บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : บอกเธอหรือยังนะ(รักเธอจ้ะ)ตอน2


บอกเธอหรือยังนะ(รักเธอจ้ะ)ตอน2
คนที่เกิดราศีกันย์เป็นคนที่จู้จี้จุกจิกกับเรื่องเล็กๆน้อยๆที่จริงเป็นแค่ความเคยชินเท่านั้นเอง
คืนที่เขาย้ายมาอยู่บ้านฉัน เขาไม่ได้เดินออกมาจากประตูห้องนั้นเลยแม้แต่ก้าวเดียว ฉันเลยไม่เห็นเขาและไม่รู้ว่าเขาน่าตาเป็นยังไง
จำได้ว่าครั้งแรกที่เห็นหน้าเขา ก็หลังวันเกิดฉันไปแล้วสามวันโน่นแน่ะ
“นี่ ซินฮุ่ย! หลินเขาอายุเท่ากับลูกเลยนะ! แล้วเขาก็น่ารักมากๆด้วย!” แม่กำลังทักเสื้อสเวตเตอร์อยู่ “เขาอยุ่ตัวคนเดียว ต้องทำงานไปเรียนไป เช้าไปทำงานพิเศษที่ปั๊มน้ำมัน กลางคืนต้องไปเรียนภาคค่ำอีก ลูกต้องดูตัวอย่างเขาให้มากๆนะ!”
“ดูอย่างเขา แม่…นี่แม่ตัวร้อนป่าวค่ะ” พูดจบฉันก็ยื่นมาไปแตะหน้าผากของแม่อีกด้วย “เขาน่ารักตรงไหนค่ะ พูดจาไม่มีมารยาทเลย”
“นั่นเป็นเพราะลูกแข็งกร้าวเกินไปน่ะสิ ลองหัดควบคุมอารมณ์ตัวเองดูบ้าง!” แม่พูด
“หนูหรอค่ะแข็งกร้าว ไม่จริงหรอก! ความอ่อนโยนของหนูนะ เป็นที่กล่าวขานในรร.สตรีจงซานนะคะว่า…”
“..ว่าแย่ที่สุด” แม่พูดขัดไม่พอ ยังจะช่วยต่อคำพูดของฉันเสร็จสรรพอีกด้วย
“ไหนลองนับดูสิว่า ปีหนึ่งน้องชายลูกพูดกับลูกสักกี่ประโยคกันเชียว” แม่เริ่มให้โอวาทอีกแล้ว
“ก็เขายังเด็กมาก แถมยังเกกมะเรกเกเร แล้วความคิดความอ่านเขาก็ยังไร้เดียงสา คงไม่รู้จะพูดอะไรกับหนูอยู่แล้วค่ะ!” ฉันค้านสุดๆ
“อย่างนั้นหรอ งั้นทำไมน้องกับลูกสาวคนโตของน้าถึงเข้ากันได้ดีขนาดนั้นล่ะ” แม่หลิ่วตามองฉัน
“ก็เพราะพี่เขาทนน้องชายของหนูได้ไงค่ะ! พี่เขาใจเย็นจะตายไป!” ฉันเด็ดองุ่นไส่ปาก
“นั่นไม่เรียกว่าใจเย็นหรอกนะ! เขาเรียกว่าอ่อนโยนต่างหาก!” แม่เหลือบตามองฉันอีกแล้ว
“ที่พ่อกับแม่ตัดสิ้นใจเปลี่ยนชื่อลูก เพราะหวังว่าลูกจะนิสัยน่ารักเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน และเพียบพร้อมด้วยคุณธรรมเหมือนชื่อบ้าง” แม่พูดจบก็วางสเวตเตอร์ลง
“แต่ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้เลย!” แม่ส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง
“ชื่อเดิมของหนูก็ดีอยู่แล้วนี่นา แม่แหละอยากเปลี่ยนเอง หนูไม่ได้ขอสักหน่อย” ฉันกินองุ่นต่อ คราวนี้มีเสียงคนเปิดประตู ตาคนเฮงซวยนั้นกลับมาแล้ว
“ผมกลับมาแล้วครับคุณป้า!”เขาพูดพลางปิดประตู ฉันเห็นบนกระเป๋าของเขาเขียนว่า “โรงเรียนอาชีวะไคหนาน”
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขา
“โอ้โห! มีองุ่นด้วย! ใครซื้อมาฮะ” น้องชายฉันเดินลงมาจากชั้นบน พอเห็นพวงองุ่นที่วงอยู่ตรงหน้าฉันก็ร้องดีใจ
“พี่เอง อยากกินก็จ่ายเงินมา!” นิ้วฉันชี้ไปที่พวงองุ่น แต่สายตาฉันกลับไปมองเขา—หลินฮั่นชง
ฉันยอมรับว่า ถ้าอาศัยแค่พูดคุยอย่างเดียวอย่างเดียวโดยไม่เห็นหน้าเองฝ่าย ความประทับใจที่ฉันมีต่อเขาคงติดลบเท่านั้น และตอนนี้ฉันยิ่งยอมรับว่าความประทัยใจที่มีต่อเขาได้เปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว
เขานั่งแก้เชือกผูกรองเท้าที่เก้าอี้ข้างประตูบ้านช้าๆ แล้ว พับเชือกรองเท้าไว้อย่างเรียบร้อยขนาดนั้น
จากนั้นเขาหยิบซองทิชชูออกมาจากกระเป๋าเป้ ดึงออกมา1แผ่นแล้วเช็ดๆถูๆขอบรองเท้า ก่อนจะเช็ดด้านบนรองเท้า ดูแล้วรองเท้าคู่นั้นก็เป็นเงาสวยดี
จากนั้นเขาก็เอาเชือกรองเท้าที่พับไว้ใส่เข้าไปในรองเท้า แล้วเป่าลมหายใจรดรองเท้าคู่นั้นก่อนจะวางไว้ใน…ตู้เก็บรองเท้าที่ฉันเพิ่งรู้ว่าซื้อมาใหม่
สิ่งที่ฉันเห็นต่อไปยังพิสดารขึ้นอีก!
เขากลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิม ค่อยๆถอดถุงเท้าออกมาอย่างใจเย็น ถุงเท้าสีขาวไม่มีลายใดๆ หรือเป็นสีขาวล้วนนั่นแหละ และฉันก็ไม่เห็นจุดสกปรกแม้แต่จุดเดียว
เขาหยิบถุงเท้าขึ้นมา 1 ข้างก่อน แล้วค่อยๆยืดมัน จากนั้นก็เริ่มดึงเส้นด้ายที่ติดอยู่ออกอย่างพิถีพิถัน ฟังดูไม่น่าเชื่อใช่ไหมล่ะ
แต่เขาค่อยๆดึงจนเหมือนกับว่ามันเป็นถุงเท้าที่พึ่งซื้อมาใหม่จริงๆ และถุงเท้าคู่นั้นดูรู้เห็นเป็นใจกับเขามาก เรียบเหมือนพึ่งโกนหนวดมาอย่างไรอย่างนั้น
จากนั้นเขาก็หยิบถุงเท้าอีกข้างหนึ่ง และทำแบบเดียวกัน ฉันมองตาค้างพูดอะไรไม่ออก
เขาถือถุงเท้าทั้งสองข้างที่ได้จัดการเรียบร้อยแล้ว และหันเดินขึ้นบันไดไป
มุมมองที่ฉันมองเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนทำอะไรหยุมหยิมอย่างนี้มาก่อน!
แต่มุมมองที่เปลี่ยนก็ไม่ดีขึ้นสักเท่าไรหรอก เพราะเขายังทำตัวน่ารำคาญเหมือนเดิม!
“อาชง! มากินองุ่นสิจ๊ะ!” แม่ฉันพูดกับเขา
“ไม่ล่ะครับ! ขอบคุณครับ! ผมไม่ชอบกินองุ่น!” น้ำเสียงเขาเหมือนสามวันก่อนไม่มีผิด
แล้วเขาก็เดินขึ้นบันได้ไป ขณะเดียวกัน สายตาของเราทั้งคู่ก็ประสานกัน สายตานั้นราวกับ…
ราวกับ..ราวกับบอกฉันว่า “ขอบใจนะ! แต่ผมไม่ชอบให้ใครมาบังคับให้ทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำ!”
“พี่ พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ” น้องชายฉันโบกมือไปมาหน้าฉัน
“จ้าวเจียเหว่ย นายไม่พูดก็ไม่มีใครว่านายเป็นใบ้หรอกนะ” ฉันจ้องหน้าน้องชาย
“เป็นผู้หญิงต้องอ่อนโยน เพิ่งพูดหยกๆลูกลืมไปแล้วหรือ!” แม่เหลือบมองฉันอีกแล้ว
“แม่ฮะ ถ้าพี่เขียนคำว่า อ่อนโยนเป็น พรุ่งนี้พระอาทิตย์คงไม่ขึ้นแล้วล่ะฮะ!” เจียเหว่ยพูด
“จ้างเจียเหว่ย นายคัยตรงไหนป่าว” ฉันเด็ดองุ่นมาหนึ่งลูกมองค้อนไปที่น้องชาย
“ลูกผู้ชายที่ดีไม่ควรมีเรื่องกับผู้หญิง ผมไปนอนก่อนนะ!” น้องชายของฉันเด็ดองุ่นกิน แล้วเดินขึ้นบันได
“หนูจะเข้านอนเหมือนกัน!” ฉันยืนบิดขี้เกียด
“ซินฮุ่ย! เอาองุ่นไปให้หลินกินหน่อยสิ!” แม่พูด
“เมื่อกี้เขาพึ่งบอกไม่ใช่หรือค่ะว่าไม่ชอบกิน แล้วจะเอาไปให้เขาทำไมล่ะค่ะ”
“หลินเขาขี้เกรงใจน่ะ! รีบเอาขึ้นไปเหอะ!” แม่เด็ดองุ่นไปลูกหนึ่ง
“แม่ไม่รู้หรอค่ะว่าครั้งก่อนที่หนูเอาเค้กไปให้ เขาเสียมารยาทขนาดไหน” ฉันกระทืบเท้าหนึ่งที
“นั่นไม่ได้เรียกว่าเสียมารยาท! เขาเรียกว่าเกรงใจ! รีบเอาขึ้นไปเร็ว!”
ฉันถือองุ่น “ที่ฉันซื้อมา” อย่างไม่เต็มใจนัก ฝืนใจเดินขึ้นไปชั้นสี่
“นี่! คุณหลินค่ะ! แม่ใช้ดิฉันเอาองุ่นมาให้คุณแน่ะค่ะ!” แม้แต่ประตูก็ไม่มีค่าควรแก่การให้ฉันเคาะ
“ไม่ล่ะ! ขอบใจนะ! ผมไม่ชอบกินองุ่น!” ตาบ้านี่ยังไม่ยอมเปิดประตูอีกตามเคย
“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องพูดอย่างนี้! องุ่นนี้ฉันเป็นคนซื้อมาเองแหละ! ฉันก็ไม่อยากให้นายกินนักหรอก!” พูดจบ ฉันก็เดินถือองุ่นไปชั้นล่าง
“อ๋อ ขอบใจนะ! พอดีผมไม่ชอบกินของคนอื่นซื้อมาเหมือนกัน!” เขาใช้น้ำเสียงยียวนกวนประสาทนั่นอีกแล้ว
“ขี้เกียดเถียงกับนายแล้ว! ไปนอนดีกว่า!” ฉันพูดไปลงบันไดไป
“อืม! ขอบใจนะ! ผมไม่ชอบให้ใครมากวนเวลาอ่านหนังสือ!”
เสียงเขาดังออกจากห้องอีกครั้ง น้ำเสียงยังกวนโมโหอยู่ดี
ฉันขอสาบาน ถ้าชีวิตนี้ฉัน—จ้าวซินฮุ่ย—ต้องเอาของกินมาให้หลินฮั่นชงอีกละก็ ขอให้หลินฮั่นชงท้องเสียเป็นริดสีดวง!
“ขอให้ท้องเสีย! ขอให้ท้องเสีย! ขอให้ท้องเสีย!” ฉันถือองุ่นกลับไปห้องตนเอง ปากก็บ่นตลอดเวลา
“ขอให้ท้องเสีย! ขอให้ท้องเสีย! ขอให้ท้องเสีย!”
โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ จะมีมากอีกนะ


โดย : แป้ง
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 7 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 11 : 0 ]

คนแรกเลย~~~~ พยายามต่อนะ หนุกดี

โดย : oishi
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 7 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 11 : 53 ]

อร่อยดี

โดย : เอิร์ธ
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 7 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 17 : 37 ]

ก็หลังจากที่พี่อู๋ได้อ่าน บอกเธอหรือยังนะ(รักเธอจ้ะ)ตอน2 ไปนะ พี่มีความคิดเห็นว่า น้องเเป้งมีการเขียนดึงดูดผู้อ่าน หรือ ความน่าสนใจได้ดี ใช้ได้เลยล่ะ เพราะทำให้ผู้อ่านเกิดจินตนาการเเล้วยังคล้อยตามอีกด้วย เเต่ทว่าการที่น้องเเป้งมุ่งเน้นไปที่ความสนใจในการอ่าน ทำให้พี่รู้สึกว่ามันขาดอะไรไปบางอย่างนั่นก็คือ การที่ทำให้ผู้อ่านหลังจากที่มีความสนใจที่จะอ่านเรื่องนี้เเล้วนั่นอ่า เกิดอารมณ์ร่วม มันจะทำให้เรื่องๆนี้มีความสนุกเพิ่มมากขึ้นหลายเท่าเชียวล่ะน้องเอ๋ย เเล้วพี่ก็เชื่อว่าท่าน้องเเป้งมีความทุ่มเทเเรงใจเเบบนี้ต่อไปใน วันข้างหน้าน้องเเป้งจะเป็นนักเขียนที่ดีคนหนึ่งได้อย่างเเน่นอนฮะ บ๊ะบายวันนี้พี่ก็เหนื่อยมามาก เพลียมากเลยไปช็อบปิ๊งกับเเม่ที่ประตูน้ำ อิอิ ฝันดีละกันน๊า บ๊ะบายจ้า

โดย : อู๋
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 8 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 1 : 59 ]

เห็น ครั้งแรกไม่กล้าอ่านน่ะมันดูเยอะ พอลองอ่านสามารถนึกภาพตามได้ไม่ยาก สนุกดี เป็นเรื่องคนจีน เหรอคับ ฟังชื่อมันมาทางนั้น น่ะ
จะรออ่านน่ะครับ รีบๆพิมพ์น่ะ .


โดย : บรูซลี
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 8 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 2 : 8 ]

ตายแล้วก็เป็นผีเฝ้าหลุม
ช่างกลุ้มใจนักมนุษย์เรา
ชั่วดีรักดีเขาก็ยากที่จะเดา
รักมัวเมารักเข้ากองฟอน.

มาขายโลงศพจ้า ซื้อ 1 โลง แถม 2 โลง

โดย : สัปปาเหร่อดิ๊งด๊อง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 8 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 10 : 30 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook