บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

ชุมนุมจอมยุทธ
แลกเปลี่ยนมุมมอง สร้างสรรค์สังคม เปิดโลกทัศน์ จัดระบบความคิด สื่อสารกับชาวโลก

แวดวงจอมยุทธ ตำนานจอมยุทธฯ

ชุมนุมจอมยุทธ (4)
ไปหน้า >> 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14

หัวข้อ : บอกเธอหรือยังนะ(รักเธอจ้ะ)ตอน3


บอกเธอหรือยังนะ(รักเธอจ้ะ)ตอน3
ที่ร้ายที่สุดก็คือหัวใจของผู้หญิงนั่นแหละ

แม้เขาจะอยู่บ้านเดียวกับฉัน แต่จะเจอหน้าเขาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ
จำได้ว่าหลังจากเหตุการณ์องุ่น ผ่านไปประมาณ 2 อาทิตย์กว่าๆ ฉันถึงได้เจอเขาเป็นครั้งที่สอง
วันนั้นฉันพึ่งกลับถึงบ้านหลังจากเรียนพิเศษเสร็จ พอเข้าบ้านก็นึกได้ว่าแม่ตามพ่อไปทำงานที่ฮ่องกง ฉันจึงต้องทำอาหารเย็นสำหรับตัวเอง แต่โชคร้าย เงินค่าอาหารที่แม่ให้มาอยู่ที่น้องชาย มิหนำซ้ำขาของเจียเหว่ยที่ไม่ถูกตัดทิ้งแต่เด็ก เดี๋ยวเดียวก็ไม่รู้หายไปไหนแล้ว
ตอน 2 ทุ่มกว่าๆ ทั้งตัวฉันเหลือแค่สิบสองบาท แล้วฉันจะได้กินข้าวเย็นไหมนี่….
ฉันนั่งบื้ออยู่ในห้องคนเดียว ท้องร้องจนอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง ฟังเพลงก็เบื่ออยากทุบลำโพงให้แตกละเอียด ปากอดแช่งเจ้าน้องตัวแสบไม่ได้ ฉันได้แต่นั่งแทะสับปะรดทอดที่แช่ในตู้เย็นมานานจนแข็งโป๊ก แล้วดื่มน้ำเย็นตามมากๆ สมองก็คิดแต่ว่าจะคิดบัญชีกับน้องตัวแสบนี้อย่างไร
ขอบอกไว้ก่อนว่าครอบครัวฉันไม่ได้อยากจนเป็นยาจกนะ ไม่ใช่ไม่มีอะไรกิน และไม่ใช่ไม่มีอะไรมาต้มกินด้วย แค่ไม่กล้าเข้าไปจับต้องพวกเตาแก๊สก็เท่านั้นแหละ อีกอย่างฉันทำกับข้าวไม่เป็น เพราะตอนเด็กๆฉันกับน้องเล่นขายข้าวแกงด้วยกัน แต่ไม่ทันระวังไฟเลยเผาผมฉันไหม้….
“นี่! คุณบ่นอะไรพึมพำอยู่คนเดียวน่ะ”
อยู่ๆก็มีเสียงผู้ชายดังมาจากข้างนอกห้อง ฉันตกใจสะดุ้งเฮือก และตะโกนเสียงดังกลับไป
“ใครน่ะ! นายเป็นใคร” ฉันรีบกระโดดขึ้นเตียงทันที มือก็กอดหมอนอยู่สั่นระริก
“ผมเอง! หลินฮั่นชงไงเล่า!” น้ำเสียงเขาเหมือนจะทนฉันไม่ไหวแล้ว
“นายอยู่บ้านได้ยังไง” ตอนนี้ฉันค่อยวางใจหน่อย แต่ยังไม่ว่างหมอน เพราะไม่รู้ว่านายคนนี้เป็นอันตรายต่อฉันหรือป่าว
“ทำไมผมจะอยู่บ้านไม่ได้ล่ะ” เขาย้อนถาม
“นายเป็นนักเรียนภาคค่ำไม่ใช่หรอ ควรอยู่ที่โรงเรียนสิ!”
“วันนี้มีสอบเลยเลิกเร็วไง!” เขาตอบเหมือนฉันไม่ใช่นักเรียน ไม่เข้าใจชีวิตของเขาอย่างนั้นแหละ
“แล้วนายมาห้องฉันทำไม” ฉันถาม
“ผมได้ยินเสียงจากชั้นล่าง เลยมาดูว่ามีขโมยเข้ามาหรือป่าว!” เขาพูดดูมีเหตุผลชะมัด
“ขโมย นี่..นี่..นี่ นาย! นี่มันบ้านฉันนะ! นายมาหาว่าฉันนั้นเป็นขโมยงั้นเหรอ!” ฉันพูดพร้อมความโมโหแล้วเปิดประตูออกมา “นายต่างหากที่เหมือนขโมย!” ฉันตวาดเขา
“ผมเหมือนขโมยเหรอ คุณเคยเห็นขโมยที่ให้เงินคนอื่นไหมล่ะ” เขาพูดพลางยื่นเงินปึกหนึ่งให้ฉัน
“นายให้เงินฉันทำไม” ในหัวฉันมีแต่เครื่องหมายคำถาม
“น้องชายคุณฝากผมไว้ก่อนจะออกไปเล่นข้างนอก เขาบอกว่าคืนนี้จะไปค้างบ้านเพื่อน ไม่กลับบ้าน!”
“น้องฉันหรอ” ในหัวฉันเต็มไปด้วยคำถาม
“ก็ใช่น่ะสิ! เจ้าตัวเล็กที่วิ่งไปมาในบ้านคุณทุกวันนั้นแหละ!” เขาพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “นี่คุณไม่มีน้องชายเหรอ งั้นเขาเป็นใครล่ะ ขโมยเหรอ”
“หา…อ๊ะๆ! ไม่ใช่นะ ไม่ใช่! น่าเกียดเชียว! เขาเป็นน้องฉันเอง!” ฉันรับเงินปึกนั้นมาจากมือเขา
“อ้อ เมื่อกี้แม่คุณเพิ่งโทรมา ท่านบอกให้คุณระวังตัว อย่าเผลอไปเปิดเตาแก๊สเด็ดขาด!”
เขาพูดอยู่ดีๆก็หันกลับเดินขึ้นบันไดไป พลางพูดต่อว่า “ท่านบอกว่า ไม่อยากเห็นลูกสาวตัวเองหัวล้านอีก”
เสียงของเขาก้องอยู่ที่บันได ตอนนี้ฉันเห็นแต่เท้าของเขาที่ค่อยๆก้าวขึ้นทีละขั้นทีละขั้น แต่เหมือนยังได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของเขาแว่วมาอีกด้วย
“ห้ามหัวเราะนะ!! หลินฮั่นชง!!” ฉันตะโกนไปทางบันได
“ผมไม่ได้หัวเราะสักหน่อย!” ถึงเสียงเขาจะถูกเสียงปิดประตูกลบทับไปบ้าง แต่น้ำเสียงนั้นยังเยาะเย้ยอย่างชัดเจน
“ไม่จริง! นายหัวเราะฉัน!” ฉันโมโหถึงกับกระทืบเท้าย่ำอยู่หน้าห้องตัวเองไม่หยุด
“หัวเราะก็หัวเราะ! ผมไม่ชอบเถียงกับผู้หญิงด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้!”
ว่าไงนะ! ไร้สาระเหรอ นี่มันเกี่ยวกับศักดิ์ศรีของฉันเชียวนะ! ตานี่มาพูดอย่างงี้ได้อย่างไร!
“นายน่ะสิไร้สาระ!” ฉันเข้าห้องและปิดประตูห้องแรงๆ ฉันโกธรจนแทบไม่ไหว โกธรจนเลิกหิวเพราะในท้องเต็มไปด้วยไฟ
ฉันขอสาบานว่า ตั้งแต่นี้ไป ถ้าฉัน---จ้าวซินฮุ่ย---ยังพูดกับนายหลินฮั่นชงอีกแม้แต่คำเดียวละก็ ขอให้ปากนายหลินฮั่นชงเปื่อยเน่าและตุ้มเป๊ะ!
“ขอให้ปากเน่า! ขอให้ปากเน่า! ขอให้ปากเน่า!” ฉันหยิบสมุดจดเล่มใหม่ขึ้นมา และเขียนคำสาปมรณะที่เพิ่งสาบานเมื่อครู่นี้ลงไป
ไหนๆก็ไหนๆขอบันทึก “คำสาปขอให้ท้องเสีย” ที่สาบานไว้ครั้งที่แล้วลงไปด้วยละกัน เพราะเนื้อที่ในสมองต้องเก็บไว้ท่องตำรา เพื่อนกันลืม ฉันจึงต้องจดมันเอาไว้
“ขอให้ปากเน่า! ขอให้ปากเน่า! ขอให้ปากเน่า!” ฉันเขียนไปแช่งไป แช่งไปเขียนไป
โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป เร็วๆนี้ค่ะ กำลังทำอยู่นะ

โดย : แป้ง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 8 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 13 : 0 ]

อ่าฮะ หุหุ อ่านตอนนี้ก็รู้สึกสนุกดีนะตอนที่มีการโต้เถียงกันระหว่างคน2คน อิอิ มีการใส่อารมณ์ลงไปด้วยนับว่าเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆเเล้วนะเเป้ง สู้ต่อไปละกันนะ จะคอยติดตามชมตอนต่อไป บ๊ะบายจ้า

โดย : กุชชี่
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 9 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 16 : 17 ]

ติดตามอ่านอยู่นะครับ


โดย : ตะวัน
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 9 มี.ค. ปี 2005 [ เวลา 21 : 45 ]

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook