกรรมใครก็หาว่าเราหลอกเด็ก เรื่องเป็นอย่างไรเห็นทีต้องเล่าให้กระจ่าง
เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อราวๆช่วงประมาณกลางเดือนพฤษภาคม ซึ่งแน่นอนครับ เปิดเทอมวันแรกมันก็ต้องครึกครื้นเป็นธรรมดา เพราะเพื่อนจากเพื่อนกันมานาน และไหนจะเด็กใหม่ที่จะเพิ่งเข้ามาเรียนใหม่ จึงเป็นโอกาสเหมาะสำหรับพวกอีแร้งอีกาทั้งหลายได้โอกาสหาเหยื่อเอ๊าะๆกัน ซึ่งในปีการศึกษานี้พวกรุ่นน้องผู้หญิง ม.1 ถูกจับตามองจากพวกรุ่นพี่ ม.ปลายเป็นพิเศษ เพราะว่าพวกรุ่นน้องในปีนี้น่ารักกันจุดๆเลย (เฮ้ยๆหัวงูออก) แต่ถึงกระนั้นผมก็ไม่ได้ยินดียินร้ายในเรื่องพวกนี้เลย เพราะผมคิดอยู่ในใจว่าคงไม่มีวันที่จะได้มีแฟนในชีวิตการเป็นนักเรียนหรอก และยิ่งเป็นรุ่นน้องน่ารักๆด้วยก็ไม่ต้องหวังเลย ผมจึงมัวยุ่งอยู่กับงานวาดภาพและเรียนเท่านั้น(แต่ก็ไม่ยักจะเก่งขึ้นวุ้ย) แต่แล้วก็มีการจัดการเลือกตั้งคณะสภานักเรียนขึ้นมา ซึ่งแน่นอนครับขวัญใจชาวบ้านอย่างผมก็ลากคอไปเอี่ยวด้วย (แต่ผมก็ไม่ได้เป็นหัวหน้าพรรคหรอกครับ) และนั้นก็ทำให้ผมพบเธอคนนั้นจนได้
เธอมีชื่อว่า “ลูกไม้”ครับ หน้าตาเธอก็ไม่ได้สะสวยอะไรหรอกครับ แต่เธอก็น่ารักดี และเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครเหมือนอย่างเธอก็คือ เธอขาวหมดจดอย่างกับใช้โอโม และซีดจนเหมือนกับผีในจูออนยังไงยังงั้นเลยครับ นิสัยใจคอก็ออกจะเกินวัยไปนิด (ที่เค้าเรียกว่าแก่แดดนั่นแหละ) แต่ก็ไม่มากหรอกครับ เธอก็ลงสมัครสภานักเรียนด้วยครั้งนี้ด้วย โดยเธออยู่พรรคที่ 1 ส่วนผมอยู่พรรคที่ 2 ซึ่งผมก็กระหยิ่มยิ้มย่องคิดอยู่ในใจว่า “เป็นแค่เด็กน้อยคิดหาญสู้ศึก ไหนจะสู้กับขุนพลเฒ่าที่กรำศึกมามากอย่างเราได้” ทีแรกมันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ แต่แล้วเรื่องจะเริ่มไปกันใหญ่ เหมือนมีข่าวลือเรื่องที่เธอทำด้วยไม่ดีกับพวกรุ่นพี่ผู้หญิงด้วยกัน คือประเภทว่าไปเชิดใส่ ไปพูดอะไรที่เป็นการนินทาอะไรทำนองนี้แหละ ซึ่งในตอนแรกผมก็ไม่อยากจะยุ่งกับเรื่องนี้หรอกครับ แต่*น้องสาวตัวดีของผมมันคาบข่าวมาบอกเราอยู่เนืองๆ และที่สำคัญเธอบังอาจมาพูดจาดูหมิ่นใส่ร้ายเราได้ *เราก็สู้อดทนแล้วนะ แต่*จะเข้าไปยุ่ง เดี๋ยวใครก็หาว่าเรารังแกรุ่นน้อง แถมจะได้ความผิดอีกกระทงในข้อหาข่มขู่พรรคคู่แข่ง ถ้าจะไม่ช่วยเลยเค้าก็จะว่าเราเมินเฉยต่อพวกเขา ซึ่งอาจทำให้ผู้คนเสื่อมความศรัทธา แต่ตำราพิชัยสงครามซุนวูกล่าวว่า ”การศึกชั้นเอกคือการทูต” ผมจึงจำยอมไปเจรจาระงับเหตุร้อนในครั้งนี้ด้วยตนเอง ซึ่งการเจรจาก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี โดยฝ่ายเขายอมสงบศึกแต่โดยดี แต่ถึงกระนั้นก็ทำสนธิสัญญาและมีตั้งคณะบุคคลคอยดูแลระงับเหตุ (โห ยังกับการทำสนธิสัญญาสงครามกันจริงๆงั้นแหละ) และหลังจากนั้นทั้งผมและเธอก็ต่างคุมเชิงศึกกันอยู่*งๆ เพราะว่าถ้าฝ่ายใดเปิดช่องโหว่ ก็จะทำให้อีกฝ่ายโจมตีเอาได้ ทั้งพรรคของผมและพรรคของเธอต่างก็เปิดแนวรบกันไปทีละแนวไปเรื่อยๆ โดยที่มีการระวังหลังกันตลอดเวลา จนเมื่อถึงเดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นวันเลือกตั้งคงประมาณวันที่ 18-19 ได้ละกระมัง ซึ่งแน่นอนครับพรรคของผมชนะการเลือกตั้งอย่างเด็ดขาด แต่ถึงกระนั้นในฐานะผู้ชนะศึก ก็ใช่ว่าเราจะต้องไล่ตามบดขยี้ข้าศึกให้ย่อยยับอับอายไปกว่านี้อีก ผมจึงยอมเล่นบทบาทแม่ทัพผู้ทรงคุณธรรม คือการสอนบทเรียนแก่เธอและเพื่อนๆของเธอ และให้โอกาสที่พวกเขาสามารถมีสิทธิ์ในการช่วยเป็นที่ปรึกษาของสภานักเรียนอีกด้วย แต่ถึงอย่างไรศึกก็ยังไม่สงบดีอย่างที่คิดดอก เพราะว่าศึกครั้งต่อไปกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว…
หลังจากที่เสร็จการเลือกตั้งสภานักเรียน ทั้งเธอและผมก็ได้มีโอกาสพูดคุยกันมากขึ้น จนบังเกิดความรู้สึกอย่างนึงเข้ามาในหัวของผมก็คือความรู้สึกที่ชายหญิงเขามีกันน่ะครับ…เฮ้ยๆคุณอย่าคิดลึกนา ก็ได้ๆ ผมเริ่มชอบเค้าเข้าแล้วซิ ผมในตอนนั้นรู้สึกสับสนอย่างมากเลยครับ สับสนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเลยจริงๆ มันถึงขั้นว่ากินไม่ได้นอนไม่หลับ มันเป็นบ้าของมันก็ไม่รู้ซิ ผมไม่ชอบเลยจริงๆ และอีกอย่างก็มีคนแอบชอบเธออยู่ด้วย ผมก็ยิ่งไม่อยากจะเข้าไปยุ่ง แต่เจ้านั่นมันรู้เข้าอีก มันทำตัวให้ผมหมั่นไส้เข้าไปอีก คือการอยู่ติดกับลูกไม้เป็นปาท่องโก๋เลย ทั้งเช้าสายบ่ายเย็นไม่มีเว้น ทำให้ทั้งนักเรียนและครูอาจารย์ฝ่ายมัธยมต่างไม่พอใจในการกระทำของเขาสองคน และก็อีหรอบเดิม มีคนต่างมาบอกผมให้ช่วยจัดการเรื่องนี้ที แต่สภาพผมในตอนนั้นก็บอกตามตรงได้ว่าย่ำแย่เหมือนกัน เพราะไหนจะเรื่องที่จะต้องเตรียม ENT. อีก มันจึงการทำลายสภาพจิตใจของผมอย่างมาก แต่ด้วยว่าผมก็ชอบเธออยู่ด้วย ผมจึงจำทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนคือการหน้าด้านโทรหาเค้าแทบทุกวัน ในความคิดของผมก็คือการยกทัพแบบเข้าบุกตีไปเลย แต่*เจ้าบ้านั่นก็ใช่ย่อย มันก็ยังรุกหนักกว่าเก่าอีก และถึงขั้นเดินไปส่งบ้านอีกต่างหาก จนแล้วจนรอดลูกไม้ก็รู้ว่าผมชอบเธอ(โธ่เอ๊ย หมดกันเลย) เมื่อเธอรู้เข้าแล้ว ผมก็ทำอะไรไม่ถูกมันรวนเรไปหมด โดยที่ผมก็รู้สึกอยู่ในใจลึกๆว่าเราอาจจะพ่ายแพ้แบบย่อยยับไปเลยก็ได้ ผมจึงจำยอมสารภาพความในใจของผมจนหมด และนั่นเองเธอก็ตอบยอมรับที่จะคบกับผมในที่สุด ถึงขณะนั้นผมก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี จนเวลาผ่านไปเกือบอาทิตย์ *หมอนั่นก็มาบอกว่ายินดีด้วยแล้วกันที่ลูกไม้ตอบรับ โอ้โฮ เฮะ เราก็ไม่ได้บอกใครนี่หว่า ทำไมมันรู้ได้ว่ะ สืบได้ความว่าเขาโทรหาลูกไม้ แต่ว่าลูกไม้คงจะรำคาญหรืออะไรนี่แหละมั้ง จึงบอกตอกหน้าว่า “ตอนนี้ลูกไม้กำลังคบกับพี่ป่านอยู่ เลิกยุ่งกับหนูซะที” ผมนี้ยินดีเป็นที่สุดเลย ดีใจซะยิ่งกว่าได้เงินได้ทองซะอีก และนั่นก็เป็นการเริ่มความสัมพันธ์ที่แสนสุขและเศร้าในที่สุด
ในตอนแรกๆเราแทบไปไหนมาไหนด้วยกันเกือบตลอดเวลา กินข้าว ขึ้นห้องสมุด ช่วยลูกไม้ทำงานของห้องชั้น ม.1/1 (แต่ ม.6 มีงานไม่ยักกะไปช่วยเล้ย-พยานผู้พบเห็นเหตุการณ์ของชั้น ม.6/1) แต่ก็มีเหตุการณ์ที่ผมจะไม่มีวันลืม คือครั้งหนึ่งที่เค้าเปลี๊ยนไป๋! คือลูกไม้ไม่ยอมให้ผมโทรหา ซึ่งผมก็แปลกใจมากเพราะปกติเค้ากำชับนักกำชับหนาให้ผมโทรหาหลังจากละคร“กษัตริยา”จบ (คือผมติดละครเรื่องนี้น่ะ) แต่วันนี้มาแปลกแฮะ พอผมแอบโทรหาก็ปิดเครื่อง พอหลังจากนั้นสองวัน เค้าเล่าให้ผมฟังว่าเค้าทะเลาะกับแม่เพราะเรื่องที่ผมกับเธอคบกัน ลูกไม้บอกผมว่า “ทีแม่จะแต่งงานใหม่หนูไม่ว่า แต่ทำไมหนูจะคบพี่ป่านหนูผิดตรงไหนกันล่ะ”พอพูดจบเค้าก็ปล่อยโฮออกมาเลย ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกตื้นตันและเสียใจไปกับเธอ และทำให้รู้สึกว่าเธอยอมรับเราแล้วจริงๆ และก็ยังมีอีกหลายครั้งที่เธอทำท่าหึงหวงผมต่อหน้าเพื่อนๆของเธอ เช่นครั้งนึงเป็นช่วงเตรียมงานวันวิชาการ ซึ่งเหล่าหมวดวิชาต่างๆก็จะวุ่นวายกับงานของแต่ละหมวด และลูกไม้กำลังวุ่นอยู่กับงานของห้อง แล้วผมก็เพิ่งว่างจากงานหมวดวิทยาศาสตร์ ผมก็เลยออกมานั่งคุยเล่นกับเด็ก ม.1ที่ว่างงานอยู่ แล้วก็มีเด็กผู้หญิงอีกคนนึงที่ผมถูกชะตาเป็นพิเศษ เธอชื่อว่า ”แน๊ต” เธอน่ารักมาก แน๊ตชอบให้ผมเล่าเรื่องต่างๆให้ฟัง จนใครนึกว่าผมกำลังจะจีบแน๊ตอีกคน แล้วเผอิญลูกไม้ผ่านมาเห็น ลูกไม้คงโกรธผมมากจึงเดินกระฟัดกระเฟียดจากไป ผมจึงรีบลุกไปบอกขอโทษเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง แน๊ตจึงเข้ามาเกลี้ยกล่อมและขอโทษจนลูกไม้หายโกรธ และมันยิ่งทำให้ผมมั่นใจในตัวลูกไม้มากขึ้นอีกเยอะเลย
พอวันวิชาการมาถึง ก็มีการจัดงานที่สนุกสนานอย่างมาก มีซุ้มจัดกิจกรรมต่างๆมากมายและที่สำคัญคือการให้นักเรียนแต่งชุดไทยมางานด้วย และนั้นก็เป็นภาพที่ผมจำติดตาก็คือลูกไม้แต่งชุดไทยล้านนาแบบประยุกต์มางานในวันนั้น เล่นเอาผมอึ้งในความงามของเธอในวันนั้นไปเลย ดังนั้นผมจึงนั่งอยู่กับเธอเกือบตลอดทั้งวันที่หน้าห้องคอมพิวเตอร์(ของรักของข้า ฮ่าๆๆๆๆเอิ๊ก) เล่นเอาพวกเพื่อนๆผมต่างอิจฉากันเป็นแถวเชียวล่ะ (ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น เป็นเหตุให้บรรดาเพื่อนๆของผมพากันกรีธาทัพเข้าสู่ ม.1 เพื่อหมายจะพิชิตใจของรุ่นน้องเด็กๆบ้าง) แต่เมื่อพักเที่ยง ต่างคนก็ต่างไปลูกไม้ไปกินข้าว ส่วนผมกินแล้วก็เลยไปนั่งหลบมุมอยู่ในห้องสมุด และนั่นเองผมก็ได้พบกับแน๊ตอีกครั้ง คราวนี้เรานั่งพูดคุยกันมากขึ้นจนเริ่มมีความรู้สึกแปลกอีกครั้งคือ ผมชอบแน๊ตเข้าให้แล้ว แต่เรื่องนี้ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีอยู่ลึกๆ เอ๊ะ ถ้าเราชอบแน๊ตอีกคน เราก็ผิดต่อลูกไม้น่ะสิ และหลังจากนั้นถ้าผมว่างจากการที่อยู่กับลูกไม้ ผมก็จะมานั่งเล่นอยู่กับแน๊ต แต่ถึงกระนั้นผมก็คิดหาคำตอบให้ตนเองอยู่นานว่าเราควรจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี จนรู้ว่าที่จริงแน๊ตก็ชอบผมด้วย แต่ทั้งเค้าและผมก็ต่างทำอะไรกันไม่ได้ ได้แต่เก็บความรู้สึกของแต่ละคนเอาไว้ ผมจึงรู้ตัวว่าเรากำลังจับปลาสองมือกับลูกไม้และแน๊ต และสิ่งที่ผมพึงสังวรณ์ดังๆอยู่ในหัวใจก็คือ ”ฉันชอบแน๊ตแต่รักลูกไม้” และหลังจากนั้นทั้งผมกับลูกไม้(และแน๊ต)ก็สามารถเดินไปด้วยกันโดยไร้กังวล…หรือเปล่า?
และแล้วรุ่งอรุโณทัยก็ต้องถึงยามสนธยา วันคืนที่แสนสุขกลับต้องทนทุกข์ บอกตามตรงนะ ผมไม่เตรียมใจกับการสูญเสียไว้เลย ในตอนนั้นจะกล่าวได้ว่าผมรักลูกไม้มากขึ้น จนผมกำลังลืมแน๊ตได้แล้ว แต่อะไรมันก็เปลี่ยนไปจนผมแทบตามไม่ทันตั้งตัว คือลูกไม้เริ่มตีตัวออก*ง ซึ่งในระยะแรกผมก็ไม่คิดอะไรมาก แต่แล้วมันก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นทุกที และมันก็เป็นเหตุการณ์ที่ยากจะลืม ในวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ หลังจากที่ผมไปโบสถ์เสร็จ ผมก็รู้ว่าลูกไม้ไปเรียนพิเศษที่ใกล้ๆกันนั้น วันนั้นฝนตกหนักมาก ผมจึงเดินถือร่มฝ่าฝนออกไปรับเธอ แล้วขากลับผมก็ให้เธอกางร่มและผมยอมตากฝนแทน(ฮัดชิ้ว!) แล้วเราก็วกไปที่โรงเรียนเพื่อทำงานของโรงเรียนกันต่อ ที่นั้นก็มีพวกรุ่นน้อง ม.3ทำงานกันอยู่ พวกเขาก็เลยชวนให้ลูกไม้ช่วยงาน และนั้นเองที่ผมเห็นอะไรบางอย่างที่มันผิดปกติ คือเธอไปเล่นมือถือของเด็ก ม.3คนหนึ่งที่ชื่อว่า “เอ็ม” ซึ่งเจ้าคนนี้ก็เป็นเพื่อนรักของน้องสาวผม โดยเขาเนี่ยนะเป็นคนที่เอาการเอางาน เรียนเก่งมากเชียวนา ซึ่งคุณๆอาจคิดว่าไม่มีอะไรใช่ไหมครับ แต่ที่จริงแล้วเธอกำลังพิมพ์ข้อความแล้วบันทึกลงไปในมือถือเอ็มต่างหาก และเมื่อผมขอดูก็ไม่ให้ดู ด้วยสัญชาตญาณของคนกำลังจะโดนทิ้ง(แงๆๆๆ) ผมจึงรู้ในทันทีว่าลูกไม้เธอปันใจให้เอ็มไปแล้ว แต่ผมก็พยายามไม่แสดงความรู้สึกให้ใครรู้ แต่แน๊ตรู้ แน๊ตจึงพยายามให้กำลังใจกับผมอยู่ตลอดเวลา แต่ดูเหมือนมันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ผมจึงนำเรื่องเข้าสู่ที่ประชุมฝ่ายเสนาธิการความมั่นคง(คือผมทำอะไรต้องเป็นที่เห็นชอบต่อกองทัพและมวลชน ) ซึ่งผลสรุปในที่ประชุมต่างเสนอให้ผมเลิกกับลูกไม้ แล้วมาคบแน๊ตแทนซะ แต่ผมก็พยายามรักษามันเอาไว้ให้นานที่สุด แต่จนแล้วจนรอดในที่สุดผมกับลูกไม้จึงถึงคราวต้องจบกันไป หลังจากที่คบกันมาเพียงเดือนเดียวเท่านั้น แล้วแน๊ตก็กลายมาเป็นแฟนคนที่สองของผมแทน โดยที่ถึงแม้ว่าผมกับแน๊ตจะไม่หวานชื่นเหมือนเมื่อครั้งลูกไม้ แต่ผมก็รู้ว่าคนที่รักเราจริงๆอยู่ตรงนี้แล้ว ทำไมเราต้องไปขวนขวายอะไรมันนักหนา และมันก็ช่วงสู่ช่วงENT. แล้ว ผมจึงใช้กำลังใจที่ได้มาแน๊ตตั้งใจทำข้อสอบ จนผลสอบออกคือผมสอบได้ แต่หลังจากคบกันอยู่ประมาณสามเดือนกว่าได้ ผมก็ต้องเลิกกับแน๊ตไปเพราะความหูเบาของผมเอง แต่หลังจากนั้นไม่นานผมกับแน๊ตก็กลับมาคบกันอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช่แฟน แต่เป็นพี่น้องที่รักและนับถือให้เกียรติซึ่งกันและกันมากกว่า ซึ่งผมรู้สึกว่ามันดีกว่าเยอะเลย แต่ถึงกระนั้นก็ตามทีความเจ็บปวดที่ลูกไม้ทำกับผมไว้ก็ยังเกาะกินใจผมจนถึงทุกวันนี้
ทุกท่านครับ…ง่วงมั๊ยครับ…แหม!อย่าเพิ่งสิครับ เรื่องนี้ยังมีอีกนิดหน่อยนะครับ หลังจากที่ลูกไม้ไปคบกับเอ็มแล้ว ทั้งคู่ก็ดูเหมือนรักกันม๊ากกก… แล้วก็เที่ยวพูดไปทั่วว่าที่จริงนะ เค้าสองคบกันมาตั้งนานแล้ว และรักกันมากด้วยแหละ (เหมือนนักร้องประเทศสารขัณฑ์เนอะ) และก็ยังกล่าวหาว่าแน๊ตมาแย่งผมไปจากเธอ ซึ่งที่จริงแล้วเธอต่างหากที่ทิ้งผมไปก่อน(ซึ่งเกล้ากระผมสืบจนได้ความที่หลังจากจารชนใต้ดินว่า ที่จริงแล้วลูกไม้ชอบเอ็มมาตั้งนานแล้ว และก็พยายามหาช่องทางเลิกกับผมมานานแล้วด้วย) ซึ่งพอผมรู้ความจริงเท่านั้นแหละ ผมนี่แทบบ้าเจียนคลั่ง *ตอนเราคบกันไม่เคยคิดจะทิ้งให้เสียน้ำใจเลย แล้วมันผิดตรงไหนที่ผมจะมีแน๊ตแทนที่เขาล่ะ ตั้งแต่นั้นมาผมก็ตั้งหน้าตั้งตาจงเกลียดจงชังเขาดีเหลือเกิน ประเภทถ้าทำให้มันพินาศล่มจมกันไปได้ล่ะก็ ผมคงทำไปแล้ว คงเป็นเช่นดังคำของพระอาจารย์กุโสดอที่ได้กล่าวกับพระเจ้าตองอูเมงกะยินโย เมื่อครั้งทูลขออภัยโทษให้กับจะเด็ดว่า
“ความรักนั้นย่อมเป็นทั้งเครื่องทำลายและเครื่องอุ้มชูโลก แลประการนี้ จึงย่อมมีทั้งคุณแลโทษแกมกันอันศิลปศาสตร์ใดๆ ที่ข้าพเจ้าได้ถ่ายเทแก่มหาบพิตรนั้นจะได้อบรมให้มหาบพิตร กล้าเสมอคราวที่เกิดเสน่หาสอนก็หามิได้ โดยเหตุนี้เมื่อผู้ใดข้องอยู่ในเรื่องรัก ผู้นั้นย่อมเป็นได้ทั้งมหาโจรแลมหาเถรมันย่อมเบนใจผู้นั้นให้เป็นเพชฌฆาต เป็นอกตัญญูไม่รู้คุณ หรือว่าจะเป็นพระแลเทพบุตรก็ได้ทั้งสิ้น “
ถึงกระนั้นแทนที่ลูกไม้จะอยู่ในกรอบเหมือนกับที่คบอยู่กับผม กลับหลงระเริงไปกับความลุ่มหลง และเพราะความประมาทของเขาสองคน ทำให้เขาสองคนมีโทษติดตัว ถึงขั้นต้องโดนทัณฑ์บนจากโรงเรียนเชียวนา (ไม่ใช่เรื่องที่มันลึกล้ำอย่างที่คุณคิดนา แต่ว่า…ก็เรื่องก็หนักเอาการเชียวละครับ) ส่วนผมซึ่งเปรียบไปก็เหมือนกับข้อที่ว่า ”นั่งภูดูเสือกัดกัน” แต่แทนทีผมจะสะใจแต่ผมกลับเจ็บปวดไปกับพวกเขา แต่เรื่องอะไรผมจะไปบอกพวกเขาล่ะ เสียฟอร์มตายซิเออ
และแล้วก็มาถึงตอนจบซะที ทุกท่านๆครับ คุณคิดว่าผมหรือลูกไม้ผิดครับ ผมคิดผิดหรือเปล่าที่คบเธอ หรือเธอผิดที่คบผม ผมคาดหวังจากตัวเธอมากไปหรือเปล่า หรือว่าเธอไม่ได้คิดหรือคาดหวังอะไรจากผมเลย ผมผิดที่นอกใจเธอไปมีแน๊ต แต่ผมก็ไม่ได้ไปจีบแน๊ตเลยในเวลานั้น หรือเธอผิดที่แอบมีเอ็ม แต่เธอก็ไม่ได้ไปจีบเอ็ม(แต่หลังจากนั้นน่ะใช่) ผมว่าคนเราไม่มีสิทธิ์ตัดสินหรอกครับ พระเจ้าต่างหากที่มีสิทธิ์ เพราะพระองค์จะมอบความยุติธรรมอย่างเท่าเทียมต่อทุกชีวิตภายใต้ฟ้าสวรรค์นี้ และสิ่งหนึ่งที่พระเจ้าทรงประทานความยุติธรรมที่จะรักษาเราได้ก็คือรู้มั๊ยครับ? “เวลา”ยังไงล่ะครับ เวลาเท่านั้น มีเพียงเวลาที่จะเยียวยารักษาแผลของเราได้ และตลอดเวลาที่ผมกำลังรักษาใจตนเองอยู่นั้น พระเจ้าก็ทรงสอนผมให้รู้จักค่าแห่งรักมากขึ้น โดยในตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเพราะอะไรทำไมผมถึงเจ็บเพราะรักไม่หาย เพราะว่ารักมันไม่ได้จากผมไปหรอก มันยังอยู่ในใจของผมต่างหาก ถ้าทั้งผมและลูกไม้ต่างหมดรักไปแล้วมันคงไม่มีอะไร แต่ว่าเป็นผมคนเดียวต่างหากที่ยังเก็บรักไว้ต่างหาก เพราะโดยเนื้อแท้รักไม่เคยทำร้ายใคร เพียงช่วยทำให้หัวใจมีกำลังขึ้นมาเท่านั้นเอง และที่สำคัญเมื่อรักมันมาได้มันก็จากไปได้เช่นกัน แต่คนเรามักหลงใหลได้ปลื้มจนลืมถึงเรื่องสำคัญนี้ไป เพราะผมรักเขามาก จนคิดว่าเขาคงจะมีใจตอบรับบ้างไม่มากก็น้อย จนทำให้เราลืมถึงเรื่องที่มันควรจะเป็นคือการสูญเสียที่จะเกิด คิดดูซิครับ เป็นผัวเมียกันยังหย่าร้าง หรือไม่ก็ตายจาก แล้วยิ่งเป็นแค่แฟนกันจะไม่มีวันมีวันเลิกราเชียวรึ? เพราะเรารู้สึกยึดมั่นว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา และจะต้องอยู่กับเราไปจนกว่าเราจะไร้ซึ่งแรงปรารถนา แต่ที่จึงแล้วมันผิด มันจึงย้อนมาทำร้ายผมอยู่ดีนั่นเอง แต่ถึงยังไงผมก็เชื่อว่าหนทางข้างหน้าจะต้องดีกว่านี้แน่ หากเราล้มแล้วไม่ลุกแล้วเราจะเดินหน้าได้อย่างใด ดั่งคำว่า ”ฟ้าหลังฝนย่อมงามเสมอ”
ดังนั้นสิ่งที่ผมจะทำให้ลูกไม้ในตอนนี้ได้คือให้อภัยกับเรื่องที่เกิด และหวังว่าเมื่อเธอได้พบสิ่งที่ดีแล้ว ก็คงจะไม่ทำตัวผิดพลาดเหมือนเมื่อเหตุการณ์ในครั้งก่อนอีก เพราะสิ่งนึงที่ผมมักจะพูดเตือนสติและค่อยให้กำลังใจลูกไม้เสมอเมื่อครั้งยังคบกันอยู่คือ “ถ้าเจ็บก็เจ็บกันแค่เพียงสองคน” เพราะอะไรผมถึงกล่าวเช่นนี้ จริงอยู่ที่มันเป็นเรื่องรักแบบนี้เป็นของคนสองคน แต่เราก็ยังอยู่ในสังคมที่มีคนหมู่มาก จะทำและคิดเห็นประการใด จำต้องใช้สติเป็นที่ตั้ง ถ้าเกิดพลาดพลั้งไป อาจต้องทำให้คนหมู่มากต้องเดือดร้อนไปด้วย ดังนั้นเกิดอะไรขึ้นมาเราสองจำต้องรับผิดชอบ อย่าให้ใครผู้อื่นผู้ใดต้องมาเดือดร้อนไปด้วยเลย ดังนั้นผมจึงอยากจะฝากไปยังผู้ที่มีรักหรือกำลังมีความรักทุกคน จงนำข้อคิดที่ผมมีให้นี้ไปคิดดู แล้วผมเชื่อว่าถ้าคุณลองคิดถึงวันข้างหน้าที่คุณกับเค้าคนนั้น อะไรๆเมื่อมันถึงเวลาของมันคุณก็อาจไม่เจ็บปวดมากอย่างที่ผมเป็นก็ได้ แล้วคุณคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมน่ะ คือการสมหวังในรักหรือเปล่าล่ะ?


 ตราไว้ในดวงใจของ      ร้อยหนาม
อีเมลล์   nooiy@mweb.co.th
เมื่อ      20  ก.พ. 47  15:35:23น.
และแล้วฉันก็ได้ก้าวผ่านพ้นความทุกข์ ความทรมานจากการถูกทอดทิ้ง เพราะฉันได้เขาก้าวเข้ามาเป็นเสน่หาคล้องใจ ฉันรู้สึกได้ถึงแรงใจที่เขาส่งมาถึงฉันทุกวัน ได้รับรู้ว่าหากฉันเจ็บ เขายอมเจ็บแทน หากฉันล้ม เขาจะฉุดให้ฉันลุกยืน
คราครั้งนั้น ฉันได้แต่ขอโทษเขาจากใจที่ไม่เป็นธรรม เพียงเพราะฉันมองเค้าจะรูปกายภายนอก แต่ทว่าจิตใจภายในเค้าเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงรักและศรัทธา เค้ารักษาคำมั่น แม้เวลาจะล่วงเลย
ผ่านมา 1 ปี เค้ายังวางตัวเสมอต้น เสมอปลาย ฉันเสียอีกที่รวนเร แต่ทว่าเค้ายังคงเชื่อใจ..และพร้อมให้อภัยฉันในทุกครา
และฉันได้รับรู้แล้วว่า เค้าคนนี้แหละ...ที่เป็นคนดีที่หนึ่ง และเป็นที่สุดของหัวใจฉัน
ฉันบอกเธอว่า "รัก"
แต่คงไม่มากพอเท่าที่ฉันได้ทำกับเธอลงไป
แต่เธอยังคงยิ้มรับและตอบฉันกลับมาว่า "รัก" ฉันเช่นกัน
ขอบคุณจากใจค่ะพี่ชาย "พี่เก๋งของอ้วน"

 ตราไว้ในดวงใจของ      เดีย
เมื่อ      4  ก.พ. 47  11:16:02น.
ความรักเหรอไม่รู้หรอกนะว่าหมายถึงอะไร รู้แต่ว่ามีความสุขที่ได้เห็นหน้า สามารถทำให้คนที่สำคัญยิ้มได้ด้วยความจริงใจของตัวเค้าเอง และจะทำตลอดไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

 ตราไว้ในดวงใจของ      เสือผาด
เมื่อ      9  ต.ค. 46  19:22:05น.
ก็คงมีแต่...เธอคนเดียวที่สามารถสร้างบาดแผลที่หัวใจของผมได้.....มันก็จะกลายเป็นแผลเป็นที่จะอยู่กับผมจนวันตาย

 ตราไว้ในดวงใจของ      กุหลาบแดง
เมื่อ      26  ก.ย. 46  10:34:03น.
ยังจำได้เสมอมาครั้งที่เธอหัวเราะกับความดีใจ ยิ้มกับความพอใจ ร้องไห้กับควมตื้นตันและความเสียใจ มันถูกเก็บตราเอาไว้ในห้วงหทัยของฉัน....

 ตราไว้ในดวงใจของ      โหระพา
เมื่อ      3  ส.ค. 46  12:28:04น.
จำได้เสมอ แววตารอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความรู้สึกดีดี ชาชินกับความเย็นชา ความหมางเมินของเธอก็ยังฝังลึกในใจฉัเก็บภาพเธอไว้ในความเย็นชา..ความ*งไกล ฝังเธอไว้ในรอยน้ำตา เก็บรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอเป็นกำลังใจ
เก็บภาพเธอไว้ในใจ..

 ตราไว้ในดวงใจของ      ว่างเปล่า
อีเมลล์   wat@baanjomyut.com
เมื่อ      11  มิ.ย. 46  10:05:36น.
ตราไว้ในดวงใจของกันและกัน
ว่าจะผูกพันธ์กันด้วยสัญญา
ไมตรีมิตรที่ดี ที่เรามีกันมา
มีค่า.. เกินกว่าจะเลือนลืม

 ตราไว้ในดวงใจของ      เหมือนฝัน
เมื่อ      18  พ.ค. 46  15:24:54น.
น้ำตาลเพียงไม่กี่ก้อน
อาจต้องแลกกับน้ำตาหลาย10บ่อ

 ตราไว้ในดวงใจของ      กอล์ฟ
อีเมลล์   nes_golf@lemononline.com
เมื่อ      12  พ.ค. 46  09:45:33น.
เพราะเธอรึเปล่า
ฉันไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นได้ยังไง รู้ เพียงว่ามันได้สร้างความประทับใจให้ฉันเหลือเกิน
มันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เพราะเธอรึเปล่าที่ทำให้ฉันเป็นอย่างนี้ เพราะเธอรึเปล่าที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไป และถ้านั่นเป็นเพราะ
เธอแล้วละก็ .....ฉันแค่อยากจะบอกเธอว่า ขอบคุณมากๆ ที่ ทำให้ชีวิตของฉันมีสีสัน ไม่เงียบเหงาอีกต่อ
ไป ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่กับฉันแล้วตอนนี้ก็ตาม.......ขอบคุณจริงๆ
นับตั้งแต่นาทีแรกที่พบกับเธอ ฉันยังจำได้ดี ภาพของเธอยังคงกระจ่างอยู่ในความคิด...
ผู้ชายตัวสูงๆ รูปร่างบอบบางแต่แฝงด้วยความแข็งแกร่ง ดวงตากลมโตฉายแววสดใสร่าเริง
ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มเสมอ ด้วยความเท่ห์และความน่ารักของเธอทำให้ฉันตกหลุมรักเธอจนได้
ใช่...เธอยังอยู่ในความทรงจำของฉันทุกเวลา และตลอดมา....
มันเหมือนฉันนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ ดูละครเรื่องหนึ่ง
ละครที่มีเนื้อหาเหมือนภาพความทรงจำส่วนลึกของหัวใจ.....
ระยะเวลาที่เธอจากไปนั้นอาจทำให้อะไรหลายๆ อย่างเปลี่ยนไป แต่มันไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึก
ของฉันที่มีต่อเธอได้เลยสักนิดเดียว
ฉันหวังว่าเธอคงมีความสุขกับเส้นทางที่เธอเลือก เธอได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองแล้ว...
บางทีการจากลาอาจจะต้องมีน้ำตาบ้าง แต่มันจะต้องไม่ใช่น้ำตาตลอดไปแน่นอน... ฉันแน่ใจ
สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกเสียดายที่สุดในวันนี้ .....
คือ ฉันยังไม่มีโอกาสได้บอกความรู้สึกของฉัน ให้ เธอได้รู้เลย....
และถ้าเจอเธออีกครั้งหนึ่ง ถ้ามีโอกาสฉันอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า...
ฉันรักเธอนะ แล้วเธอล่ะ....รักฉันบ้างไหม?
มันไม่สำคัญว่าเธอจะตอบว่าอะไร มันสำคัญที่ เธอได้รับรู้ความในใจของฉันแล้วต่างหาก
ฉันจะรอ... วันนั้นที่ฉันได้บอกความในใจกับเธอ ถึงแม้ว่ามันจะนานเพียงไรฉันก็จะรอ
รอเธอคนเดียวเท่านั้น......
ใครๆ ก็สงสัย อะไรที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ ?
ผู้หญิงคนหนึ่งที่เกลียดการรอคอยอย่างที่สุด กลับมานั่งรอเธออยู่ที่สนามบาสทุกวัน เพียงเพราะ
อยากเห็นเธอมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองรัก และการรอคอยนั้นช่างทำให้ ฉันมีความสุขเหลือเกิน
นั่นเป็นเพราะการได้รักเธอรึเปล่า?....
ผู้หญิงคนหนึ่งที่เบื่อการที่จะต้องคอยสอดส่ายสายตาหาคนโน้นคนนี้ กลับต้องมาคอยมองหาเธอ
ว่าเธออยู่ที่ไหนทำอะไรกับใคร อะไรทำให้ฉันเปลี่ยนไป เพราะการได้รักเธอรึเปล่า?
ผู้หญิงคนหนึ่งที่ขี้เกลียดตื่นนอนแต่เช้า กลับดีใจทุกครั้งที่เช้าแล้วจะได้มาเจอเธอสักทีหลังจากที่
ไม่ได้เจอเธอมาทั้งคืน อะไรทำให้ฉันเปลี่ยนไป เพราะการได้รักเธอรึเปล่า?
และไม่ว่าอะไรจะทำให้ฉันเปลี่ยนไป การเปลี่ยนแปลงนั้น มันก็ทำให้ฉันมีความสุข...
อย่างน้อย....มันก็เป็นการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีไม่ใช่หรือ? กับการที่ฉันจะรู้จักที่จะรักและ
รอคอยใครสักคนหนึ่ง
เมื่อไหร่ที่เธอได้รักใครสักคน..เธอ..คงหาคำตอบได้เอง "อะไร" ที่ทำให้ฉันเปลี่ยนไป และ
"ทำไม" ฉันจึงมีความสุขกับการรอคอยคนที่ฉันรัก....
แล้วเธอก็จะรู้เอง......เมื่อวันนั้นมาถึง ขอให้เธอโชคดี
ลาก่อน เจอกันใหม่เมื่อชาติต้องการ…… *น้องรัก


 ตราไว้ในดวงใจของ      Suramayrai
อีเมลล์   suramayrai.@baanjomyut.com
เมื่อ      22  เม.ย. 46  07:32:00น.
ขอเพียงให้เธอได้รับรู้...ว่าฉันยังเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น
ฒ...วัยทอง

 ตราไว้ในดวงใจของ      น้องฟ้าใส
อีเมลล์   pookie.ji@chaiyo.com
เมื่อ      31  มี.ค. 46  15:05:10น.
แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใดไม่เคยที่จะลืมเธอได้พอถึงช่วงเวลานรี้ยังคิดถึงเธอเสมอมาไม่ว่าตอนนี้เธอจะมีใครที่สำคัญกว่าเราเราจะยังคงจดจำวันดีดีความรู้สึกดีดีที่เธอเคยมีให้กับฉันตลอดไป

 ตราไว้ในดวงใจของ      แทนจวง
อีเมลล์   luepradit@hotmail.com
เมื่อ      15  มี.ค. 46  21:20:23น.
1.สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตคือ การมีเธอ แต่ถึงแม้ว่าเธอจะจากไป สิ่งนั้นก็ยังคงเป็นเธออยู่ดี
2.เธอจะเคยรู้ไหมว่า "ฉัน" รักเธอ
หากเธอไม่รู้ก็ไม่เป็นไร
เพราะตอนนี้ "เธอ" ไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกแล้ว
แต่ขอให้ฉันได้เพียงแอบรักเธอ...ได้ไหม
3.หวังว่าเธอจะยังจำ "ความลับของดาว"ได้
เรื่องที่ฉันเป็นคนบอกเธอ ว่า ดาวที่เราเห็นอยู่ทุกวันนี้ เป็นเพียงอดีตของดาวเมื่อ 4 ก่อน ดั่งเช่นปัจจุบันของเธอ ที่ฉันเห็นตอนนี้


 ตราไว้ในดวงใจของ      ชาย-ฟ้าคราม
อีเมลล์   rasilamlet@yahoo.com
เมื่อ      26  ก.พ. 46  11:18:22น.
"หากเราต้องลาจาก แต่ในความอบอุ่นที่ลึกซึ้งอยากที่จะลบเรือนหาย" เราคงไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ชีวิต สู่เราแยกทางกันตอนนี้แล้วเก็บความรู้สึกที่ดีในตอนนี้ไม่ดีกว่าหรือ (ไม่ดีแน่)
ผู้ชาย-ฟ้าคราม-ความรัก
ชาย
'ในวัน ๆ หนึ่ง...

 ตราไว้ในดวงใจของ      - ) ^*ต้นหญ้า*^ ( -:
อีเมลล์   tonyar@inseemail.com
เมื่อ      27  ม.ค. 46  15:25:00น.
ฝากฟ้าจะไกลลับ เวลาล่วงไม่หวนกลับ ชีวิตนี้แม้น*งจากกายเธอ แต่ความรักยังคงเฝ้าวันที่เราได้มีเราสัมผัสธ์รักนิรันดร

 ตราไว้ในดวงใจของ      เบลล์
อีเมลล์   frechybell@thaimail.com
เมื่อ      18  ม.ค. 46  11:35:52น.
ถึงมีนจะไม่รักเบลล์แล้วจะไม่แคร์เบลล์แล้ว แต่เบลล์ก็จะรักและแคร์มีนคนเดียวตลอดไป และมีนจะเป็นคนสุดท้าย เบลล์จะไม่มีใครอีก เบลล์จะรอมีนคนเดียว รอวันที่มีนเปลี่ยนใจ แต่เบลล์รู้คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็จะรอ...............

 ตราไว้ในดวงใจของ      coding สรถมาลย์
อีเมลล์   เดะนรก@chaiyo.com
เมื่อ      6  ม.ค. 46  04:17:59น.
ถึงแม้จะเคยให้สัญญากับตัวเองไว้อย่างหนักแน่นว่าจะรักเพียงแค่คนๆเดียว แต่ท้ายที่สุดก้อต้องยอมรับอย่างละอายเหลือเกินว่า ทำเพื่อเธอไม่ได้เลยซักอย่าง ขอโทษที่ทำให้เธอรักผู้หญิงคนนนี้ที่แม้แต่ความจิงใจก้อไม่มีจะให้เธอ เว้นเสียแต่ใจไม่จริงดวงนั้นก้อไม่เคยลบเธอออกไปได้แม้แต่วินาทีเดียว "ถ้าย้อนกลับไปได้ จะไม่ขอเกิดให้ใกล้เธอด้วยซ้ำ"

 ตราไว้ในดวงใจของ      นายตุ้มเม้ง
อีเมลล์   pongard14@hotmail.com
เมื่อ      4  ธ.ค. 45  22:11:06น.
พี่จะจดจำน้องแอนคนนี้ของพี่เปรียบเสมือน แก้วตาดวงใจของพี่ ไปจนจวบชั่วชีวิต จะติดตามหาน้องแอนของพี่ตลอดไป ขอเพียงได้ยินข่าวน้องแอนพี่ก็สบายใจ รักน้องแอนมากจริงๆจนไม่คิดว่าในชาตินี้พี่จะรักใครได้เท่าน้องแอนที่รัก ช่างเจรจา คนนี้ได้อีกแล้ว

 ตราไว้ในดวงใจของ      Angle
อีเมลล์   nhung.dar@chaiyo.com
เมื่อ      1  ธ.ค. 45  17:32:58น.
ยามใดที่ฉันนั้นอ่อนล้า
มีเธอมาคอยเคียงข้าง
อย่าให้ฉันรู้สึกตัวว่าอ้างว้าง
หาเวลาว่างเพื่อฉันบ้างได้ไหม
ดูแลฉันทั้งตัวและหัวใจ
รู้บ้างไหมว่าฉันเหงา
มีเราเพียงเราบ้างได้ไหม...คนดี


 ตราไว้ในดวงใจของ      ร้อยหนาม
เมื่อ      11  ก.ย. 45  03:26:48น.
ตื่นขึ้น พบรัก
ประจักษ์ ชัดแจ้ง
หลับตา สิ้นแรง
รักแกล้ง ช้ำใจ
ลึกร้าว แทบสิ้น
ชีวิน ขาดไป
สิ้นแล้ว ฤทัย
เก็บไว้ จองจำ...


 ตราไว้ในดวงใจของ      กุหลาบเวียงพิงค์
อีเมลล์   rose802@chaiyo.com
เมื่อ      31  ส.ค. 45  03:09:46น.
กับวันเวลาที่ผ่านไป ยังตราตรึงใจไม่เลือนลืม
แม้นฟ้าจะเปลี่ยนสี ความรู้สึกดีๆ ยังเหมือนเดิม
อยากกระซิบเบาๆ ด้วยบางคำที่เข้าใจกัน
 
หน้า  | 1 | 2 |

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook