บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : เพื่อรัก


เวลาค่ำมืดดึกดื่น ณ กระท่อมหลังเก่าๆเล็กๆและดูโทรมมากๆกลางนาแห่งหนึ่ง
เด็กหญิงตัวเล็กๆอายุประมาณสิบขวบหน้าตาดูซีดเซียว เธอใส่เสื้อผ้าที่ดูเก่ามากๆ เธอกำลังอาเจียนใส่กระโถนสีขาวเก่าๆใบหนึ่ง “ลูก ลูกเป็นอะไรไปลูก ทำไมลูกอาเจียนมาเป็นเลือดอย่างนี้” ผู้ที่เป็นแม่ของเด็กหญิงคนนั้นตะโกนขึ้น พร้อมกับรีบวิ่งตรงเข้าไปหาผู้ที่เป็นลูก ผู้ที่เป็นแม่ตรงเข้าไปลูบหลังลูกจนลูกหายอาเจียน และคอยประคองตัวลูกลงนอนบนเสื่อผืนเก่าๆที่ขาดเป็นบางที่ พร้อมกับเอาหมอนใบเล็กๆใบหนึ่งหนุนหัวของลูก
ผู้ที่เป็นแม่กล่าวกับลูก “ไม่ได้แล้วน่ะลูก มันเริ่มจะหนักมากขึ้นกว่าเดิมแล้วน่ะ ครั้งนี้ไม่ได้แล้วน่ะลูก ยังไงแม่ก็ต้องไปตามพ่อหมอในหมู่บ้านมารักษาลูกให้ได้” ผู้ที่เป็นลูกตอบแม่ด้วยน้ำเสียงที่เบามาก “หนูไม่เป็นไรมากหรอกแม่ แม่ไม่ต้องไปตามพ่อหมอหรอกน่ะ เดี้ยวพรุ่งนี้หนูก็หายแล้ว” แม่รีบตอบลูกไปทันที “แต่ครั้งนี้มันไม่ไหวแล้วน่ะลูก ลูกอาเจียนมาเป็นเลือดแบบนี้ แม่จะไม่ยอมเสียลูกไปอีกคนหรอกน่ะ แม่เหลือแค่ลูกคนเดียวแล้วน่ะ”
ลูกตอบแม่อีกครั้งด้วยเสียงที่แผ่วเบา “แล้วแม่จะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่ารักษาให้กับพ่อหมอ แค่ข้าวแม่ยังไม่ได้กินทุกมื้อเลย แม่ไม่ต้องห่วงหนูหรอกน่ะ หนูให้สัญญาว่าหนูจะไม่ทิ้งแม่ไปไหนเด็ดขาด หนูจะอยู่กับแม่อย่างนี้ตลอดไป” แม่กล่าวอีกครั้ง “แม่ยอมเสียทุกอย่าง แต่แม่จะไม่ยอมเสียลูกไป เหมือนกับแม่เสียพ่อของลูกไป ต่อให้แม่ต้องขายกระท่อมหลังนี้ หรือว่าที่นาผืนสุดท้ายของเรา หรือแม้แต่ชีวิตของแม่ แม่ก็จะยอม ลูกไม่ต้องมาห้ามแม่หรอก ยังไงคืนนี้แม่ต้องไปตามพ่อหมอมารักษาลูกให้ได้ ก่อนที่มันจะสายเกินไป”
แล้วผู้ที่เป็นแม่ก็เดินไปหยิบผ้าห่มบางๆและเก่าๆมาคลุมตัวผู้ที่เป็นลูก พร้อมกับเอ่ยขึ้น “แม่จะรีบไปรีบกลับน่ะลูก ลูกอย่าเป็นอะไรน่ะ ลูกต้องรอแม่กลับมาน่ะ” ทันใดนั้นผู้ที่เป็นลูกก็พยายามที่จะฉุดรั้งแม่ไว้ แต่ไม่เป็นผลเพราะว่าเรี่ยวแรงของเธอในตอนนี้ไม่มีเลย ผู้ที่เป็นลูกพยายามที่จะร้องตะโกนเรียก “แม่” แต่ไม่มีเสียงใดๆออกมาจากลำคอของเธอเลย แล้วผู้ที่เป็นแม่ก็รีบวิ่งออกไปจากกระท่อม
ผู้ที่เป็นแม่วิ่งไปยังทุ่งนาเพื่อตรงเข้าไปในหมู่บ้านด้วยเท้าเปล่าพร้อมกับไฟฉาย ระยะทางระหว่างกระท่อมของเธอและบ้านของพ่อหมอไกลพอสมควร เธอวิ่งตามคูนาไปด้วยความรีบร้อน เธอลื่นล้มตกข้างคูนา หัวเขาและขาของเธอฟกช้ำเลือดออกไปหมด แต่ถือก็พยายามลืมความเจ็บปวดและคิดถึงแต่ลูกของเธอ เธอพยายามลุกขึ้นยืนแล้วออกวิ่งไปตามคูนาอีกครั้ง
ผู้ที่เป็นแม่วิ่งไปเรื่อยโดยที่ในใจคิดแต่เรื่องลูก และขอให้คุณพระช่วยลูกของเธอ ขอให้ลูกของเธอไม่เป็นอะไรไปก่อนที่เธอจะกลับ ทันใดนั้นเท้าของเธอก็เหยียบลงไปยังสิ่งหนึ่งที่แหลมคม เธอล้มลงไปนั่งทันที เพราะสิ่งนั้นมันทำให้เธอเจ็บปวดมาก เธอร้องครวญคราญอย่างดัง เธอส่องไฟฉายไปดูที่เท้าของเธอ เธอเห็นหนามมากมายปักอยู่ที่ฝ่าเท้าของเธอ
เธอพยายามดึงหนามออกที่ละอัน แต่มันมากเหลือเกิน ทันใดนั้นเธอก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่า เธอไม่มีเวลามากพอที่จะมานั่งดึงหนามออกจากฝ่าเท้าของเธอให้หมด เพราะว่าเวลาที่ลูกของเธอจะมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้มันเหลือน้อยมากแล้ว เธอพยายามลุกขึ้นยืนด้วยฝ่าเท้าที่เต็มไปด้วยหนาม เธอกัดฟันฝืนขึ้นยืนด้วยความเจ็บปวด เธอเริ่มก้าวขาเดินไปที่ละก้าวอย่างช้าๆ
เธอพยายามเดินให้เร็วขึ้นด้วยขาที่มีรอยฟกช้ำและบาดแผลเต็มไปหมด และฝ่าเท้าที่เต็มไปด้วยหนามมากมาย เธอคิดถึงหน้าลูกของเธอ และคิดถึงเวลาที่เธอมีความสุขกับลูกของเธอ น้ำตาของเธอไหลออกมาโดยที่เธอไม่สามารถควบคุมมันได้ เธอเดินเร็วขึ้น เร็วขึ้น และออกวิ่งอีกครั้ง เธอวิ่งเหมือนกับคนที่มีขาและเท้าปกติ เธอวิ่งเร็วกว่าช่วงแรกที่เธอออกวิ่งด้วยซ้ำไป
เธอวิ่งไปถึงบ้านของพ่อหมอซึ่งไม่มีไฟแม้แต่ดวงเดียวเปิดอยู่เลย เธอร้องตะโกนเรียกพ่อหมอ แต่ก็ไม่มีใครตอบรับใดๆ เธอเดินไปที่ประตูหน้าบ้านของพ่อหมอแล้วก็ทุบไปที่ประตูอย่างแรง พร้อมกับตะโกนขึ้น “ได้โปรดเถอะพ่อหมอ ลูกของดิฉันไม่สบายมากๆ” เธอนั่งลงร้องไห้อย่างดังอยู่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพ่อหมอก็ลงมาเปิดประตูพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่รำคาญ “มีอะไรหรือยายแพง” ผู้ที่เป็นแม่ตอบ “ได้โปรดเถอะพ่อหมอ ช่วยลูกของดิฉันด้วย ลูกดิฉันไม่สบายอย่างมาก เธอกำลังจะตาย”
เธอกราบลงไปที่เท้าของพ่อหมอ พ่อหมอดีดเท้าหนีพร้อมกับเดินถอยห่างออกไปและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูถูกเหยียดหยาม “แล้วยายแพงมีค่ารักษาโรคแล้วหรือ” ผู้ที่เป็นแม่รีบตอบไปทันที “ที่นาของดิฉัน ถ้าพ่อหมอต้องการ ดิฉันจะจ่ายให้เป็นค่ารักษาโรค ขอให้เพียงพ่อหมอช่วยชีวิตลูกของดิฉัน ดิฉันสัญญา ได้โปรด
พ่อหมอตอบ “ก็ได้ นี่พ่อหมอเห็นแค่เพียงว่าได้ช่วยชีวิตเด็กตาดำๆน่ะ” แล้วพ่อหมอก็รีบเดินไปหยิบอุปกรณ์และยารักษาโรค พ่อหมอเดินกลับมาเห็นผู้ที่เป็นแม่ดึงหนามออกจากฝ่าเท้าเธออยู่ แล้วพ่อหมอก็เอ่ยขึ้น “นี่ยายแพง ขาและเท้าของยายแพงไปโดนอะไรมา มาๆ เดี๋ยวพ่อหมอจะรักษาให้” แล้วผู้ที่เป็นแม่ก็รีบตอบ “ไม่เป็นไรพ่อหมอ ดิฉันไม่เป็นอะไรมาก ลูกของดิฉันเป็นหนักกว่า รีบไปกันเถอะพ่อหมอก่อนมันจะสาย”
แล้วพ่อหมอก็วิ่งตามเธอไปยังกระท่อมของเธอ พวกเขาวิ่งไปได้ครึ่งทางเธอก็ล้มลง เพราะว่าขาที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลมันไม่มีเรี่ยวแรงเลย พ่อหมอเห็นเธอล้มลงเลยพูดขึ้น “ตกลงจะไปรักษาลูกไหม ยายแพง” เธอรีบตอบ “ไปค่ะ ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” เธอพยายามคิดถึงหน้าลูกของเธอ แล้วเธอก็กัดฟันลุกขึ้นวิ่งอีกครั้ง
ผู้ที่เป็นแม่กับพ่อหมอมาถึงที่กระท่อม พวกเขาเห็นนอนลูกของเธอนอนหลับอยู่ ผู้ที่เป็นแม่รีบเข้าไปดูลูกตัวเอง พร้อมกับเรียกลูกของเธอแต่ไม่มีเสียงตอบใดๆจากลูกของเธอ เธอเขย่าตัวลูกของเธอแต่ก็ไม่มีเสียงใดๆจากลูกของเธอดังขึ้น เธอเรียกพ่อหมอมาดู พ่อหมอเดินเข้ามาตรวจดู พร้อมกับบอกเธอด้วยน้ำเสียงธรรมดา “ลูกยายแพงตายแล้ว”
ผู้ที่เป็นแม่โห่ร้องไห้ออกมาพร้อมกับรีบเข้าไปโอบกอดร่างลูกของเธอ เธอตะโกนขึ้น “ไม่น่ะลูก ลูกต้องไม่ตาย แม่ไม่เหลือใครอีกแล้ว แล้วแม่จะอยู่กับใคร อย่าทิ้งแม่ไปซิลูก แม่ผิดไปเองลูกที่แม่ไม่ได้ไปตามพ่อหมอมารักษาลูกให้เร็วกว่านี้” เธอกอดร่างลูกของเธออย่างแน่น และร้องไห้จนไม่มีน้ำตาใดๆไหลออกมาอีก





โดย : pj
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 4 : 58 ]

น้ำใจแม่เป็นเช่นนั้น
ต่อให้ตนกระเสือกกระสนจนเจียนตาย
ลูกของตนย่อมสำคัญยิ่งกว่าชีวิตตน

โดย : ทิกิ
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 9 : 43 ]

ร้องให้เลยนะเนี้ย
เหมือนได้ดูละครเรื่อง วัลลีลูกกตัญญูเลย

โดย : จอมยุทธหญิงบ้านมีดบิน
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 19 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 21 : 21 ]

both of you. thank you for spending your time reading my story. it is really sad, right? i want it to be like that. i want to show love from mother which is the most powerful love in this world. wow, i can't believe that i make จอมยุทธหญิงบ้านมีดบิน cry. so both of you live with your mom? do you miss your mom when you read this story? i don't live with my mom and i haven't seen her for six month. i live very far away from her. i hope you enjoy the story. thank you again both of you. take care.

โดย : pj
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 20 ก.พ. ปี 2005 [ เวลา 4 : 44 ]

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook