หลวงพระบางในสายหมอก : เวียงจันทน์ :: สะพายเป้ แบกกล้องท่องลาว

ออกจากเรือนพักจันสะหว่าง 6 โมงเช้าหน่อยๆ คว้ากล้องได้เพ่นแน็บ น้ำท่าไม่อาบเกรงว่าจะถ่ายภาพพระบิณฑบาตรไม่ทัน เดี๋ยวจะเป็นที่ครหาว่ามาไม่ถึงหลวงพระบาง อากาศหนาวมาก พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาวยาวเชียว รีบเดินจ้ำอ้าวมาถึงถนนหน้าภูษี เมื่อนั้นหลวงพระบางเป็นเมืองในหมอก หมอกเต็มไปหมด ดูเหมือนว่าพระเริ่มทยอยกลับวัดกันแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้ร่วมตักบาตรข้าวเหนียวกับชาวบ้านเขา แต่ก็ได้ร่วมอนุโมทนาอยู่ในใจ และแอบขอแบ่งปันส่วนบุญมาด้วยนิดหน่อย มีนักท่องเที่ยวให้ความสนใจไม่น้อยเลยสำหรับวิถีชีวิตยามเช้าเช่นนี้ที่หลวงพระบาง หลายคนร่วมใส่บาตรโดยซื้อข้าวเหนียวจากแม่ค้าที่หาบเร่ขาย ข้ามไปข้ามมาสองฝั่งถนน ส่วนผมได้แค่มาถึงหลวงพระบางแบบไม่ต้องกลัวใครเขาจะนินทา

จะว่าไปก็แค่พระบิณฑบาตร ก็แค่แถวยาวหน่อย แค่ตักบาตรข้าวเหนียว ก็แค่ที่หลวงพระบาง แต่มันจะแค่นั้นไหมที่ชาวหลวงพระบางได้สืบทอดวัฒนธรรมอันดีงามนี้ ผ่านจิตใจและใบหน้าที่สดใส ณ ยามเช้า ด้วยข้าวเหนียวปั้นน้อยนิดอย่างนอบน้อม ปั้นแล้วปั้นเล่า ไม่มีเด็กวัดหิ้วถังคอยถ่ายเทข้าวของ ไม่มีปัจจุปัจจัยล้นหลามเกลื่อนออกนอกบาตร ไม่มีพระละโมบโลภมากไม่รู้จักพอ ภาพเหล่านี้และความรู้สึกที่หลอกตัวเองต่างหาก ที่ทำให้หลวงพระบางไม่ใช่เพียงแค่นั้นเลย

แม่ค้าขายข้าวเหนียวใส่บาตรแยกย้าย

ชุลมุลเป็นการส่วนตัวอยู่ห่างๆ กับการถ่ายภาพแบบเกรงจะเสียมารยาท ได้สักเดี๋ยวเดียวพระก็กลับวัดหมดสนิท เข้าใจว่าผมจะมาสายไปหน่อย แม่ค้าขายข้าวเหนียวพากันแยกย้าย ทุกอย่างเข้าสู่สภาวะปกติ

เด็กๆ ไปโรงเรียนกันแล้วครับ

ผิวปากป็นไอฝ่าสายหมอกกลับเรือนพัก จัดแจงแต่งองค์ ทรงรองเท้าฝุ่นเขอะ วันนี้จะชมตลาดสด(ตลาดเช้า) จากการสอบถามได้ความว่าตั้งอยู่ ณ ตลาดมืดเดิม รู้เรื่องๆ อันที่จริงก็ตลาดมืดที่มาเมื่อคืน แค่สินค้าและเวลาเท่านั้นที่ต่างไป ยังไม่เจอของแปลกประหลาดอะไรมากนักพอรับได้ แค่ค้างคาว แล้วก็ตัวอะไรสักอย่างเหมือนกระรอกยักษ์รมควัน ที่อึ้งๆหน่อยอยู่แถวหน้าตลาดทางฝั่งโขง สารพัดงูดองเหล้า นอกนั้นก็เหมือนตลาดทางภาคอิสานบ้านเรา กลิ่นเดียวกันเลย