๕. ปาฏิเทสนียกัณฑ์
(ว่าด้วยอาบัติปาฏิเทสนียะ
๘ สิกขาบท)
สิกขาบทที่
๑ ถึงสิกขาบทที่ ๘
(ห้ามขอโภชนะประณีต
๘ อย่าง ตามลำดับสิกขาบท มาฉัน)
ความในสิกขาบททั้งแปดนี้อย่างเดียวกัน
ต่างกันแต่ของที่ขอรวม ๘ อย่าง
ตามลำดับสิกขาบท
คือนางภิกษุณีไม่เป็นไข้
ของเหล่านี้ มาบริโภค
ต้องอาบัติปาฏิเทสนียะ คือ ๑.
เนยใส ๒. น้ำมัน ๓. น้ำผึ้ง ๔.
น้ำอ้อย ๕. ปลา ๖. เนื้อ ๗. นมสด ๘.
นมสด
(เรียลำดับสิกขาบทตามลำดับของ).
(หมายเหตุ : อาบัติปาฏิเทสนียะ
แปลว่า อาบัติที่ต้องแสดงคืน
ทั้งแปดสิกขาบทนี้
ไม่มีพ้องกับของภิกษุเลย. อนึ่ง
ของภิกษุ ๘ อย่างที่ห้ามขอมาฉัน
ในเมื่อไม่เป็นไข้นี้
เคยเรียกในสิกขาบทสำหรับภิกษุว่า
โภชนะประณีตมี ๙ อย่าง
โดยเพิ่มเนยข้น (นวนีตํ)
เข้าในลำดับที่ ๒
แล้วเลื่อนข้ออื่น ๆ ไปไว้ถัดไป
โดยนัยนี้
จึงขาดเนยข้นไปอย่างเดียว
อาจเป็นเพราะไม่มีใครทำตัวอย่าง
จึงไม่บัญญัติสิกขาบทก็ได้).
๖.
เสขิยกัณฑ์
(ว่าด้วยวัตรและมารยาทที่ภิกษุณีจะต้องศึกษา)
ในพระไตรปิฎกเรียกชื่อว่าเสขิยธรรม
คือธรรมที่ต้องศึกษาของนางภิกษุณี
คงมี ๗๕ ข้อ เหมือนของภิกษุ
เป็นแต่ได้แสดงต้นเรื่องไว้ ๒
ข้อ ที่นางภิกษุณีพวก ๖
นุ่งห่มไม่เป็นปริมณฑล
และถ่ายอุจจาระบ้าง ปัสสาวะบ้าง
บ้วนเขฬะบ้าง ลงในน้ำ
เป็นเหตุให้ทรงบัญญัติสิกขาบทขึ้น
ซึ่งมีฟ้องกันอยู่แล้วในข้อห้ามสำหรับภิกษุ.
๗. อธิกรณสมถะ
(ว่าด้วยธรรมสำหรับระงับอธิกรณ์
๗ อย่าง)
ทั้งเจ็ดข้อนี้ก็ตรงกับภิกษุ
สรุปศีลของนางภิกษุณี
ชื่อ
ของนางภิกษุณี
นำของภิกษุมาใช้
รวม
ปาราชิก
๔
๔
๘
สังฆาทิเสส
๑๐
๗
๑๗
นิสสัคคิยปาจิตตีย์
๑๒
๑๘
๓๐
ปาจิตตีย์
๙๖
๗๐
๑๖๖
ปาฏิเทสนียะ
๘
-
๘
เสขิยะ
-
๗๕
๗๕
อธิกรณสมถะ
-
๗
๗
รวมทั้งสิ้น
๑๓๐
๑๘๑
๓๑๑
|
