เริงรำระบำใบ
มาร่ายร่ำเป็นคำพร
ดวงดาวแห่งดงดอน
ระดาดรับประดับภู
คลื่นเห่ทะเลหอม
ให้พร้อมชื่นชื้นฉ่ำชู
น้ำแม่มาแลดู
และเลี้ยงดินให้อุดม
เย้าหยอกกับดอกหญ้า
ระย้าเล่นกับสามลม
พริ้งเพรียวอยู่เกลียวกลม
กับพงไพรและสายน้ำ |
เถื่อนถ้ำที่น้ำรัก
ให้ประจักษ์ประจันประจำ
ปรุงทิพย์และปรุงธรรม
เป็นธรรมชาติอันวาดไหว
ค่อยย้ายค่อยแย้มช่อ
รอเพชรร่วงที่ริมใบ
อาบตะวันอันอำไพ
อำพันทองของแผ่นดิน
ดั่งดาวประกายพรึก
มาพรุ่งพรายในชีวิน
ระยับสีรวีริน
หยาดยินดีแด่ภูวดล.
เนาวรัตน์
พงษ์ไพบูลย์ - บทร้อยกรอง |
