โดย : จอมยุทธ

 ปากเซ-สาละวัน

ไร่ชาและกาแฟ

ชา กาแฟ ทุเรียน

อุปกรณ์ที่ใช้ในการผลิตชาตามลำดับ

มีให้ชิม ซื้อเป็นของฝากก็ได้ด้วย

กาแฟตากแห้งหรือเปล่า

          จากไร่ชา ไปน้ำตกตาดฟาน น้ำตกที่สูงที่สุดในแขวงจำปาสัก ไม่ไกลจากไร่ชาสัก 5-10 นาทีก็ถึง ห่างจากถนนใหญ่ 2 กิโลเมตร ถนนลูกรังฝุ่นตลบ ถึงตกตาดฟานก็ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก กันตรงจุดชมวิวยอดนิยม ที่เหลือก็เป็นเหว ระยะทาง 5 กิโลเมตรถ้าจะเดินอ้อมๆ ลงไปยังเบื้องล่างของน้ำตก

ทางเข้าน้ำตกตาดฟาน

จุดชมวิว น้ำตกตาดฟาน

บริเวณตาดฟานรีสอร์ท หันหน้าเข้าหาน้ำตก ซึ่งมีเสียงดังซู่ๆ อยู่ตลอดเวลา ไม่ทราบว่าจะนอนหลับกันหรือเปล่า

          ไปต่อที่น้ำตกตาดเยื้อง ไม่ไกลจากน้ำตกตาดฟานอีกเหมือนกัน สัก 10 นาทีก็ถึงทางเข้า จากนั้นเป็นถนนลูกรังฝุ่นกระจาย ถนนเหมือนโรยไว้ด้วยแป้งฝุ่นอย่างหนา ต้นไม้สองข้างทางปกคลุมไปด้วยฝุ่นสีลูกรัง ช่วงนี้ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร ที่น้ำตกตาดเยื้องนี้สามารถเข้าถึงตัวน้ำตกได้ไม่ลำบากมากนัก

สภาพถนนระหว่างทาง

ทางเข้าน้ำตกตาดเยื้อง

มีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่งตรงทางลงน้ำตก เอาไว้ให้ลงนามเยี่ยมชมหรือเปล่าไม่ทราบ

เพิงพักระหว่างทางลงน้ำตก

ด้านบนน้ำตก

วิถีชาวบ้านเหนือน้ำตกขึ้นไป

ประทานโทษเครื่องปั่นไฟฟ้าพลังน้ำภูมิปัญญาชาวบ้านลาวครับท่าน

          จากตาดเยื้องสัก 80 กิโลเมตร เข้าถนนฝุ่นอีก 10 กิโลเมตร ถึงหมู่บ้านชนเผ่ากะตู้ แขวงสาละวัน เดินชมวิธีชีวิตชนเผ่ากะตู้ของลาว ก็เห็นมีรถทัวร์มาจอดดูกันเป็นช่วงๆ เหมือนกัน พวกชนเผ่าก็ใช้ชีวิตประจำวันกันไป นักท่องเที่ยวก็เดินกันไป ทักทาย สอดรู้สอดเห็น ดูโน่น นี่ นั่น ถ่ายรูป แจกขนมเด็ก

สภาพถนน

ที่เห็นเป็นโลงศพ ทุกบ้านนิยมมีไว้เท่าจำนวนคนในครอบครัว เป็นความเชื่อ
ถ้ามีใครเสียชีวิตก็ได้ใช้ ส่วนมากทำจากต้นไม้ขุด

ที่เห็นใส่กุญแจไว้ก็คงจะแค่บอกว่าเจ้าของบ้านไม่อยู่แค่นั้นกระมัง

ลูกเล็กเด็กแดง

กาแฟก็ปลูกกัน ส่วนอีกอันเป็นเครื่องสีข้าวขนาดเล็ก

อันนี้เป็นวิวัฒนาการของโลงศพ บ้านนี้ใช้แบบหล่อซีเมนต์

ชนเผ่านี้เขาสูบกันตั้งแต่เด็กเลย

บ้องยาสูบ ไปไหนก็เอาไปด้วย

คนที่หน้าตาค่อนข้างดี

                  ไม่รู้พวกชนเผ่าเขาจะรู้สึกยังไง เหมือนกับรบกวนเวลาของเขาทีเดียว ผมเองสามารถรู้สึกได้เลย คิดอีกทีน่าจะมีเจ้าหน้าที่การท่องเที่ยวลาวมาอธิบายขอความร่วมมือแบบเป็นทางการไปก่อนแล้ว ดูไปก็น่ารำคาญอยู่ไม่น้อย เสียความเป็นส่วนตัวไปเลย เพราะพวกชนเผ่าไม่ได้หารายได้จากนักท่องเที่ยวหรือขายสินค้าอะไรเลย ทั้งที่น่าจะมีบ้างเล็กๆ น้อยๆ พวกงานฝีมืออะไรก็ยังได้ เห็นมีแต่แผงขายผักผลไม้ท้องถิ่นเล็กๆ อันหนึ่งข้างทาง ซึ่งก็ไม่เห็นเหตุผลว่านักท่องเที่ยวจะซื้อไปทำไม พวกเผือก พวกมัน กล้วยน้ำว้าป่าอะไรพวกนี้ แม้จะพูดคุยกันกับพวกชนเผ่าไม่รู้เรื่อง เพราะพวกเขาก็มีภาษาของเขา ก็ยังได้อะไรดีๆ จากตรงนี้เหมือนกันลึกๆ นะ

|| อ่านหน้าถัดไป >>>