บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : ร้านอาหารจานด่วน


ชายหนุ่มผมสั้นเกลียนหน้าตาคมคายผิวน้ำตาลเข้มอยู่ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำและกระเป้าสะพายสีแดงบนหลัง เขามองไปที่ตึกแถวสีเขียวที่มีประมาณเจ็ดห้องแต่ละห้องมีสองชั้น เขาไล่มองจากห้องแรกจนถึงห้องสุดท้าย แล้วเขาก็มาหยุดที่ที่ห้องหนึ่งที่มีป้ายหน้าร้านว่าร้านข้าวแกงและตามสั่งป้าอร เขาเดินเข้าไปในร้านในขณะที่เจ้าของร้านกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมของ เขามองรอบๆร้านที่มีประมาณสิบโต๊ะและผนังสองข้างเต็มไปด้วยป้ายโฆษณาสินค้า ร้านว่างเปล่าไม่มีใครเลย เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่มีโต๊ะสี่เหลี่ยมไม้อยู่ด้านหน้าพร้อมกับตะโกนสั่งอาหารกับเจ้าของร้านทันที “ป้าครับข้าวกะเพราหมูใข่ดาวที่ครับ เร็วๆน่ะครับหิวครับ” เจ้าของร้านหันหน้ามามองที่มาของเสียงและสบตากับเจ้าของเสียงและตอบเจ้าของเสียงไปว่า “อยากตายรึไงไอ้จา คนกำลังยุ่งๆ ไม่เห็นรึไงยังมาเล่นอยู่ได้ รีบเอากระเป๋าไปเก็บและก็มาช่วยแม่เลย” จาตอบกลับไปว่า “แหมแม่ผมแค่ล้อเล่นแค่นี้เอง เดี๋ยวผมเอากระเป๋าไปเก็บแล้วจะรีบออกมาช่วยน่ะครับ”
ในขณะที่จากำลังที่จะเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองเพื่อที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ประตูห้องๆหนึ่งก็เปิดออกพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งในเสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงขายาวสีขาวก็ได้ปรากฎตัวออกมาพร้อมกับทักเขา “นี่นายจามาสายอีกแล้วสิน่ะไปเที่ยวกับสาวคนไหนมาล่ะวันนี้” จาตอบกลับไปทันที “เปล่ามันเกิดอุบัติเหตุบนถนนรถมันเลยติดต่างหากล่ะยัยพลอยไม่รู้อะไรอย่ามากล่าวหาคนอื่นเลยยัยพลอย” พลอยตอบกลับไปด้วยหน้าตาเบื่อหน่ายกับคำแก้ตัวของจา “ที่หลังหาข้ออ้างให้มันดีกว่านี้หน่อยน่ะนายจาเพราะว่าฉันเพิ่งมาถึงไม่เห็นมีอุบัติเหตุอะไรเลย จะว่าไปแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของฉัน ฉันไปช่วยงานแม่ดีกว่า” จากนั้นพลอยก็เดินไปที่หน้าร้านเพื่อที่จะได้ช่วยงานเจ้าของร้าน ส่วนจาเดินขึ้นไปชั้นสองด้วยความโมโหเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
ในขณะที่จากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น จาบ่นกับตัวเองในใจ “แหมยัยพลอยมาว่าเรามาสายเพราะไปติดสาวไม่มาช่วยงานแม่ แล้วเธอเป็นใครไม่ใช่ลูกแม่ด้วยซ้ำไปแต่กลับมาเรียกแม่เราว่าแม่ สงสัยว่าเธอมาช่วยงานแม่เราเพราะว่าหวังที่จะได้ร้านนี้ไปครองหลังจากแม่เลิกทำงานแล้วแน่นอนใช่ไหมยัยพลอยฉันรู้ทันน่ะ ไม่ได้เราต้องพยายามแกล้งเธอเพื่อเธอจะได้ไปจากที่ร้านนี้ แล้วใครจะทำร้านนี้ต่อจากแม่ล่ะไม่ใช่เราน่ะแต่ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ยัยพลอย” จากนั้นจาก็เปลี่นจากเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำเป็นเสื้อยืดสีเขียวกับกางเกงยีนสีดำ จาเดินกลับลงไปชั้นล่างพร้อมกับแผนที่จะแกล้งพลอยมากมายในหัวของเขา
จากลับลงมาที่ร้านทันใดนั้นเจ้าของร้านก็เอ่ยประชดขึ้นทันที “เจ้าชายเสด็จแล้วรึค่ะ แต่งตัวมาทำงานน่ะ ไม่ได้แต่งตัวไปเที่ยวนานจริงๆเลย” พลอยพูดเสริมทันที “นึกว่านายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่กรุงเทพฯ ผู้ชายอะไรเปลี่ยนเสื้อผ้านานกว่าผู้หญิงอีก รึว่านายเป็นตุ๊ด?” พูดจบพลอยก็เดินไปที่โต๊ะที่เจ็ดเพื่อรับรายการอาหารจาก ลูกค้า ในขณะที่จาได้แต่คิดในใจ “นี่ยัยพลอยกล้าดียังไงมาว่าเราเป็นตุ๊ด เดี่ยวเราเอาเธอคืนแน่”
ในขณะนั้นเสียงก็ดังขึ้นที่โต๊ะสาม “ป้าอรครับเก็บเงินด้วยครับ” อรตะโกนออกไปทันที “จาได้ยินไหมเก็บเงินโต๊ะสาม” จาเดินไปที่โต๊ะที่สามแล้วก็นับจานและแก้วน้ำที่อยู่บนโต๊ะแล้วก็บอกราคาอาหารที่ลูกค้าได้กินไปว่า “สามพันห้าร้อยครับพี่เอก” เอกตอบไปด้วยความตะลึงทันที “อะไรว่ะไอ้จาอาหารอย่างกับน้ำแก้วตั้งสามพันห้า” จารีบตอบกลับทันที “ผมยังพูดไม่จบเลยครับสามพันห้าร้อยสตางค์ครับ” เอกยื่นเงินให้จาสามสิบห้าบาทพร้อมกับพูดไปว่า “เดียวนี้คนเราไม่รู้แล้วอะไรคือสตางค์” แล้วเอกก็เดินออกจากร้านไป จาคิดในใจเกี่ยวกับประโยคที่เอกพูด “ใช่แล้วเดียวนี้คนเราไม่รู้แล้วเงินสตางค์และบางคนไม่ใช้เงินสตางค์ด้วยซ้ำไป บางคนเมินค่าของเงินสตางค์เพราะว่ามันแทบจะใช้ทำอะไรไม่ได้เลยในโลกสมัยนี้ จะคิดไปแล้วมันก็ไม่มีค่าอะไรเลย แต่คนเราก็ไม่ควรหมิ่นเงินน้อย เงินสตางค์สามารถเปลี่ยนเป็นเงินร้อยได้ นั่นเป็นคำที่แม่เราเคยสอนเราตลอดเวลา”
ทันใดนั้นจาก็ได้ยินเสียงพลอยดังมาจากโต๊ะแปด “นายจาโค้กขวดแล้วก็น้ำแดงขวดโต๊ะแปด” จาเดินไปหยิบโค้กกับน้ำแดงที่ตู้แช่เย็นแล้วเอามันไปเสิร์ฟที่โต๊ะแปด “ได้แล้วครับโค้กกับน้ำแดงครับ” และกำลังจะเดินไปที่โต๊ะเก้าเพื่อที่จะทำความสะอาดโต๊ะ แต่ลูกค้าก็เอยขึ้นมา “จะไม่ทักกันเลยรึค่ะจา พี่อยากคุยกับจานะ” จารีบตอบกลับไปทันที “ไม่ได้หลอกครับผมต้องรีบไปทำความสะอาดโต๊ะ งานกำลังยุ่งครับขอตัวก่อนน่ะครับ” แล้วจาก็ไปทำความสะอาดโต๊ะเก้า ในขณะที่เขาทำความสะอาดโต๊ะอยู่นั้นเขาก็คิดในใจเกี่ยวกับโต๊ะแปด “พี่อะไรกันแก่ยังกับแม่เราแล้วแถมยังไม่สวยอีก มันก็เป็นอย่างนี้ทุกทีเลย หน้าเราไปติดอกติดใจสาวแก่ตรงไหนว่ะ คิดแล้วยังสยิวไม่หายไม่คิดดีกว่า” จาทำความสะอาดโต๊ะเก้าเสร็จเรียบร้อย แล้วเดินไปที่หน้าร้านพร้อมบอกกับพลอยว่า “ยัยพลอยโต๊ะหนึ่งต้องการข้าวพัดอีกจาน” พลอยถามกลับไปด้วยความฉงน “แน่นะนายจา ทำไมเขาไม่สั่งกับฉันทำไมเขาต้องไปสั่งกับนายด้วย” จาตอบประชดไป “ก็เธอมัวแต่มาอู้งานอยู่นี่แล้วลูกค้าจะสั่งอาหารกับใครล่ะยัยพลอย” พลอยแก้ตัวทันที “เปล่าน่ะนายจา ฉันรออาหารที่ลูกค้าสั่งต่างหากล่ะ เออๆไม่เถียงกับนายแล้ว บอกโต๊ะหนึ่งเดียวฉันเอาไปให้”
ในขณะที่จากำลังทำความสะอาดที่โต๊ะสองอยู่นั้น จาได้เหลือบไปเห็นพลอยกำลังเอาข้าวพัดไปเสิร์ฟที่โต๊ะหนึ่งแล้วจาก็คิดในใจ “เสร็จเราแน่ยัยพลอย” พลอยที่โต๊ะหนึ่ง “ได้แล้วค่ะข้าวพัดร้อนๆ” ลูกค้าที่โต๊ะหนึ่ง “ใครสั่งข้าวพัดค่ะ” พลอยกำลังจะตอบกลับไปแต่เธอก็เหลือบไปเห็นจาที่กำลังยืนหัวเราะอยู่ที่โต๊ะสองแล้วคิดในใจ “นายจาฉันจะเอานายคืนแน่” แล้วพลอยก็ตอบลูกค้าไป “ขอโทษด้วยน่ะค่ะผิดโต๊ะค่ะ” ลูกค้าตอบกลับไป “ไม่เป็นไรค่ะ เก็บเงินด้วยเลยค่ะ” พลอยมองไปที่นายจาพร้อมกับส่งสัญญาณให้มาที่โต๊ะหนึ่ง พลอยบอกจา “เก็บเงินและระวังตัวไว้ด้วยฉันเอานายคืนแน่” จาตอบพลอย “เมื่อไหร่ได้เลยยัยพลอย เราพร้อมเสมอ” พลอยเดินจากไปด้วยความโมโหมาก จาบอกราคาอาหารลูกค้าโต๊ะหนึ่ง “ห้าสิบบาทครับ”
จามองไปที่นาฬิกาแขวนที่ผนังร้านมันเป็นเวลาหกโมงครึ่ง จาคิดในใจ “ได้เวลายุ่งของวันแล้ว เบื่อจังเลยโว้ย ทำไมแม่ไม่จ้างคนเพิ่มอีกนะ มีแต่เรากับยัยพลอยสองคน แถมยัยพลอยยังไม่คล่องแคล่วว่องไวหรือว่าแข็งแรงเท่าเราอีก คิดมากไปทำไมไปทำงานต่อดีกว่า” แล้วจาก็เดินไปทำความสะอาดโต๊ะห้า ในขณะที่จากำลังทำความสะอาดอยู่นั้น จาได้มองไปเห็นที่โต๊ะหกที่มีครอบครัวพ่อแม่ลูกมากินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุข จาคิดถึงพ่อของเขาและวาดฝันไปว่า วันหนึ่งเขาจะพาแม่ของเขาและแฟนของเขาไปกินข้าวที่ภัตตาคารหรูหราพร้อมหน้ากัน แม่ของเขานั่งตรงกันข้ามเขาและแฟนของเขานั่งข้างๆเขา แฟนของเขาต้องผมยาวดำสรวยผิวขาวเนียนคิ้วบางเข้มจมูกโด่งเล็กน้อยปากเรียวเล็ก แล้วเสียงๆหนึ่งทำให้เขาตื่นจากฝัน “นายจาเก็บเงินโต๊ะหกด้วย” จามองไปที่มาของเสียงแล้วก็หยุดอยู่ตรงนั้น นานจนจาได้ยินเสียงจากเจ้าของเสียงนั้นอีกครั้ง “นายหูหนวกรึไงฉันบอกว่าเก็บเงินโต๊ะหก แล้วทำไมนายต้องมองฉันยังกับเห็นผีด้วย รีบไปเร็วนายจาลูกค้าเริ่มเข้ามาเยอะแล้ว” แล้วจาก็เดินไปเก็บเงินที่โต๊ะหก
จายังคงช็อกไม่หายกับภาพที่เขาได้เห็นในความฝันของเขา จาคิดในใจ “ทำไมแฟนเราในฝันคือยัยพลอย ไม่จริงมันต้องไม่จริงมันเป็นแค่ความฝัน ทำไมเราฝันเห็นยัยพลอยอะไรดลบันดานให้เราฝัน พระเจ้าทำให้เราฝันอย่างนั้นอย่างนี้หรือว่าจิตใต้สำนึกเราเป็นคนสร้างมันขึ้นมา ขอให้มันเป็นข้อที่หนึ่งดีกว่าเพราะว่าถ้าเป็นข้อที่สองมันก็เท่ากับว่าเราชอบยัยพลอย แต่เราไม่เคยมีความรู้อย่างนั้นกับยัยพลอยเลยนี่ หรือว่าความใกล้ชิดของคนเราสองคนทำให้เกิดความรักได้ อย่างเรากับยัยพลอยเจอกันเกือบทุกวัน แต่เราก็ไม่เคยคุยดีๆต่อกันเลยนี่ ช่างมันเถอะอะไรมันจะเกิดก็ให้มันเกิดพระเจ้าลิขิตชะตากรรมไว้แล้ว”
ทันใดจาก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากโต๊ะเจ็ด “แหมแค่จับนิดจับหน่อยไม่ได้หรือไงว่ะ มึงคิดว่ามึงเป็นใครสวยนักหรือไงว่ะ กูเป็นลูกค้านะโว้ย มึงต้องบริการและทำตามทุกอย่างที่ลูกค้าต้องการ” พลอยยืนหน้าตาเสียและทำท่าว่าจะร้องไห้เพราะเธอไม่เคยมีลูกค้าไม่ดีอย่างนี้มาก่อน พลอยทำอะไรไม่ถูกได้แต่ขอโทษลูกค้า แต่แล้วเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากข้างหลังพลอย “เราเป็นเจ้าของร้านมีเรื่องอะไรกันหรือครับ” ลูกค้าตอบกลับไป “มีอะไรมึงก็ลองถามมันดูซิ” จายังไม่ทันเอยปากถาม พลอยก็เอยขึ้นทันที “เขาว่าอาหารที่แม่นายทำเค็มเกินไป เขาไม่พอใจเขาอยากได้อาหารฟรีอีกจาน มันจะไม่เค็มได้ไงก็เขาเล่นใส่น้ำปลาไปเกือบครึ่งขวด แถมเขายังถือโอกาสมาจับก้นฉันอีกด้วย” หลังจากที่จาได้ฟังพลอยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังแล้วจาก็ได้หันไปพูดกับลูกค้าทันที “เองคิดว่าเองเป็นใครว่ะ ถึงได้มาวางอำนาจที่ร้านข้า นี่มันร้านข้านะโว้ย ข้าสามารถทำอะไรก็ได้มันไม่ผิดกฎหมาย ข้าสามารถแจ้งตำรวจจับเองข้อหาบุกรุกร้านข้า ถ้าเองอยากไปนอนกินข้าวต้มที่คุกก็ลองดู แต่ถ้าเองไม่อยากมีเรื่องก็จ่ายค่าอาหารมาพร้อมกับขอโทษเธอด้วย” ลูกค้าตอบไปอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้ากูไม่ยอมทำตามที่มึงต้องการมึงจะทำอะไรกูว่ะ”
จาไม่ตอบอะไรลูกค้าแต่กลับเดินขึ้นไปชั้นสองของร้าน พลอยเรียกจา “นายจา นายจะไปไหน” จาตอบกลับไป “เดี๋ยวเรามา” ลูกค้าพูดขึ้นอย่างยโส “นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็วางมาด แล้วไหนอาหารฟรีที่กูต้องการ เร็วๆด้วย กูหิวแล้ว” อรเอยถามพลอยในขณะที่พลอยมารออาหารฟรีที่ลูกค้าต้องการ “ไอ้จาไปไหนค่ะหนูพลอย” พลอยตอบอร “ขึ้นไปชั้นสองค่ะ ไม่รู้ขึ้นไปทำไมค่ะ” อรกล่าว “อย่าทำให้เรื่องเล็กมันเป็นเรื่องใหญ่เลยน่ะค่ะหนูพลอย เดี๋ยวป้าทำอาหารฟรีให้เขาแล้วมันก็จะได้จบเรื่องซะที” พลอยตอบด้วยเสียงอ่อยๆ “หนูก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ หนูไม่อยากมีเรื่องเลย แต่ไม่รู้เขาขึ้นไปข้างบนทำไมนะค่ะ” อรตอบพลอย “ช่างมันเถอะ หนูพลอยกลับไปทำงานตามปกติเถอะนะค่ะ เดียวป้าจะทำอาหารฟรีให้เขาเอง” แล้วอรก็กลับไปทำอาหารส่วนพลอยก็กลับไปทำงานตามปกติ
จากลับลงมาข้างล่างพร้อมเดินไปที่โต๊ะเจ็ดทันที “เองจะทำตามที่ข้าต้องการไหมว่ะ” ไม่ทันที่ลูกค้าจะได้ตอบ เขาก็ถูกจาชกล้มลงไปนอนกลับพื้น พร้อมกับโดนจาใช้ปืนจ่อไปที่หลังของเขา แล้วจาก็ถามลูกค้าอีกครั้ง “เองจะทำตามที่ข้าต้องการไหมว่ะ” ลูกค้าตอบด้วยเสียงสั่นๆ “ยอมแล้วครับพี่จะให้ผมทำอะไรได้หมดทุกอย่างเลยครับพี่” พลอยวิ่งเข้ามาดูทันที จาเรียกพลอย “พลอยมายืนตรงนี้ เองกราบลงไปที่เท้าของเธอ พร้อมกับขอโทษเธอ” ลูกค้ากราบลงไปที่เท้าของพลอยพร้อมกับขอโทษเธอ จาบอกลูกค้า “ดีลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าร้านไปขอโทษแม่ข้าพร้อมกับจ่ายเงินค่าอาหารสองเท่า” ลูกค้าเดินไปขอโทษเจ้าของร้านพร้อมกับจ่ายค่าอาหารหนึ่งร้อยบาท แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว จาตะโกนออกไป “แล้วอย่ามาเหยียบร้านนี้อีกนะโว้ย”
จาหันกลับไปบอกทุกคนที่มองมาที่เขา “ทุกคนครับกลับไปกินอาหารต่อได้แล้วครับ เรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ” ทุกคนเดินกลับไปกินอาหารต่อตามปกติ ลูกค้าชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาหาจาพร้อมกับถามจา “ไอ้จาเองเอาปืนมาจาไหนว่ะ” จาตอบไป “ผมซื้อมาจากร้านๆหนึ่งตอนงานวัดน่ะครับลุงมา” ลุงมาพูด “ไหนขอข้าดูหน่อยซิว่ะ” จายื่นปืนให้ลุงมาดู ลุงมารับมาแล้วก็เอยขึ้น “นี่มันปืนอัดลมที่เขาขายกันตามงานวัดนี่ แต่มันเหมือนจริงๆเลยว่ะ ตอนแรกข้ายังนึกว่ามันเป็นของจริงเลย ข้านี่ตกใจแทบแย่กลัวว่าเองจะทำปืนลั้น” จาบอกลุงมา “ถ้าลุงมาอยากได้ผมให้ลุงมา” ลุงมาตอบจา “ไม่หรอกว่ะข้าแก่แล้วสำหรับเรื่องต่อยตีหรือปืนผาหน้าไม้นี่”
ทันใดนั้นพลอยก็เดินเข้ามาหาจาพร้อยเอยขึ้นว่า “ฉันขอบใจนายมากน่ะนายจา ฉันไม่อยากทำให้เรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่ยังไงฉันก็ขอขอบใจนายอีกครั้ง” จาตอบพลอย “ไม่เป็นไร แค่เราไม่อยากให้มันเกิดคดีข่มขืนขึ้นในร้านของเรา เราไม่อยากต้องไปโรงพักเพื่อเป็นพยาน แต่ถ้าเรื่องในคืนนี้เกิดกับเธอนอกร้านของเรา เราจะไม่ทำอะไรเลยล่ะ” แล้วจาก็เดินจากไปเพื่อทำความสะอาดสิ่งที่เขาได้ทำไว้ พลอยตะโกนออกไป “นายจาบ้า คนผีทะเล” พลอยมองดูจาเก็บกวาดข้าวของเก็บโต๊ะที่เขาทำรกไว้และนึกในใจ “ถึงเขาจะเป็นคนเจ้าชู้ ขี้เกียจ และท่าทีกวนโอ้ย แต่เขาก็เป็นคนดี พอควรเลยนะ” แล้วพลอยก็เดินไปเข้าห้องน้ำ
ป้าอรกล่าวขึ้นเมื่อเจอชายวัยกลางคนคนหนึ่ง “คุณพลมาแล้วรึค่ะ ต้องขอขอบคุณมากน่ะคะที่ยอมให้หนูพลอยมาช่วยงานที่ร้านของดิฉัน ถ้าไม่ได้หนูพลอยมาช่วย ดิฉันและไอ้จาคงแย่แน่ๆเลย เดี๋ยวดิฉันให้ไอ้จาเรียกหนูพลอยให้น่ะค่ะ ไอ้จาเรียกหนูพลอยหน่อย คุณพ่อเขามารับแล้ว” พลตอบอร “เรื่องที่ยัยพลอยมาช่วยงานที่ร้านคุณอร คุณอรไม่ต้องคิดมากน่ะครับ ผมยินดีและเต็มใจ และผมก็คิดว่ายัยพลอยก็ยินดีเช่นกัน ผมคิดว่ามันทำให้ยัยพลอยได้เรียนรู้ชีวิตการทำงานก่อนที่เธอจะได้เจอกับมันในอีกไม่กี่ปีข้างหน้านี้ มันเป็นเรื่องดีสำหรับเธอด้วยซ้ำไปครับ”
จาเดินออกมาพร้อมกับยกมือไหว้พล “สวัสดีครับคุณลุงพล พลอยบอกว่าอีกห้านาที่เดี๋ยวเธอออกมาครับ คุณลุงพลมานั่งรอข้างในก่อนได้น่ะครับ” จาเดินนำพลไปที่โต๊ะพร้อมกับไปหยิบน้ำมาให้พลดื่ม พลเอยขึ้น “เป็นไงจายุ่งไหมวันนี้ แล้วยัยพลอยมาช่วยงานรึว่ามาสร้างปัญญาให้เราล่ะ” จาตอบพล “พลอยช่วยงานร้านได้มากเลยครับ เธอเก่งและขยันมากเลยครับ ผมต้องขอขอบคุณ คุณลุงพลอีกครั้งน่ะครับที่ได้ให้เธอมาช่วยงานที่ร้าน” พลเอยขึ้นอีกครั้ง “แล้วเรื่องเรียนไปถึงไหนแล้วล่ะจา” จาตอบพล “อีกปีจบครับ ผมยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรหลังเรียนจบ เดี๋ยวนี้งานก็หายากด้วยซิครับ” พลตอยไปว่า “ไม่เห็นต้องคิดยาก จาก็ทำกิจการร้านนี้ต่อจากแม่เราซิ”
ไม่ทันที่จาจะได้พูดอะไรอีก พลอยก็เดินออกมาพร้อมกับกระโดดเข้าไปกอดพล “พ่อค่ะทำไมมาช้าจังค่ะ” พลตอบอย่างรู้ทันพลอย “พ่อก็มาตามปกติ อย่ามาพูดเลยยัยตัวดี ไปลาป้าอรแล้วเรากลับบ้านกัน แม่เรารอทานข้าวอยู่ที่บ้านแล้ว” พลอยเดินไปหาป้าอรที่หน้าร้าน พลอยกล่าวลาอร “ป้าอรค่ะหนูไปก่อนน่ะค่ะ” พร้อมกับไหว้อร อรรับไหว้พร้อมกับเอาเงินยื่นให้พลอย อรกล่าว “เอาไว้กินขนมน่ะหนูพลอย” พลอยและพลพูดขึ้นพร้อมกัน “ไม่เป็นไรหรอกครับ ค่ะ” อรกล่าวอย่างเกรงใจ “ไม่ได้นะค่ะหนูพลอยทำงานหนักมากเลยวันนี้” พลพูดอย่างจริงจัง “เก็บไว้เถอะครับ ถ้าไม่เก็บไว้ ผมจะไม่ให้ยัยพลอยมาทำงานที่ร้านอีกน่ะครับ” พลอยพูดเสริมทันที่ “และหนูก็จะไม่มาอีกด้วย ถ้าป้าอรไม่เก็บไว้” อรเก็บเงินใส่กระเป๋าพร้อมกับเอยขอบคุณพลและพลอย
พลและพลอยเดินไปขึ้นรถยนต์สี่ประตูฮอนด้าแอคคอดสีขาว แล้วรถยนต์คันนั้นก็แล่นออกไป จามองตามจนรถยนต์คันนั้นลับสายตาไป จา “แม่ครับเก็บร้านแล้วเราไปกินข้าวเย็นกันครับ เดี๋ยววันนี้ผมทำอาหารเอง แม่ทำมาทั้งวันแล้วพักเถอะนะครับ แม่อยากกินอะไรสั่งมาเลยครับ” แล้วจาและอรก็เดินเข้าไปเก็บร้าน



โดย : pj
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 18 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 5 : 6 ]

อ่านมาสามเรื่องแล้ว สนุกมากๆเลยคะ



โดย : หมื่นปีแสง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 17 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 15 : 53 ]

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook