ความแค้น...นับเป็นรสชาติชนิดใด
บ่อเกิดของความแค้น...ย่อมมีมากมายหลายสาเหตุ
แต่ความแค้นบางอย่าง...กลับไม่ทราบเหตุผลกำเนิด
คนเราเคียดแค้น....กระทั่งตนเอง  !!!
รุ่งอรุณแห่งวันใหม่เยื้องกรายเข้ามา
ไฟนั้นมอดแดงแล้วแต่ยังร้อนเพียงพอ...เหมาะแก่การต้มน้ำชงชา
กลิ่นกรุ่นของชาหอมตลบอบอวลไปทั้งหุบผา.......อืม..ชาชั้นดี
ชาอู่หลง....ที่มันบรรจงปลูกเองกับมือบนดอยสูง
ฟูมฟักด้วยธรรมชาติที่สมบูรณ์สุดส่วน
มิแน่นัก...ชาที่ถวายฮ่องเต้ในวังหลวง...จะดีกว่าถ้วยที่ถือในมือมัน
เนื่องเพราะทุกครั้งที่ดื่ม...คล้ายกับดื่มความภาคภูมิใจไปในคราเดียวกัน
มันค่อยๆประคองถ้วยชาแตะที่ริมฝีปาก...บรรจงดื่มอย่างแผ่วเบา
พริ้มตา...คล้ายต้องการกำซาบรสแห่งชาในทุกอณู...อย่างผ่อนคลาย
ทันใดนั้น...หัวคิ้วของมันขมวดเข้าหากัน...สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่าง
พลังที่ไร้สภาพขุมหนึ่ง...คล้ายกำลังจับจ้องเจาะจงมาที่มัน
เสียงไก่ป่ากระต๊ากเตือนภัยดังก้องทั่วบริเวณ
บนคาคบไม้...ไม่ทราบปรากฎเงาร่างสายหนึ่งขึ้นตั้งแต่เมื่อใด
ร่างของมันยืนหยัดเยียดตรงหยิ่งทะนงเหลือคณา....แววตาที่มองมา
แฝงแววอำมหิตดูถูกเยียดหยามผู้คนอย่างเห็นได้ชัด
กระบี่ปลิดวิญญาณ...อี้เล่าฉิก  ....มันกลับเสาะหาถึงที่นี่
อี้เล่าฉิกผู้นี้...โด่งดังมีชื่อเสียงก้องยุทธภพขึ้นมาในรุ่นราวคราวเดียวกัน
แต่จากความอำมหิตของมัน...ชื่อชั้นจึงถูกจัดให้เป็นรองจอมยุทธไก่ป่าอยู่เล็กน้อย
เป็นเรื่องที่มันหายินยอมพร้อมใจไม่....ชั่วชีวิตนี้ก็ไม่อาจยินยอม
คงเป็นเหตุผลเดียวที่มาปรากฏกาย ณ.ที่นี้...........ท้าประลอง
“เราไม่ประลองกับท่าน”.......เป็นคำยืนยันหนักแน่นจากปากจอมยุทธ
ไม่มีคำโต้เถียงใดๆ...แทนคำตอบมือที่ไพล่หลังของมันกลับชูของสิ่งหนึ่งขึ้น
ซากไก่ป่าสองแม่ลูกคู่หนึ่งที่พึ่งตายมาหมาดๆ
เนิ่นนาน...คำพูดจอมยุทธจึงก้องกังวาลในความเงียบ  “สามวันให้หลังบนลานยอดเขา”
บนคาคบไม้...เงาร่างของอี้เล่าฉิกอันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
อา...พลังฝีมือของมันฝึกถึงระดับที่น่าแตกตื่นตกใจแล้วจริงๆ

มันพริ้มตาลงเช่นเดิม...แต่ครานี้ความรู้สึกแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากคราวก่อน
ทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่...แล้วจับเสียมลุกขึ้นเดินออกไปอย่างช้าๆ
สถานการณ์เช่นนี้มันคิดทำการใด...ขุดหลุมฝังซากไก่ป่า
หลุมมีขนาดใหญ่เกินไป...หรือมัน.....คิดขุดหลุมฝังกลบตัวเอง !!!
ไก่ป่าสหายคล้ายรับรู้ถึงความรู้สึกของผู้เป็นเพื่อน
มันยืนหงอย...ไม่เข้ามาคุ้ยเขี่ยจิกกินหนอนแมลงจากดินที่ขุดแต่อย่างใด
สายตาเศร้า...ทอดมองมายังสหายมนุษย์คล้ายจะบอกว่า
เราไม่จิกกินข้าวไร่ของท่านก็ได้...ขอเพียงท่านอย่าได้ไปต่อสู้
เรารู้..ท่านไม่ต้องการต่อสู้....แต่ท่านทำเพื่อปกป้องชีวิตไก่ป่าพวกเรา
จอมยุทธเอื้อมมือไปสัมผัสขนไก่ป่าอย่างอ่อนโยนแผ่วเบา
ก็ท่านคือสหาย....ท่านนับเป็นสหายอย่างแท้จริง !!!
บนลานประลอง...อี้เล่าฉิกรอคอยอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว
เสียงแหบแห้งโหยลึกของมันกล่าวขึ้น...  “กระบี่ของท่านเล่า”
จอมยุทธกล่าวตอบเสียงราบเรียบเย็นชา... “กระบี่เราอยู่ในมือท่าน”
ดวงตาหยีเล็กเรียวคล้ายอสรพิษของอี้เล่าฉิกหรี่เล็กลงไปอีก
เฮอะ...มันวิปลาสแล้วจริงๆ...กับยอดฝีมืออย่างเรามันกลับไม่คิดใช้กระบี่
“นำยอดกระบีอัคนีมังกรฟ้าของเจ้าออกมา”
ตาประสานตา...หนึ่งคมกล้าบีบบังคับ...หนึ่งเวิ้งว้างหาขอบเขตสิ้นสุดมิได้
การประลองเริ่มขึ้นแล้ว...มันประลองกำลังภายในและสมาธิของกันและกัน
เสือนักล่าซุ่มตัวอย่างอดกลั้นใจเย็นค่อนวัน...รอคอยเหยื่อเข้ามาในรัศมี
ธรรมชาติเหล่านี้...คล้ายเป็นบทเรียนชั้นดีของจอมยุทธ
ผ่านไปหลายชั่วยาม...มันยังดูปลอดโปร่งเยือกเย็นยิ่ง
อี้เล่าฉิกเล่า...เม็ดเหงื่อเล็กๆเริ่มผุดพราย...หางตาของมันเริ่มกระตุก
ทันใดนั้น !!! ...ประกายกระบี่เข้มเขียวเจิดจ้าพุงวาบหลุดจากฝัก
ถาโถมเข้าหาจอมยุทธดั่งลมพายุคลั่งหอบหนึ่ง....กระบี่ที่ร้ายกาจ !!!
รอจนกระบี่ใกล้ถึงตัว...จอมยุทธจึงสะกิดเท้าโผพุ่งเข้าหากระบี่เช่นกัน
เพลงกระบี่พลันแปรเปลื่ยนฟันเฉียงแล้วปาดขึ้นอย่างรวดเร็ว
จอมยุทธอาศัยพลังสะท้อนจากกระบี่...บิดตัวหมุนคว้างอยู่ในม่านกระบี่
แขนเสื้อของมันโป่งพองลอยตัวดุจเหิรบิน...บัดเดี๋ยวซ้ายบัดเดี๋ยวขวา
มันไม่คล้ายกำลังต่อสู้...หากแต่โผบินเริงระบำ...เป็นระบำของผีเสื้อป่า
ผีเสื้อป่าท้าตะวันแหวกว่ายอยู่ในกรงเล็บเหยี่ยวธารกระบี่
อานุภาพกระบี่กราดเกรี้ยวคละคลุ้ง...ชั่วอึดใจพวกมันต่อสู้กันถึงสองร้อยสามสิบกระบวนท่า
ประกายกระบี่พลันหยุดชะงัก...ปลายกระบี่ห้อยชี้ลงสู่พื้น...การต่อสู้สิ้นสุดลง
อี้เล่าฉิกยืนนิ่งเงียบงัน...มันพ่ายแพ้แล้ว...วิชาฝีมือที่คร่ำเคร่งฝึกปรือมานานนับสิบปี
กลับพ่ายแพ้ลงอย่างสิ้นเชิงต่อผีเสื้อป่าตัวหนึ่ง...อา..พลังธรรมชาติยากแท้คะเนถึง
เนิ่นนานให้หลัง...ร่างของมันกลับล้มลง !!!...มันถึงกับอัตวิบากกรรมตนเอง
โอ้...มนุษย์....กิเลสความแค้นเข้าครอบงำทำลาย
มันเคียดแค้นชิงชังผู้อื่น...ฝึกปรือจนเป็นยอดยุทธ
หารู้ไม่ที่สุด...ความแค้นกลับจุดไฟเผาใจตนเอง
ท่านเล่า...มีความแค้นหรือไม่ !!! .......... หากมี....นั่นจะทำประการใด !!!

อ่านจอมยุทธไก่ป่า (2) คลิกที่นี่