บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : ในเมื่อหัวใจไม่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย


ในเมื่อหัวใจไม่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย

ในเมื่อวันที่ 14 กพ. ที่จะมาถึงนี้ หลายๆคนคงให้ความสำคัญกับวันนี้มาก มันเป็นวันที่ชาวโลกเราอนุมานว่าเป็นวันแห่งความรัก เป็นวันพิเศษที่จะส่งมอบความรักของเราให้กับคนที่เรารัก สำหรับคนที่กำลังมีความรัก วันนี้คงเป็นวันที่พิเศษจริงๆ หัวใจคงพองโตเท่าไข่นกกระจอกเทศ หัวใจเต้นตุ๊มต่อม แต่สำหรับคนที่คิดว่า “ไม่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย” อย่างผม มันก็คงเป็นวันธรรมดาที่ผมเองก็คงต้องปิดตัวเองอยู่กับความเหงาอีกครั้ง ความเหงาสำหรับบางคนอาจเป็นสิ่งแปลก อาจเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย แต่สำหรับผมมันเป็นความคุ้นเคยที่บาดลึก ความเหงากัดกร่อนหัวใจของคนที่เคยมีความรักที่สวยงาม ให้เหงาเศร้าซึมได้
ผมเคยรู้สึกตลก กับแฟนคนแรกของผมที่เค้าเอาของขวัญชิ้นใหญ่พร้อมทั้งขนมกล่องเล็กๆ มาให้ในชั้น ม.6 ผมก็บอกว่าไม่เห็นต้องทำอะไรขนาดนี้เลย อายเค้าเปล่าๆ แต่มาถึงวันนี้ผมเข้าใจความรู้สึกแล้ว ว่า “หัวใจที่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย” ไม่มีความอายสำหรับคำที่เรียกว่ารักหรอกครับ จวบจนเวลาที่เราสองคบกันมา เป็นเวลา 8ปี เส้นทางแห่งความรักของหัวใจที่มีวาเลนไทน์มันก็จบลง และ ณ วันนั้น ผมเองก็เสียใจไปไม่น้อยกว่าเค้า แต่ผมก็ต้องยอมรับเพราะสิ่งที่ผมได้ทำมันเป็นสิ่งที่ต้องยอมรับว่าเป็นสิ่งที่แย่มากสำหรับคนที่เรียกว่าคนรักกัน ผมทั้งเจ้าชู้ เที่ยวเก่ง และไม่สนใจหล่อน แค่นี้ก็เพียงพอต่อคำว่า “จบ” และเป็นคนเลว ไร้ซึ่งข้อโต้แย้ง
ณ วันนั้น ผมก็เป็นผู้ชายที่ไม่มีวาเลนไทน์ในหัวใจ ไร้ซึ่งความรัก ผมก็ยังรักการเที่ยวเช่นเดิม แต่ที่แปลก ผมยิ่งมีsex มากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเหงา ผมยิ่งทิ้งผู้หญิงไปเท่าไหร่ผมก็เจ็บและเหงามากเท่านั้น ภาพเก่าๆที่ทำให้ผมกับแฟนเลิกกันยิ่งมาหลอกหลอน ถึงขั้นเคยคิดจะไปหาจิตแพทย์ แต่ก็มีแพทย์ท่านนึงบอกผมว่า
“ อย่างมึงไม่เข้าข่ายประสาทเพียงแต่มึงปิดตนเอง และเข้าข่ายซึมเศร้า” ครับแพทย์คนนี้เป็นเพื่อนผมเอง ซึ่งสนทนาในวงเหล้า
ผมเป็นอย่างนี้ มาถึง 2 ปี แต่วันนึง วาเลนไทน์ก็กลับมาสิงสถิตในใจผมอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรที่ดีไปกว่าแฟนคนเก่าแต่ทุกครั้งที่ผมใกล้หล่อน หัวใจผมก็เต้นตึกตักๆ ทั้งที่ผมเองก็เจอผู้หญิงมามากหน้าหลายตา ล้วนแต่ดีๆทั้งนั้น แต่มันก็ไม่ทำให้ใจผมโบยบิน อินเลิฟได้ขนาดนี้ จนถึงขั้นผม คิดเองในใจว่าอยากแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ผมยุติเส้นทางเพล์บอย ตั้งแต่วันที่ผมตัดสินใจว่าจะคบกับผู้หญิงคนนี้ แน่นอนผมปิดกั้นทุกวิถีทางเพื่อให้หัวใจของผมมีรัก สิ่งที่ผมรู้ว่ามันทำให้ผมและแฟนคนเก่าเลิกกัน ผมจะไม่มีทางทำอย่างนั้นอีกเป็นอันขาด แน่นอนเวลาที่เหลือจากการทำงานผมก็จะมาหาหล่อน ชีวิตของผมรุ่งโรจน์ ผมขยันทำงาน มีแรงใจ ทุกอย่างสวยงามยิ่งนัก และในวันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว ผมรู้ได้ด้วยตัวเองว่า “หัวใจที่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย” มันมีความสุขขนาดไหน
แต่แล้วกรรมของคนมันก็ตามทันกันในชาติเดียว เธอคนนั้นอยู่ก็หายไปจากชีวิตผมอย่างง่ายๆและไม่มีคำร่ำลา ผมโทรไปหล่อนบอกงานเยอะ ผมจะไปรับหล่อนบอกอย่ามาเลย ในใจผมรับรู้ได้ด้วยตัวเองว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไป เพียงแต่เหตุผลมันค้างคาใจ ผมถามเค้าเสมอ ว่า เรายังเหมือนเดิมอยู่ไหมหล่อนก็บอกว่าทุกอย่างเหมือนเดิม จนวันนึงผมได้เจอเธอ แววตาของคนที่รักกันมันว่างเปล่า ผมจึงบอกว่าเล่ามาเถอะ เรารับได้เพราะเราเองก็ไม่ใช่เด็ก แล้ว
ครับ เธอมีคนใหม่ และคนๆนั้นเป็นคนในระดับที่ผมไม่สามารถจะเป็นได้ เค้าขับปอร์เช่ แต่เวลาเค้ามาจีบเธอเค้าขับกระบะ วันนึงเธอมารู้ความจริง เธอบอกเซอร์ไพร์มาก แต่คนที่เซอร์ไพร์มากกว่าเป็นล้านเท่า มันกำลังนั่งฟังเธอเล่าเรื่องทั้งหมดด้วยแววตาที่ไม่ว่างเปล่าเป็นแต่แววตาของเธอเป็นแววตาที่มีความรู้สึกมากมายอยู่ในนั้นไม่เหมือนตอนที่มองผม และผมก็เหมือนตัวตลกที่ต้องมานั่งฟังอะไรแบบนี้
จากวันนั้นถึงวันนี้ ผมไม่ได้โทรหาเธออีกเลย ผมกลับไปเป็นชายคนเดิมที่ไร้ซึ่งวาเลนไทน์ในหัวใจ อีกครั้ง ซึ่งก็ไม่รู้ว่า ผมต้องใช้กรรมไปอีกนานแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ ผมตั้งใจว่า วาเลนไทน์นี้ผมจะทำสิ่งที่ผมอยากทำ คือโทรไปหาคนที่ผมเคยทำผิดกับเค้าไว้ และอยากเอ่ยคำขอโทษ พร้อมอยากอวยพรให้ทุกๆหัวใจมีวาเลนไทน์สถิตไปตราบเท่าที่มันจะไม่โบยบินไป แม้อาจจะสายไป แต่ก็อยากจะทำ
แล้วพวกคุณล่ะ ในหัวใจมีวันวาเลนไทน์อยู่ให้รอคอยหรือไม่ ถ้ามีอย่าทำให้มันต้องโบยบินออกไปจากหัวใจ ถนอมทุกๆความรักให้เป็นสิ่งสวยงามและเป็นสิ่งที่ทีคุณค่า “อย่าให้เหมือนผมที่ไม่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย”


โดย : คนพรรคผาไม้ดำ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 12 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 12 : 56 ]

..ผาไม้ดำ..
ใยมิใช่ลมสลายไปแต่แรกแล้ว

โดย : นายน้อย
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 13 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 9 : 46 ]

หลังจากป่ยี่ปู่ยำตงฟางปู้ป้ายไปแล้ว
ผาไม้ดำก็จะคืนสู่ยุทธภพอีกครั้งหนึ่ง
ครานี้จะใช้คัมภีร์เทวดาในการกอบกู้
พรรคต่อไป (แบบฝึกแล้วไม่เป็นตุ๊ดนะ)
ขอได้รับแรงหนับหนุนจากพี่ ๆ น้อง ๆ
ชาวยุทธ์ทั้งหลายด้วย.

โดย : มหาเวทย์ดูดดาว
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 13 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 12 : 44 ]

จงเชื่อในพรหมลิขิต.........รักที่รอคอยนั้นจะเดินทางมาหาเราเอง นะจ๊ะ

โดย : คุณหนู
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 14 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 11 : 49 ]

รักๆๆๆๆประจักจิต
คิดๆๆๆๆเพ้อฝันหา
หลงๆๆๆเจ้ายอดกัลยา
เหงาๆๆๆอุราข้าเปลี่ยวใจ




โดย : มารเหล้าขาว
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 14 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 12 : 59 ]



"..แล้วพวกคุณล่ะ ในหัวใจมีวันวาเลนไทน์อยู่ให้รอคอยหรือไม่
ถ้ามีอย่าทำให้มันต้องโบยบินออกไปจากหัวใจ
ถนอมทุกๆความรักให้เป็นสิ่งสวยงามและเป็นสิ่งที่ทีคุณค่า
“อย่าให้เหมือนผมที่ไม่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย” "

...//...นั่นสินะหัวใจนี้ไม่มีวันวาเลนไทน์ให้รอคอย......เช่นกัน.....//..

.............กุหลาบรักวันวาเลนไทน์...............

.............ไร้ความหมายกับใจที่ชาด้าน.........

.............กุหลาบนี้เคยมีค่าเมือ่วันวาน.........

.............วันคืนผ่านไม่มีค่าให้รอคอย......

..................วาเลนไทน์ครานี้ไร้ความหมาย.............

..................มองดูคล้ายพาใจให้เหงาเหงอย.............

..................วาเลนไทน์สะท้อนใจคนสำออย.............

..................ตะวันคล้อยหันหลังเดินเดียวดาย..........

///....น้อมคารวะ...//




โดย : อิ่มอุ่น
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 14 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 13 : 1 ]

ไม่มีวาเลนไทน์ให้รอคอย
ไม่มีกุหลาบช่อน้อยใหญ่
ไม่มีชอกโกแลคจากหวานใจ
ไม่มีหรือไม่เปิดใจรอคอย
.......
ตรงมุมตึกกุหลาบแดงแฝงอยู่ช่อ
ป้ายรถเมล์มีคนถือรอชอกโกแลค
กองหนังสือการ์ดอีกใบใครแอบแทรก
ไม่มีหรือมองไม่เห็น แปลกใจ ฯ






โดย : ฅนแรมทาง
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 14 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 20 : 5 ]




...........ไร้เงา..ร้างไกลคนชิดไกล้.......

...........ไม่ยอมเปิดหัวใจจริงหรือนั่น.....

...........เคยหวานซึ้งเคยมอบกุหลาบกัน...

...........เดี่ยวนี้พลันกุหลาบสวยไร้คนชม...
//

.................แม้นใครอื่นมอบให้ใช่คนนี้.......

.................แม้นคนที่มาใหม่ใช่สุขสม..........

.................แม้นมอบรักมาให้ใจยังตรม.......

.................แม้นขื่นขมเพียงใดใช่รอคอย.....

...//..น้อมคาระวะ..//



โดย : อิ่มอุ่น
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 14 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 20 : 29 ]

อยากบอกเธอว่ารักสักพันครั้ง
อยากบอกเธอดังดังได้ยินไหม
อยากบอกเธอว่ารักจากหัวใจ
อยากบอกว่าผู้ชายคนนี้รักเธอ

โดย : ไอ้คล้าว+ทองกวาว
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 14 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 21 : 31 ]

ทำตัวตามสบายเหมือนเช่นทุกที
ไม่มีทุกข์ร้อนอะไร
พอดนตรีบรรเลงเพลงที่คุ้นเคย
เราเองก็ยังร้องไป
ถึงคล้ายๆ ไม่เป็นไรซักหน่อย
แต่พอมองดูคนที่เขามีใคร
แม้ว่าผู้คนจะรายล้อมอยู่
ยังเผลอเหงาในใจ

* เมื่อไหร่จะมีใครๆ สักคนที่เป็นของเรา
เมื่อไหร่จะมีใครๆ สักคนนะที่รักเรา
เท่านี้ที่ต้องการขอเกินไปตรงไหน
เมื่อไหร่จะมีใครๆ สักคนที่เคียงข้างเรา
แค่อยากจะมีคนที่ทำให้ใจไม่ต้องเหงา
ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่ เหมือนมันยังห่างไกล

นาฬิกาเวลาพึ่งจะเที่ยงคืน
ผู้คนก็มากมาย
พอดนตรีบรรเลงเพลงให้เต้นกัน
ใครๆ เขาก็เต้นไป
ยิ้มและทักทายกับคนรู้จัก
แต่คงไม่มีใครนึกซึ้งใจเรา
ทั้งที่ผู้คนก็รายล้อมอยู่
ยังเผลอนึกเบาๆ

(*)

(*)

ไม่รู้ต้องเมื่อไหร่
เหมือนมันยังห่างไกล


โดย : ยุทธภพ
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 18 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 15 : 42 ]

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook